Μνήμη Κώστα Δίδυμου | larissanet.gr

0
64

ΕΦΥΓΑΝ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ…

Μνήμη Κώστα Δίδυμου

Μικρός αποχαιρετισμός από τον Άγγελο Πετρουλάκη

Φεύγουν οι φίλοι…
Σαν τα νερά των ποταμών, κυλούν και χάνονται στη θάλασσα.
Μένουν οι όχθες, όπου τους συνάντησες. Οι μνήμες από τα μαθητικά θρανία, οι ανησυχίες για το πώς θα πορευόμασταν στη ζωή.
Φεύγουν οι φίλοι…
Ο Κώστας προχθές.
Σε φωτογραφίες, μόνο, πια το χαμόγελό του. Σε κουβέντες με άλλους παλιούς συμμαθητές και φίλους, σαν σε προσκλητήριο σε πρωινή αναφορά.
Μαζί τους φεύγουν κομμάτια τού εαυτού. Μένουν όμως εκείνα τα βαθύτερα που συνομολογούσαν οι «καλημέρες», τα «τι κάνεις;» και οι ανταλλαγές ματιών.
Ένα τσιγάρο που δεν σβήνει, μια αγωνία.
Φεύγουν οι φίλοι…
Αλλά κι εμείς υπάρχουμε και μέσα από τις μνήμες μας, σαν μια ατελείωτη σειρά αποσιωπητικών. Ήταν πολλά που δεν ειπώθηκαν. Είναι πολλά όσα θα μείνουν στις άκρες των χειλιών…

Ο φίλος Κώστας Δίδυμος, σαν τα νερά του Πηνειού, κύλησε στη μεγάλη θάλασσα. Δική μου επιθυμία να τον θυμάμαι μ’ ένα χαμόγελο, χωρίς τις αγωνίες της καθημερινότητας. Τις πήρε ο άνεμος του θανάτου κι αυτές. Από το πέρασμά του στη ζωή, ας μείνουν εκείνες οι στιγμές που έλεγε πως η ζωή είναι όμορφη ακόμα και πίνοντας έναν καφέ.
Με πρόσωπα σφιγμένα οι φίλοι τον αποχαιρέτισαν. Ο καθείς έχοντας κι έναν δικό του λόγο, ως τελευταίο ψιθύρισμα. Και όλοι μια σιωπή, ως τελευταίο αντίο.

Δίδυμος
Αυτή είναι η ζωή. Ένα ταξίδι προς τον θάνατο, μια συζήτηση με την απώλεια. Καθημερινή η βίωσή της. Ξυπνάς με το ερωτηματικό «ποιος άλλος δεν είναι πια κοντά μας». Η απάντηση: ένα δάκρυ για τον παλιό συμμαθητή, για τον φίλο όλων των δεκαετιών που διανύσαμε σαν κόκκοι άμμου που ξέφυγαν από το συμπαντικό κόσμο και ταξίδεψαν στο άπειρο.

Ο θάνατος η μόνη αλήθεια. Αμετακίνητος, σταθερός, υπομονετικός φίλος που δεν κουράζεται να μας περιμένει. Αντίλογος στον λόγο της ζωής, που σαν ολόγλυκια ερωμένη, απρόβλεπτη, έτοιμη να μας φύγει ανά πάσα στιγμή. Το ξέρουμε, το βιώνουμε…
Τα βήματά μας χαράζονται μέσα στην αγωνία τού αύριο. Πρέπει να υπάρξουμε. Για να συνεχιστεί το άλυτο μυστήριο ενός προορισμού. Ο φίλος Κώστας θα υπάρχει στις σκέψεις, στις καρδιές μας, στις κουβέντες μας. Μαζί μας μέχρι κι εμείς να φτάσουμε και να χυθούμε στη μεγάλη θάλασσα.
Πια στην ‘‘Πολιτεία της Σιωπής’’, όπως την ονόμασε ο φίλος Βαγγέλης Κολώνας, θα συναντάμε το χώμα που τον αγκάλιασε. Μ’ ένα κεράκι θα του λέμε όσα δεν ειπώθηκαν μεταξύ μας. Μ’ ένα λουλούδι θ’ αφήνουμε το χαμόγελο της ανάμνησης.
Καλή ανάμνηση Κώστα, παλιέ συμμαθητή και φίλε αγαπημένε…

Περισσότερα Εδω