Connect with us

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Αλβανική ανάλυση: Η παγίδα της Ελλάδας στο διαπραγματευτικό πλαίσιο της Αλβανίας με την ΕΕ

Published

on

Whats App

Μπείτε στην ομάδα μας στο WhatsUP και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Μοιράσου το αρθρο!

Η έναρξη των ενταξιακών συνομιλιών της ΕΕ με την Αλβανία στις 19 Ιουλίου 2022 είναι ένα θετικό βήμα στο ταξίδι της Αλβανίας προς την ΕΕ.

Viber

Μπείτε στην ομάδα μας στο Viber και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Οι δύο αλήθειες

Ομως, η ευφορία που πυροδότησε την κυβερνητική κινητοποίηση για προπαγανδιστικούς σκοπούς δεν πρέπει να εμποδίσει να ειπωθεί η αλήθεια ως έχει στην αλβανική κοινή γνώμη, γράφει ο αλβανός διπλωμάτης καριέρας και αναλυτής Σαμπάν Μουράτι στην αλβανική ιστοσελίδα Gazeta Dita.

Δείτε ακόμα – Μπερίσα: Απαγορεύτηκε η είσοδός του στη Βρετανία – Κατηγορεί τον Ράμα και τον Σόρος

Η πρώτη αλήθεια είναι ότι η έναρξη των διαπραγματεύσεων ανοίγει έναν πολύ μακρύ δρόμο γεμάτο εκπλήξεις για την ένταξη της χώρας στην ΕΕ και δεν πρέπει να εκπλήσσει το γεγονός ότι μπορεί να οδηγήσει σε ανοιχτές συνομιλίες, όπως δείχνει η μακρά οδύσσεια των ενταξιακών συνομιλιών της Τουρκίας για την προσχώρησή της στην ΕΕ.

Εχουν περάσει δέκα χρόνια από τότε που το Μαυροβούνιο άνοιξε και συνεχίζει τις ενταξιακές συνομιλίες με την ΕΕ. Η Σερβία άνοιξε και συνεχίζει τις ενταξιακές συνομιλίες για οκτώ χρόνια. Εχουν περάσει δεκαεπτά χρόνια από τότε που η Τουρκία ξεκίνησε τις ενταξιακές συνομιλίες με την ΕΕ.

Δεν είναι γνωστό πόσο δύσκολο θα είναι το ταξίδι της Αλβανίας σε αυτή τη νέα διαπραγματευτική διαδικασία, που μοιάζει όλο και περισσότερο με το μαρτύριο του Σίσυφου, καθώς γίνεται όλο και πιο αδύνατο να μεταφερθεί η πέτρα στην κορυφή του βουνού, που ονομάζεται ένταξη στην ΕΕ.

Η δεύτερη πιο δηλητηριώδης αλήθεια, που δεν λέει η κυβέρνηση στην αλβανική κοινή γνώμη, είναι ο περίεργος όρος που τίθεται στο Διαπραγματευτικό Πλαίσιο για την ένταξη στην ΕΕ, ότι η Αλβανία πρέπει να συμφωνήσει με την Ελλάδα για ΑΟΖ όπως ζητά η Αθήνα.

Το επίμαχο… κεφάλαιο

Στο Διαπραγματευτικό Πλαίσιο της ΕΕ για την ένταξη της Αλβανίας, που εγκρίθηκε στις 19 Ιουλίου στην πρώτη διακυβερνητική διάσκεψη μεταξύ της ΕΕ και της κυβέρνησης της Αλβανίας, στο κεφάλαιο «Κύριες αρχές των διαπραγματεύσεων», στη σελίδα 11, στο σημείο 5, στο άρθρο 3, αναφέρεται στο κείμενο:

«Η δέσμευση της Αλβανίας να επιλύει κάθε συνοριακή διαφορά σύμφωνα με την αρχή της ειρηνικής διευθέτησης των διαφορών με βάση τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας, συμπεριλαμβανομένης, εάν είναι απαραίτητο, της υποχρεωτικής δικαιοδοσίας του Διεθνούς Δικαστηρίου».

Παρά το γεγονός ότι δεν αναφέρεται το όνομα «Ελλάδα», είναι κάτι παραπάνω από σαφές ότι πρόκειται για τη θαλάσσια συμφωνία, την οποία η Ελλάδα προσπαθεί να επιβάλει στην Αλβανία με κάθε κόστος.

Η Αλβανία επίσημα δεν έχει συνοριακές διαφορές με καμία χώρα. Ο μόνος ισχυρισμός είναι αυτός της Ελλάδας, που επιμένει να υπαγορεύει την αποδοχή της επιζήμιας συμφωνίας ΑΟΖ που υπέγραψε η αλβανική κυβέρνηση το 2009.

Τώρα το βλέπουμε ως υποχρεωτικό ελληνικό όρο που περιλαμβάνεται στο Διαπραγματευτικό Πλαίσιο της ΕΕ για την αποδοχή από την Αλβανία της συμφωνίας ΑΟΖ με την Ελλάδα.

Η ελληνική παγίδα

Αυτό σημαίνει ότι η συμφωνία και η παγίδα της Ελλάδας έχει πάρει την εντολή και τη δύναμη της ΕΕ και τίθεται ως μεγάλο εμπόδιο που πρέπει να ξεπεραστεί στην πρόοδο των ενταξιακών συνομιλιών στην ΕΕ.

Η Ελλάδα έχει στήσει τη μεγάλη της ενέδρα στο Διαπραγματευτικό Πλαίσιο της ΕΕ και βάζει στο χείλος της κυβέρνησης των Τιράνων την υπερβολική χαρά για την έναρξη των ενταξιακών συνομιλιών.

