Α. Χαρίτσης: Απαιτείται ένα μεγάλο, ευρύ και ανοιχτό μέτωπο υπεράσπισης της κοινωνίας και της δημοκρατίας

Στα ζητήματα της επικαιρότητας αναφέρεται με την εβδομαδιαία ανάρτησή του ο πρόεδρος της Κ.Ο. της Νέας Αριστεράς, Αλέξης Χαρίτσης, εστιάζοντας στο θέμα της υγείας, μετά τα επεισόδια στο νοσοκομείο της Νίκαιας, στο αμυντικό δόγμα της χώρας και τις σχέσεις της με το Ισραήλ, στο δημοψήφισμα για το χώρο της ΔΕΘ που ζητούν πολίτες με σχετική συλλογή υπογραφών, στο θέμα των φωτογραφικών ντοκουμέντων από την εκτέλεση των «200» στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, αλλά και για την πολιτική προοπτική μέσα από συνεργασίες.

Συγκεκριμένα ο κ. Χαρίτσης αναφέρει:

«Καλημέρα σε όλες και όλους. Αυτές είναι οι σημειώσεις μου για την εβδομάδα που πέρασε.

1.⁠ ⁠Προβοκάτορας υπουργός

Επίσκεψη σε νοσοκομείο για φιέστα. Κάμερες σε ετοιμότητα. Μονάδες ΟΠΚΕ. Στοχοποίηση εργαζομένων. Ένταση που σχεδόν προεξοφλείται. Αυτοθυματοποίηση υπουργού.
Και μετά, το γνωστό τροπάρι: «μειοψηφίες», «ταραχοποιοί», «κομμουνιστές».

Ο τραμπισμός δεν είναι μόνο μια επικοινωνιακή τακτική που πουλάει.
Είναι και εργαλείο διακυβέρνησης.
Είναι εύκολο για τον κύριο Γεωργιάδη να σκηνοθετήσει μια επίσκεψη-φιέστα.
Είναι πιο δύσκολο να δώσει μια απάντηση για τα σκληρά δεδομένα:

• 3,8 νοσηλευτές ανά 1.000 κατοίκους (μέσος όρος ΟΟΣΑ: 9,2).
• 12,1% των πολιτών δηλώνουν ότι είχαν ανεκπλήρωτες ιατρικές ανάγκες (μέσος όρος ΟΟΣΑ: 3,4%).
• 1 στους 8 πολίτες δεν μπορεί να λάβει την περίθαλψη που χρειάζεται – το σύστημα αποκλείει ανθρώπους.
• Οι ειδικευόμενοι γιατροί στην Ελλάδα δουλεύουν κατά μέσο όρο 72 ώρες τη βδομάδα, τις περισσότερες από όλους τους ειδικευόμενους στην Ευρώπη και 24 ώρες παραπάνω από το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο των 48 ωρών (πανευρωπαϊκή μελέτη Rest JD Report).

Η κινητοποίηση του προσωπικού στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας ήταν και δικαιολογημένη και νόμιμη.
Η εικόνα του γιατρού με τις χειροπέδες και όσα ακολούθησαν αποκαλύπτει το πώς αντιλαμβάνεται την ιδιότητά του ο κ. Γεωργιάδης: η αυταρχική εξουσία απέναντι σε έναν άνθρωπο που παλεύει για να σώζει ζωές.

Κύριε Μητσοτάκη, να τον χαίρεστε τον Υπουργό σας!
Η ευθύνη βαραίνει εσάς και μόνο. Για την ένταση και την βία.
Αλλά πρωτίστως για την διάλυση του δημόσιου συστήματος υγείας.

2.⁠ ⁠Νίκος Δένδιας: Do it like Israel

Βλέποντας το πάθος με το οποίο επιδιώκεται η μονομερής ταύτιση της χώρας με το Ισραήλ, εύλογα αναρωτιέται κανείς. Και ακούγοντας όσα περιγράφει ο Υπουργός Άμυνας Ν. Δένδιας ως «αμυντικό οικοσύστημα», η απορία γίνεται πιο συγκεκριμένη.

Ο κ. Δένδιας περιγράφει την αμυντική πολιτική ή χτίζει μοντέλο κράτους;

Περιγράφει ένα συνολικό κοινωνικο-οικονομικό μοντέλο είναι η απάντηση:
κράτος, βιομηχανία, τεχνολογία και εξοπλισμοί συγκροτούν ένα πλέγμα γύρω από την οικονομία του πολέμου.

Η άμυνα από οριοθετημένη κρατική λειτουργία γίνεται μόνιμος οικονομικός μοχλός. Δημιουργείται μια τάξη συμφερόντων που έχει κάθε λόγο να συντηρεί την ένταση με την Τουρκία για να διευρύνονται οι εξοπλιστικές δαπάνες.
Και οι δημόσιες προτεραιότητες μετακινούνται σταθερά προς τη στρατιωτικοποίηση, σε βάρος του κοινωνικού κράτους.

Μιλάμε για βαθιά αλλαγή υποδείγματος.
Το ερώτημα προφανώς δεν είναι αν χρειάζεται άμυνα.
Το ερώτημα είναι αν θέλουμε η άμυνα να είναι εργαλείο προστασίας ή το πλαίσιο για τη συνολική οργάνωση του κράτους και της οικονομίας.
Πρόκειται για έναν εξαιρετικά επικίνδυνο και καταστροφικό εγκλωβισμό με μόνη κατάληξη αυτό που ήδη έχει προοικονομήσει ο κύριος Δένδιας: φέρετρα.