Τι τραβάει την προσοχή και πρέπει να το δούμε προσεκτικά σε αυτή την κατάσταση της Ελλάδας, που μας έρχεται ως ευρωπαϊκή συνθήκη με τη μορφή του Διαπραγματευτικού Πλαισίου και μάλιστα ως μία από τις κατευθυντήριες αρχές των ενταξιακών συνομιλιών της Αλβανίας στην ΕΕ.

Πρώτον, το έγγραφο της ΕΕ δείχνει παράλογα μια λεγόμενη συνοριακή διαμάχη, την οποία είχε η Αλβανία και η οποία πρέπει να επιλυθεί ως προϋπόθεση των ενταξιακών συνομιλιών στην ΕΕ.

Η λεγόμενη συνοριακή διαφορά είναι μια ξεκάθαρη και ανοιχτή διεκδίκηση της Ελλάδας για τα σύνορα της Αλβανίας. Η διόρθωση των συνόρων της Αλβανίας είναι ένα παλιό διεκδικητικό πρόγραμμα της Ελλάδας, το οποίο εμφανίστηκε στις συνομιλίες του 2009 με την Αλβανία για την ΑΟΖ, όταν η αλβανική κυβέρνηση παραχώρησε την εδαφική ακεραιότητα της χώρας.

Δεν έχει παραιτηθεί η Ελλάδα

Η συμπερίληψη της λεγόμενης συνοριακής διαφοράς σε αυτόν τον ορισμό σημαίνει ότι η Ελλάδα δεν έχει παραιτηθεί από τη διόρθωση των συνόρων μας και την επανενεργοποίηση της θαλάσσιας συμφωνίας του 2009, την οποία δικαίως ακύρωσε το Συνταγματικό Δικαστήριο της Αλβανίας στις 15 Απριλίου 2010.

Το Συνταγματικό Δικαστήριο στην ιστορική του απόφασή του απαγορεύει κάθε είδους συζήτηση που μετατρέπει τα θαλάσσια σύνορα της Αλβανίας ως αντικείμενο διαπραγματεύσεων με την Ελλάδα.

Το 2018, η κυβέρνηση και η διπλωματία της Αλβανίας έκαναν το μοιραίο λάθος να επανενεργοποιήσουν με τη νέα συμφωνία με την Ελλάδα, που θα υπέγραφαν τον Απρίλιο του 2018, την ίδια ακυρωμένη θαλάσσια συμφωνία του 2009, συμπεριλαμβανομένης της διόρθωσης των συνόρων της Αλβανίας, παραβιάζοντας παράνομα την τελική απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου.

Η Ελλάδα επιμένει να αποδεχθεί η Αλβανία το ίδιο αντικείμενο της παλιάς συμφωνίας για την αλλαγή των θαλάσσιων συνόρων. Γι’ αυτό έχει ορίσει στον όρο της για το Διαπραγματευτικό Πλαίσιο της ΕΕ «τη συνοριακή διαφορά». Γι’ αυτό τώρα, με τη φωνή και την εντολή της ΕΕ, ζητά από την Αλβανία να παραχωρήσει τη θαλάσσια και χερσαία ακεραιότητα.

Αυτός ο στόχος της διόρθωσης των κρατικών μας συνόρων είναι ο άξονας της ελληνικής διπλωματικής πίεσης στη σημερινή αλβανική κυβέρνηση.

Να σκεφτεί ο Ράμα

Η ελληνική παγίδα του Διεθνούς Δικαστηρίου εμπεριέχει μεγάλους κινδύνους, που φαίνεται να έχουν συγκεκριμενοποιηθεί στην αυξανόμενη αλαζονεία της Ελλάδας κατά τις μυστικές διμερείς συνομιλίες για την επίτευξη κοινής συμφωνίας να παραπεμφθεί το θέμα στη Χάγη. Το ίδιο το γεγονός ότι έχουν περάσει δύο χρόνια και δεν έχει επιτευχθεί αυτή η συμφωνία δείχνει ότι η σύγκρουση αντιτιθέμενων συμφερόντων μεταξύ των δύο κρατών είναι πολύ μεγάλη.

Ο πρωθυπουργός Ράμα αναγνώρισε δημόσια αυτή την κατάσταση όταν, κατά την επίσκεψή του στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης στις 4 Ιουλίου, δήλωσε: «Πριν κάνουμε αυτό το βήμα, (πηγαίνοντας στη Χάγη), πρέπει να καταλήξουμε στην απαραίτητη συμφωνία για να φέρουμε αυτό το θέμα στο Διεθνές Δικαστήριο και αυτή η συμφωνία δεν έχει ακόμη επιτευχθεί. Δεν πρόκειται απλώς για μια διαδικασία συμφωνίας μεταξύ των δικηγόρων και των τεχνικών εμπειρογνωμόνων κάθε μέρους».

Η ελπίδα είναι ότι ο πρωθυπουργός Ράμα, αντιμετωπίζοντας τις νέες αλαζονικές απαιτήσεις της ελληνικής διπλωματίας και ακούγοντας τις συμβουλές των στρατηγικών συμμάχων της Αλβανίας στο ΝΑΤΟ, θα σκεφτεί ότι η μετάβαση στη Χάγη είναι ένα λάθος βήμα που δεν πρέπει να γίνει.

Δεν έκλεισε το θέμα των συνόρων;

Το γεγονός ότι η ΕΕ θεωρεί δεδομένη την ελληνική προϋπόθεση και την εντάσσει στο Διαπραγματευτικό Πλαίσιο για την ένταξη της Αλβανίας στην ΕΕ δεν μπορεί παρά να αφήσει μια πικρή γεύση.

Η ευρωπαϊκή διπλωματία γνωρίζει πολύ καλά (γιατί είναι ο συντάκτης και ο εγγυητής), ότι το θέμα των συνόρων της Αλβανίας με την Ελλάδα και τη Γιουγκοσλαβία έκλεισε από τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις στις 30 Ιουλίου 1926 στο Παρίσι με τη διεθνή συνθήκη «The Final Act of the Delimitation».

Η συνθήκη συνήφθη από τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις για τα χερσαία και θαλάσσια σύνορα της Αλβανίας και έγινε αποδεκτή και υπογράφηκε από τις κυβερνήσεις της Ελλάδας και της Γιουγκοσλαβίας.

Η διεθνής συνθήκη για την οριστική οριοθέτηση των συνόρων της Αλβανίας, η οποία έχει πλήρη και μόνιμη νομική και διπλωματική ισχύ, απαιτείται επίσης να τηρηθεί αυστηρά από την Ελλάδα.

Ακόμη και ο ίδιος ο έλληνας υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς αναγκάστηκε στις 3 Ιουλίου 2018 να υπενθυμίσει στους ελληνικούς κυβερνητικούς κύκλους ότι η Συνθήκη του Παρισιού της 30ης Ιουλίου 1926 ισχύει για τα σύνορα της Αλβανίας: «Αναγνωρίζουμε την Τελική Πράξη του Παρισιού του 1926;».

Το θέμα των συνόρων της Αλβανίας με την Ελλάδα είναι κλειστό για τη δικαιοσύνη και το διεθνές δίκαιο. Επομένως, είναι πραγματικά παράλογο το πώς η ΕΕ εντάσσει τη λεγόμενη «συνοριακή διαφορά» στο Διαπραγματευτικό Πλαίσιο.

Οι εδαφικές παραχωρήσεις

Η Ελλάδα χρησιμοποιεί και καταχράται το καθεστώς μέλους της ΕΕ για να επιβάλει στην Αλβανία μια αυτοκτονική θαλάσσια συμφωνία που παραβιάζει την αλβανική εδαφική ακεραιότητα. Είναι ατυχές που η ΕΕ επέτρεψε να χρησιμοποιηθεί ως όργανο των ελληνικών συμφερόντων προσάρτησης και να συνταχθεί το Διαπραγματευτικό Πλαίσιο ως ελληνική πίεση στην Αλβανία.

Διπλωματικές πηγές από τις Βρυξέλλες αναφέρουν ότι η Ελλάδα είχε την ισχυρή υποστήριξη της γαλλικής προεδρίας της ΕΕ τον Ιούνιο του 2022 για την ένταξη της ελληνικής συνθήκης στο Διαπραγματευτικό Πλαίσιο με την Αλβανία.

Οι πηγές τονίζουν ότι η Γαλλία έχει κάνει αυτό το δώρο στην ελληνική κυβέρνηση ως επιβράβευση για τις ελληνικές αγορές γαλλικών πολεμικών πλοίων και πυραύλων αξίας 5 δισ. δολαρίων. Ετσι, η Αλβανία και τα σύνορά της γίνονται ο στόχος ελληνικού και γαλλικού συμφέροντος ταυτόχρονα.

Η Ελλάδα κάνει κατάχρηση της ιδιότητας μέλους της ΕΕ για να αναγκάσει την Αλβανία να πληρώσει για την ευρωπαϊκή της ολοκλήρωση με μεγάλες εδαφικές παραχωρήσεις.

Υπάρχει ένα στοιχείο που πρέπει να κάνει την κυβέρνηση να προβληματιστεί. Η ένταξη στην ΕΕ δεν είναι ζωτικό και υπαρξιακό συμφέρον για την Αλβανία και μπορεί και πρέπει να απορρίψει τον ελληνικό όρο.

Η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση είναι κρατικό, πολιτικό και οικονομικό συμφέρον, αλλά όχι με τίμημα την απώλεια της κρατικής ακεραιότητας.

Η Αλβανία πρέπει να ενταχθεί στην ΕΕ εκπληρώνοντας τους όρους της ΕΕ, αλλά όχι την ελληνική προϋπόθεση της εκχώρησης εδαφών.

Πηγή: gazetadita.al, echedoros-a.gr

Περισσότερα Εδω

Facebook

Μπείτε στην ομάδα μας στο Facebook και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Google News

Ακολουθήστε το astratv.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Αλβανική ανάλυση: «Μοιραίο λάθος» η κοινή προσφυγή Ελλάδας – Αλβανίας στη Χάγη

Published

on

By

Whats App

Μπείτε στην ομάδα μας στο WhatsUP και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Μοιράσου το αρθρο!

Νέα απόδειξη για το λάθος της κυβέρνησης της Αλβανίας, η οποία αποδέχτηκε το αίτημα της Ελλάδας να προσφύγουν μαζί στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για τις θαλάσσιες διαφορές, έφερε προσωπικά ο έλληνας υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας, γράφει η αλβανική εφημερίδα Dita.

Viber

Μπείτε στην ομάδα μας στο Viber και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

«Τα πλήρη δικαιώματα»

Σε συνέντευξή του στον ελληνικό Τύπο στις 21 Ιουλίου, ο Δένδιας αποκάλυψε ότι ένα από τα θέματα με τα οποία θα πάει στη Χάγη είναι «τα πλήρη δικαιώματα των ελληνικών νησιών».

Δείτε ακόμα – Αλβανία: Πώς μεταφέρθηκε λόγω Covid η καλλιέργεια χασίς στην Ελλάδα – Οι απίστευτοι «μισθοί»

Είναι η πρώτη φορά που ο έλληνας υπουργός Εξωτερικών, ένας από τους συντάκτες της πολιτικής συμφωνίας της 20ης Οκτωβρίου 2020 με τον αλβανό πρωθυπουργό για να πάνε μαζί οι δύο χώρες στη Χάγη, αποκαλύπτει ένα από τα μυστικά ζητήματα της κυβέρνησης στις ελληνοαλβανικές συνομιλίες για τη διμερή συμφωνία προσφυγής με κοινή ατζέντα στη Χάγη.