3.⁠ ⁠Θεσσαλονίκη: Δημοκρατία στην πράξη

Στη Θεσσαλονίκη αυτή τη βδομάδα ολοκληρώθηκε η συλλογή υπογραφών για τη διεξαγωγή τοπικού δημοψηφίσματος για τον χώρο της ΔΕΘ. 23.000 πολίτες.

Πρόκειται για μια μεγάλη επιτυχία της Πρωτοβουλίας πολιτών που έτρεξε μια πολύ ζωντανή καμπάνια για κάτι εξαιρετικά σημαντικό: το δικαίωμα των πολιτών να αποφασίζουν για το μέλλον της πόλης τους.
Ήταν μια δυνατότητα – νομοθετημένη από το 2018 – που είχε μείνει ανενεργή.
Όχι πια.
Και εδώ είναι η μεγάλη επιτυχία της Πρωτοβουλίας πολιτών.

Η καμπάνια για το δημοψήφισμα δεν περιορίζεται στα όρια του πάρκου της ΔΕΘ.
Είναι ένα χειροπιαστό βήμα συμμετοχικής δημοκρατίας που δείχνει ότι οι πολίτες όταν οργανώνονται γύρω από ένα ζήτημα που αφορά τις ζωές τους μπορούν να ανοίγουν διαδικασίες, να επιβάλλουν τον διάλογο και να αλλάζουν τους συσχετισμούς στην πράξη.
Κι αυτό ξεπερνά τη Θεσσαλονίκη.

Ευχαριστούμε όλες και όλους όσοι πίστεψαν και δούλεψαν γι’ αυτό.
Τους ανθρώπους που στάθηκαν ώρες στον δρόμο. Όσους υπέγραψαν. Όσους διαφώνησαν αλλά μπήκαν στον διάλογο. Όσους δεν θεώρησαν τίποτα δεδομένο.

Και ακριβώς γι’ αυτό, το μήνυμα προς την κυβέρνηση είναι ξεκάθαρο: οποιαδήποτε αλλαγή επιχειρηθεί στο θεσμικό πλαίσιο των τοπικών δημοψηφισμάτων ώστε να δυσκολεύει ανάλογες πρωτοβουλίες, θα μας βρει απέναντι.
Οι πόλεις ανήκουν στους πολίτες τους.

4. Μουσείο Εθνικής Αντίστασης – το χρέος μας

Η υπόθεση της Καισαριανής συγκίνησε.
Κι αυτό είναι κάτι σπουδαίο σε μια εποχή που βασιλεύει ο κυνισμός του «κι εμένα τι με νοιάζει».
Αυτό που συνέβη από την προηγούμενη Κυριακή ήταν ακριβώς το αντίθετο.
Γιατί η υπόθεση της Αντίστασης, το αίτημα της δικαίωσης -γιατί αυτό είναι το νήμα της συγκίνησης- υπογραμμίζει τα ταμπού που περιβάλλουν μια καθοριστική στιγμή της νεότερης ελληνικής ιστορίας.

Οι συγκλονιστικές φωτογραφίες τονίζουν ακριβώς αυτό που μας λείπει:
ένας χώρος που θα λειτουργεί ως διαρκές τοπόσημο και σημείο αναφοράς για ένα από τα μεγαλύτερα αντιστασιακά κινήματα της Ευρώπης.
Ένα κεντρικό Μουσείο Εθνικής Αντίστασης στην Αθήνα.

Αυτό συζητήσαμε προχθές με τον Δήμαρχο Αθηναίων Χάρη Δούκα και τον ιστορικό Μενέλαο Χαραλαμπίδη.
Κι αυτό μπορεί και πρέπει να γίνει υπόθεση της κοινωνίας μας.
Όπως έγινε το αίτημα για την απόκτηση του πολύτιμου φωτογραφικού αρχείου από το ελληνικό κράτος. Οδηγώντας το υπουργείου Πολιτισμού στην ορθή και αυτονόητη απόφαση.

Η άμεση τηλεφωνική μου επικοινωνία με την κα Μενδώνη την προηγούμενη Κυριακή, η κατάθεση κοινοβουλευτικής ερώτησης την Δευτέρα, η συνάντηση με τον Δήμαρχο Αθηναίων ήταν η αρχή.
Θα συνεχίσουμε με πρωτοβουλίες και δράσεις γιατί έχουμε χρέος απέναντι στην Ιστορία και ευθύνη για τις επόμενες γενιές.

5. Ενότητα

Το αποτύπωσε με μεγάλη ακρίβεια ο Νικόλας Σεβαστάκης: «Η εποχή, σε πολλές χώρες, φανερώνει την επιθετική ‘διέγερση’ όλων των εθνικιστικών, ρατσιστικών και παλινορθωτικών κινήσεων, απόψεων, συνθημάτων. [..] αν δεν ήταν ο τεμπέλικος ατομικισμός και η ψηφιακή φούσκα παλικαρισμών (που εκτονώνει τις ενέργειες στην καρέκλα), θα ζούσαμε νέες φασιστικές πολιτοφυλακές.[…] Ζούμε πάντως μια πορεία που μετατοπίζει τον άξονα προς το 1930.»

Εκεί βρισκόμαστε σήμερα.
Την ζοφερή αυτή προοπτική της μαύρης επέλασης μπορεί να σταματήσει μόνο ένα μεγάλο, ευρύ και ανοιχτό μέτωπο υπεράσπισης της κοινωνίας και της δημοκρατίας. Η ενότητα είναι ο μόνος δρόμος. Πέρα και πάνω από μικροκομματικές σκοπιμότητες και προσωπικές φιλοδοξίες».