Ο πρωθυπουργός της Αλβανίας, από τις 20 Οκτωβρίου 2020 έως σήμερα, δεν έχει δηλώσει ποτέ για τί θα προσφύγει η Αλβανία στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, μαζί με την Ελλάδα.

Δεν το είπε ποτέ, αλλά ούτε και οι 140 βουλευτές των δύο τελευταίων κοινοβουλευτικών σωμάτων ρώτησαν ποτέ τον πρωθυπουργό στη Βουλή για ποιο πράγμα πηγαίνει στη Χάγη.

Οι 140 δημοσιογράφοι που παρακολούθησαν τις συνεντεύξεις του τα τελευταία δύο χρόνια δεν τον ρώτησαν ποτέ για ποιο λόγο θα πάει στη Χάγη.

Η συμφωνία του 2009

Ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να το πει, γιατί ο υπουργός Εξωτερικών του στην επίσημη επιστολή που απέστειλε στον πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Φεβρουάριο του 2018 ανακοινώνει ότι αντικείμενο των συνομιλιών με την Ελλάδα είναι τα θαλάσσια σύνορα, η υφαλοκρηπίδα και οι αποκλειστικές οικονομικές ζώνες, δηλ. το ίδιο αντικείμενο της συμφωνίας του 2009 με την Ελλάδα, για την οποία προσέφυγε το Σοσιαλιστικό Κόμμα, με επικεφαλής τον Εντι Ράμα, και ακυρώθηκε από το Συνταγματικό Δικαστήριο της Αλβανίας.


Για σκάνδαλο κάνει λόγο η αλβανική εφημερίδα, αναφερόμενη στην κοινή προσφυγή Ελλάδας – Αλβανίας στη Χάγη

Χρειάζεται να ευχαριστήσουμε τον έλληνα υπουργό Εξωτερικών, ο οποίος αποκαλύπτει στην αλβανική κοινή γνώμη ότι η ελληνική όρεξη έχει μεγαλώσει και πως ένα από τα θέματα της νέας αλβανοελληνικής συμφωνίας για κοινή προσφυγή στη Χάγη είναι το ταλαιπωρημένο θέμα των «πλήρων δικαιωμάτων των ελληνικών νησιών».

Θα ήταν πραγματικά σκανδαλώδες εάν η κυβέρνηση της Αλβανίας συμφωνούσε στη διμερή συμφωνία, η οποία ετοιμάζεται στα παρασκήνια των μυστικών κυβερνητικών συνομιλιών, να οδηγηθεί στη Χάγη με αποδοχή των πλήρων δικαιωμάτων ελληνικών νησιών.

Πρόκειται για μια νέα ελληνική εδαφική διεκδίκηση, που τέθηκε στην ελληνική διπλωματική ατζέντα αφού η Ελλάδα συμφώνησε μονομερώς να επεκτείνει τα ελληνικά χωρικά ύδατα σε 12 μίλια στην περιοχή των νησιών του Ιονίου Πελάγους. Το θέμα αυτό δεν εμφανίστηκε στη συμφωνία της θάλασσας του 2009 μεταξύ Αλβανίας και Ελλάδας.

Οι αρνητικές επιπτώσεις

Τι περιεχόμενο και αρνητικές επιπτώσεις έχει το ζήτημα των πλήρων δικαιωμάτων των ελληνικών νησιών σε σχέση με την Αλβανία, για να παρουσιαστεί από κοινού στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης;

Πρώτον, αυτό θα δημιουργήσει και θα νομιμοποιήσει νέα θαλάσσια σύνορα μεταξύ Αλβανίας και Ελλάδας σε σχέση με τα μικρά νησιά που βρίσκονται βόρεια του νησιού της Κέρκυρας.

Στις 25 Δεκεμβρίου 2020 τέθηκε σε ισχύ το ελληνικό προεδρικό διάταγμα για 12 μίλια επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στο Ιόνιο Πέλαγος, στο οποίο ορίζεται ξεκάθαρα ότι «το διάταγμα αυτό θα εφαρμοστεί στη θαλάσσια περιοχή από το βορειότερο σημείο των νησιών του Ιονίου».

Αυτό σημαίνει ότι τα μικρά ελληνικά νησιά Ερεικούσσες και Οθωνοί, που βρίσκονται μπροστά στις αλβανικές ακτές, με το ελληνικό προεδρικό διάταγμα αποκτούν νέα θαλάσσια σύνορα, για τα οποία αρκεί να ανοίξουμε τον χάρτη για να δούμε ότι θα ληστέψουν αλβανικές υδάτινες περιοχές από τα χωρικά μας ύδατα.

Το ελληνικό νησί Ερεικούσσες βρίσκεται 13,4 μίλια από τις αλβανικές ακτές. Σύμφωνα με τους καλύτερους αλβανούς εμπειρογνώμονες σε ζητήματα δικαίου της θάλασσας, μέχρι στιγμής ο εμπορικός και στρατιωτικός στόλος και των δύο κρατών στη γραμμή Ερεικούσσες-Porto Palermo έχει σεβαστεί το κυριαρχικό δικαίωμα της Αλβανίας για 12 μίλια αλβανικών χωρικών υδάτων και το υπόλοιπο τμήμα ανήκε στα ελληνικά ύδατα.


Δένδιας (αριστερά) – Ράμα σε παλαιότερη συνάντησή τους (φωτογραφία Eurokinissi)

Το καθεστώς αυτό απορρέει από το γεγονός ότι το μικρό νησί Ερεικούσσες δεν απολάμβανε το δικαίωμα της μεσαίας γραμμής με την αλβανική ακτή, το οποίο είναι το κριτήριο που καθορίστηκε για τον θαλάσσιο διαχωρισμό μεταξύ της Κέρκυρας και της αλβανικής ακτής από τις μεγάλες δυνάμεις με τη Συνθήκη της Φλωρεντίας της 27ης Ιανουαρίου 1925 και με τη Συνθήκη «Τελική Οριοθέτηση των Συνόρων της Αλβανίας» της 30ης Ιουλίου 1926.

Νέα συνοριακή κατάσταση

Τώρα η Ελλάδα δημιούργησε μονομερώς και αυθαίρετα μια νέα συνοριακή κατάσταση. Αν η Ελλάδα εφαρμόσει στις Ερεικούσσες, όπως λέει το ελληνικό προεδρικό διάταγμα, την επέκταση των θαλάσσιων συνόρων στα 12 μίλια, αυτό οδηγεί αυτόματα σε νέα συνοριακή διαίρεση της περιοχής μεταξύ αυτού του νησιού και των αλβανικών ακτών.

Ως αποτέλεσμα, η Ελλάδα δίνει στον εαυτό της το δικαίωμα να σπρώξει τα σύνορά της πέντε μίλια παραπέρα, μπαίνοντας και καταλαμβάνοντας νέους αλβανικούς θαλάσσιους χώρους.

Με το ελληνικό προεδρικό διάταγμα της 25ης Δεκεμβρίου 2020, η αυθαίρετα καθιερωμένη και διεθνώς αναγνωρισμένη κεντρική γραμμή για την Κέρκυρα συνδέεται άδικα και με τον διαχωρισμό του νησιού Ερεικούσσες από τις αλβανικές ακτές.

Η Ελλάδα δίνει παράνομα στο νησί της συνοριακό καθεστώς, στο οποίο δεν ανήκει, και από το οποίο οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις το απέκλεισαν όταν τελικά καθόρισαν τα θαλάσσια σύνορα μεταξύ Κέρκυρας και Αλβανίας το 1926.

Τώρα η Ελλάδα επιδιώκει να το εντάξει στη διμερή συμφωνία για τη Χάγη και να υποχρεώσει την Αλβανία να αποδεχθεί τα νέα θαλάσσια σύνορα των μικρών ελληνικών νησιών σε βάρος της αλβανικής κυριαρχίας και εδαφικής ακεραιότητας.

Μοιραίο λάθος

Δεύτερον, διεκδικώντας εκ νέου το ζήτημα των πλήρων δικαιωμάτων των ελληνικών νησιών στις συνομιλίες με την Αλβανία και στη Χάγη, η Ελλάδα στοχεύει να νομιμοποιήσει τη μεγάλη της φιλοδοξία να λάβουν τα μικρά ελληνικά νησιά βόρεια της Κέρκυρας το δικαίωμα στην υφαλοκρηπίδα, την αποκλειστική οικονομική ζώνη σε σχέση με την Αλβανία, που προσαρτάται από την αλβανική υφαλοκρηπίδα και από την αλβανική αποκλειστική οικονομική ζώνη.

Είναι γνωστό στους διπλωματικούς και νομικούς εμπειρογνώμονες ότι η αποδοχή της έκτασης των 12 μιλίων των ελληνικών χωρικών υδάτων στα μικρά νησιά βόρεια της Κέρκυρας έχει κυκλικό χαρακτήρα, δηλαδή περιλαμβάνει τον χώρο γύρω από το νησί.

Εάν η κυβέρνηση της Αλβανίας έκανε το μοιραίο λάθος να αναγνωρίσει το άδικο δικαίωμα των μικρών ελληνικών νησιών βόρεια της Κέρκυρας στην υφαλοκρηπίδα και τις αποκλειστικές οικονομικές ζώνες, θα επέτρεπε στα νησιά Ερεικούσσες και Οθωνοί να καταπιούν μεγάλα τμήματα της αλβανικής υφαλοκρηπίδας και της αλβανικής αποκλειστικής οικονομική ζώνης, που ξεκινούν από την αλβανική ακτογραμμή από τη Χειμάρρα έως το Καραμπουρούν.

Σοβαρό πλήγμα στα αλβανικά όρια

Η ελληνική διεκδίκηση για πλήρη δικαιώματα στα μικρά ελληνικά νησιά βόρεια της Κέρκυρας μπροστά στις αλβανικές ακτές συνιστά σοβαρό πλήγμα στη θαλάσσια κυριαρχία, στα θαλάσσια κρατικά σύνορα, στην υφαλοκρηπίδα και στην αλβανική αποκλειστική οικονομική ζώνη.

Κανένα κράτος δεν δέχεται ότι τα μικρά νησιά και οι ύφαλοι γύρω από ένα μεγάλο νησί έχουν δικαίωμα σε υφαλοκρηπίδα και αποκλειστικές οικονομικές ζώνες.

Τα μικρά ελληνικά νησιά στα βόρεια της Κέρκυρας Ερεικούσσες και Οθωνοί, δεν έχουν δικαίωμα να επεκτείνουν τα θαλάσσια σύνορα πέρα από την αναγνωρισμένη γραμμή των ελληνοαλβανικών θαλάσσιων συνόρων, την οποία έχουν και σέβονται από το 1926 της τελικής πράξης οριοθέτησης της Αλβανίας μέχρι σήμερα.

Η κυβέρνηση της Αλβανίας δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να δεχτεί ότι τα μικρά ελληνικά νησιά βόρεια της Κέρκυρας αποκτούν νέα θαλάσσια σύνορα με την Αλβανία και ληστεύουν αλβανικά χωρικά ύδατα και αλβανικές θαλάσσιες περιοχές.

Η κυβέρνηση της Αλβανίας δεν πρέπει ποτέ να δεχτεί ότι στη νέα συμφωνία, που συζητείται εν κρυπτώ για κοινή προσφυγή στη Χάγη, θα συμπεριληφθεί και το ελληνικό αίτημα για πλήρη δικαιώματα των μικρών ελληνικών νησιών βόρεια της Κέρκυρας σε σχέση με την Αλβανία.

Η κυβέρνηση και η διπλωματία της Αλβανίας πρέπει να έχουν αρκετή πληροφόρηση και διπλωματική κουλτούρα για να γνωρίζουν ότι η ίδια η Ελλάδα έχει αποδεχθεί στις πρόσφατες διμερείς θαλάσσιες συμφωνίες της με τα κράτη της Μεσογείου πως τα ελληνικά νησιά δεν έχουν δικαιώματα στην υφαλοκρηπίδα και τις αποκλειστικές οικονομικές ζώνες.

Τι πρέπει να δει η αλβανική κυβέρνηση

Η Αλβανία πρέπει να δει το ενοποιημένο διεθνές μοντέλο και την πρακτική για το ζήτημα των νησιών, που επιβεβαιώθηκε πρόσφατα από τις συμφωνίες αποκλειστικής οικονομικής ζώνης που υπέγραψε η Ελλάδα με την Ιταλία τον Ιούνιο του 2020 και με την Αίγυπτο τον Αύγουστο του 2020.

Και στις δύο συμφωνίες με τις δύο αυτές χώρες, η Ελλάδα αποδέχεται ότι τα νησιά της δεν έχουν καμία επίδραση στον ορισμό των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών. Στις συμφωνίες της Ελλάδας με Ιταλία και Αίγυπτο, η Αθήνα έχει αποδεχθεί την έλλειψη νησιωτικών δικαιωμάτων ακόμη και για μεγάλα νησιά όπως η Κρήτη, η Ρόδος, η Κέρκυρα κ.λπ.

Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας Νίκος Κοτζιάς, αναλύοντας τη συμφωνία Ελλάδας-Ιταλίας του Ιουνίου 2020, αναφέρει ότι «στη συμφωνία έγιναν αποδεκτές οι συντεταγμένες του 1977 για την υφαλοκρηπίδα μεταξύ των δύο χωρών, οι οποίες έχουν περιορισμένο αντίκτυπο στα ελληνικά νησιά όπως π.χ. Διαπόντιοι Νήσοι και Στροφάδες.

Η νέα επικίνδυνη ελληνική αξίωση να περιληφθούν στη νέα διμερή συμφωνία για τη μετάβαση στη Χάγη τα πλήρη δικαιώματα των ελληνικών νησιών μπροστά στην Αλβανία θα πρέπει να λειτουργήσει ως νέος συναγερμός ανησυχίας για την κυβέρνηση και τη διπλωματία μας.

Σήμα κινδύνου

Η Αλβανία δεν πρέπει να δέχεται ελληνικές εδαφικές διεκδικήσεις στα σύνορα και στις αλβανικές θαλάσσιες περιοχές, με οποιοδήποτε πρόσχημα και άλλοθι.

Βρισκόμαστε μπροστά σε σήμα κινδύνου για τη μεγάλη προσοχή που πρέπει να επιδείξουν η αλβανική κυβέρνηση και η διπλωματία σχετικά με τη διμερή συμφωνία προσφυγής στη Χάγη.

Η διεκδίκηση του έλληνα υπουργού Εξωτερικών για τα πλήρη δικαιώματα των ελληνικών νησιών αποτελεί μια νέα απόδειξη, η οποία δείχνει πόσο λανθασμένη, βιαστική και επιζήμια είναι η απόφαση της αλβανικής κυβέρνησης να υπακούσει στο αίτημα της Ελλάδας, να αντιμετωπίσουμε τη θαλάσσια διαφορά μαζί στη Χάγη.

Δεν είναι τυχαίο ότι η Ελλάδα δεν οδήγησε στη Χάγη τις θαλάσσιες διαφορές με την Τουρκία, ούτε τις ναυτικές διαφορές με την Αίγυπτο και την Ιταλία, με τις οποίες μόνο οι συνομιλίες της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης κράτησαν 43 χρόνια.

Οταν ο Δένδιας ρωτήθηκε από τα ελληνικά ΜΜΕ γιατί η Αθήνα δεν μεταφέρει τη θαλάσσια διαμάχη με την Τουρκία στη Χάγη, απάντησε αινιγματικά ότι «η Χάγη είναι μια πολύ μακρινή χώρα».

Πηγή: gazetadita.al, echedoros-a.gr

Περισσότερα Εδω

Facebook

Μπείτε στην ομάδα μας στο Facebook και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Google News

Ακολουθήστε το astratv.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Continue Reading

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Υποκλοπές: Μπρα ντε φερ Γεραπετρίτη – Βενιζέλου

Published

on

By

Whats App

Μπείτε στην ομάδα μας στο WhatsUP και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Μοιράσου το αρθρο!

Τα «ξίφη» τους διασταυρώνουν οι καθηγητές Συνταγματικού Δικαίου Ευάγγελος Βενιζέλος και Γιώργος Γεραπετρίτης – και υπουργός Επικρατείας – με αιχμή την υπόθεση των υποκλοπών.

Viber

Μπείτε στην ομάδα μας στο Viber και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Με τη διαφωνία τους να πυροδοτείται από την πρώτη απάντηση του Ευάγγελου Βενιζέλου, στη δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη στην οποία ο πρωθυπουργός ανέφερε χαρακτηριστικά: «Παρότι όλα έγιναν νόμιμα, η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών υποτίμησε την πολιτική διάσταση της συγκεκριμένης ενέργειας. Ήταν τυπικά επαρκής, όμως πολιτικά μη αποδεκτή. Δεν θα έπρεπε να έχει συμβεί, προκαλώντας ρωγμές στην εμπιστοσύνη των πολιτών στις Υπηρεσίες Εθνικής Ασφάλειας. Γιατί αν και αφορούσε προβεβλημένο πολιτικό πρόσωπο, ο χειρισμός της υπήρξε ελλιπής. Ακριβώς γι’ αυτό απομακρύνθηκε αμέσως ο Διοικητής της ΕΥΠ. Ενώ και ο Γενικός Γραμματέας του Γραφείου του Πρωθυπουργού ανέλαβε την αντικειμενική πολιτική ευθύνη».

Διαβάστε επίσης: Βενιζέλος: Ποινικά αξιόποινη η παρακολούθηση αρχηγού κόμματος – Αιχμές κατά Μητσοτάκη

Η θέση Βενιζέλου και η διαφωνία Γεραπετρίτη

Σχολιάζοντας τη δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη ο Ευάγγελος Βενιζέλος σχολίαζε μεταξύ άλλων ότι «Το βουλευτικό απόρρητο του άρθρου 61 παρ. 3 ως ειδικότερη διάταξη θέτει, απευθείας εκ του Συντάγματος, πρόσθετα ειδικότερα όρια στις κάμψεις του τηλεπικοινωνιακού απορρήτου που προβλέπονται  στο άρθρο 19 παρ.1. Τα άρθρα 8 της ΕΣΔΑ και 7 του ΧΘΔ της ΕΕ, ενισχύουν και δεν απομειώνουν τις εγγυήσεις. Δεν μπορεί να παρακολουθείται βουλευτής ή ευρωβουλευτής και κατά μείζονα λόγο αρχηγός κόμματος για λόγους «εθνικής ασφαλείας» ενδογενείς ή πολύ περισσότερο «εισαγόμενους». Τέτοιες δικαιολογίες είναι εξίσου κακές και βλαπτικές με την πράξη καθ’ αυτήν».

Το Σύνταγμα και η άρση απορρήτου των επικοινωνιών

Με τα επιχειρήματα του Ευάγγελου Βενιζέλου διαφώνησε σε άρθρο του στο Protagon.gr ο υπουργός Επικρατείας, Γιώργος Γεραπετρίτης υπογραμμίζοντας ότι το θεσμικό πλαίσιο της νόμιμης άρσης απορρήτου θα πρέπει να βελτιωθεί, σημειώνοντας ωστόσο ότι στη δύσκολη αυτή εξίσωση απαιτείται δημιουργικό και καθαρό πνεύμα. Και σε καμία περίπτωση πολιτικοί συμψηφισμοί και προκρούστεια θεώρηση του Συντάγματος.

Ολόκληρο το άρθρο του Γιώργου Γεραπετρίτη που απαντά στην παρέμβαση του Ευάγγελου Βενιζέλου για το θέμα αναφέρει αναλυτικά τα εξής:

«Σε κείμενο που ανήρτησε ο καθηγητής Ευάγγελος Βενιζέλος χαρακτήρισε αντισυνταγματική την άρση απορρήτου του κινητού τηλεφώνου του Νίκου Ανδρουλάκη, η οποία έγινε από την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών για λόγους εθνικής ασφάλειας. Για την πλήρη κατανόηση, επισημαίνω ότι ο κ. Βενιζέλος δεν χαρακτήρισε παράνομη την επισύνδεση επειδή δεν ακολουθήθηκε η προβλεπόμενη διαδικασία ή επειδή δεν συνέτρεχαν εν προκειμένω οι ουσιαστικές προϋποθέσεις εθνικής ασφάλειας. Επικαλέστηκε ότι βουλευτές και ευρωβουλευτές απαγορεύεται εκ του Συντάγματος γενικά και καθ’ ολοκληρίαν να παρακολουθούνται για οποιονδήποτε λόγο. Με τον τρόπο αυτό αποκλείεται η συζήτηση για τις (αναγκαίες) πρόσθετες ασφαλιστικές δικλείδες, πέρα από την εισαγγελική έγκριση και τον έλεγχο της αρμόδιας συνταγματικής αρχής. Αν κάτι δεν επιτρέπεται γενικά, καμία ασφαλιστική δικλείδα δεν μπορεί να νομιμοποιήσει μια αντισυνταγματική ενέργεια. Ας απομονώσουμε, όμως, τη συζήτηση από τα πολιτικά της χαρακτηριστικά και ας δούμε μόνο τα τεχνικά νομικά.

Διαβάστε επίσης: ΕΥΠ: Αυτή είναι Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου για την ενίσχυση της ακεραιότητας στη λειτουργία της

Το επιχείρημα περί εξαίρεσης βουλευτών

»Ο κ. Βενιζέλος στηρίζει το επιχείρημα του περί καθολικής εξαίρεσης βουλευτών (και κατ’ επέκταση ευρωβουλευτών λόγω της ενωσιακής διάταξης του άρθρου 343 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ενωσης σε συνδυασμό με το άρθρο 9 του Πρωτοκόλλου 7) στον συνδυασμό δύο συνταγματικών διατάξεων.

»Διάταξη πρώτη: Ο βουλευτής δεν έχει υποχρέωση μαρτυρίας για πληροφορίες που έλαβε κατά την άσκηση των καθηκόντων του (άρθρο 61 παρ. 3).

»Διάταξη δεύτερη: Νόμος ορίζει τις εγγυήσεις υπό τις οποίες η δικαστική αρχή δεν δεσμεύεται από το απόρρητο για λόγους εθνικής ασφάλειας (άρθρο 19 παρ. 1). Στον συλλογισμό ελλοχεύουν, κατά την άποψη μου, λογικά και ερμηνευτικά σφάλματα που καθιστούν το συμπέρασμα μη υποστηρίξιμο.

Ερμηνευτικά άλματα

»Πρώτον, υφίσταται ερμηνευτικό άλμα από την εξαίρεση βουλευτών από την υποχρέωση μαρτυρίας στην καθ’ ολοκληρίαν εξαίρεση από τη νόμιμη άρση απορρήτου. Η σύνδεση των δύο είναι εντελώς αυθαίρετη: η εξαίρεση από την υποχρέωση μαρτυρίας είναι ένα υποκειμενικό/προσωπικό δικαίωμα περιορισμένης έκτασης και αφορά, κατά τη γραμματική της διατύπωση, αποκλειστικά και μόνο τη μαρτυρία. Η επέκταση ώστε να καταλάβει οποιαδήποτε άρση απορρήτου είναι πέρα από κάθε έννοια αιτιώδους συνάφειας. Και, επιπλέον, ενόσω το Σύνταγμα θέλει η προστασία από τη μαρτυρία να αφορά μόνο πληροφορίες που περιήλθαν σ’ αυτόν ή δόθηκαν από αυτόν κατά την άσκηση των καθηκόντων του, δηλαδή στο πλαίσιο της πολιτικής και δημόσιας δραστηριότητάς του σύμφωνα με τον ίδιο τον κ. Βενιζέλο, με την αναιτιώδη επέκταση θα φτάναμε στην απόλυτη στεγανοποίηση για οποιαδήποτε πληροφορία, την οποία όμως το Σύνταγμα δεν ήθελε να προστατεύσει.

»Δεύτερον, υφίσταται ερμηνευτικό άλμα στην καθολική απαγόρευση μιας ολόκληρης κατηγορίας πολιτών από την άρση απορρήτου για λόγους εθνικής ασφάλειας. Το άρθρο 19 παρ. 1, το οποίο είναι αυτονοήτως ειδικό ως προς την άρση απορρήτου έναντι οποιασδήποτε άλλης διάταξης, δεν εξουσιοδοτεί τον νόμο να εξαιρέσει υποκείμενα αλλά μόνο να θέσει τις «εγγυήσεις» υπό τις οποίες η δικαστική αρχή δεν δεσμεύεται από το απόρρητο. Οι εγγυήσεις αυτές μπορεί να είναι διαβαθμισμένες ανά κατηγορία (για παράδειγμα να προβλέπονται πρόσθετες εγγυήσεις για κρατικούς λειτουργούς), αλλά δεν μπορεί να συνεπάγονται την παροχή καθολικής εξαίρεσης. Αυτό θα ήταν εκτός του γράμματος του Συντάγματος και θα συνιστούσε παρέκκλιση από την αρχή της ίσης μεταχείρισης χωρίς συνταγματικό έρεισμα, παρέχοντας μια αδικαιολόγητη προνομία έναντι των υπολοίπων πολιτών.

Λανθάνουσα παραδοχή

»Τρίτον, καταγράφεται η λανθάνουσα παραδοχή ότι εξ ορισμού ένας βουλευτής ή ευρωβουλευτής δεν μπορεί να λειτουργεί επί ζημία της εθνικής ασφάλειας και άρα δεν πληρούται η τελολογία της συνταγματικής πρόβλεψης για την άρση του απορρήτου. Πιστεύω ότι αυτή η σκέψη δεν μπορεί με κανένα τρόπο να περάσει τη συνταγματική δοκιμασία. Οχι μόνο διότι θα έπληττε ουσιωδώς το ωφέλιμο αποτέλεσμα της άρσης του απορρήτου αλλά κυρίως διότι οι προνομίες που χορηγεί το Σύνταγμα στο πολιτικό προσωπικό δεν διευρύνονται κατά βούληση για να επιφέρουν μια αενάως ανοιχτή προστασία. Ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Εξαιρέσεις από γενικώς ισχύοντες συνταγματικούς κανόνες, κατεξοχήν υπέρ μελών της εκτελεστικής και της νομοθετικής λειτουργίας, θα πρέπει να ερμηνεύονται στενά. Αυτό δεν συνιστά μόνο ερμηνευτική αρχή του Συντάγματος αλλά και δικαιοπολιτική ανάγκη. Διαφορετικά δημιουργείται ένας χώρος απόλυτης έλλειψης λογοδοσίας και ευθύνης. Και, όπως δυστυχώς απέδειξε η πράξη στο πρόσφατο παρελθόν, η ιδιότητα του βουλευτή δεν σημαίνει άνευ ετέρου και πίστη στη δημοκρατία και τους θεσμούς.

Διαβάστε επίσης: Ούτε ο Τραμπ υπεράνω του νόμου

»Τέταρτον, λανθάνει επίσης η παραδοχή ότι το νομικό ερώτημα εάν βουλευτές και ευρωβουλευτές απολαύουν απόλυτης προστασίας απορρήτου υπό οποιανδήποτε συνθήκη προέκυψε το πρώτον σήμερα. Οι δύο συνταγματικές διατάξεις περί άρσης απορρήτου και προστασίας βουλευτών από μαρτυρία ισχύουν αυτούσιες από το 1975. Εάν πράγματι υπήρχε η αντίληψη ότι υφίσταται ασάφεια ως προς το εύρος της προστασίας του πολιτικού προσωπικού, ο νομοθέτης θα το είχε επιλύσει, όπως πάντοτε συμβαίνει σε κάθε συνταγματική αμφισημία. Εντούτοις, ο εκτελεστικός νόμος 2225/1994 προβλέπει ειδικά στο άρθρο 3 τις εγγυήσεις για την άρση του απόρρητου των επικοινωνιών χωρίς να διαλαμβάνει καμία απολύτως εξαίρεση για οποιαδήποτε κατηγορία πολιτών. Ο νόμος αυτός, τον οποίο υπέγραψε ως συναρμόδιος υπουργός ο κ. Βενιζέλος, ισχύει περίπου με το ίδιο περιεχόμενο έως σήμερα. Ούτε, βεβαίως, στο σύγγραμμά του αναφέρει οτιδήποτε σχετικά με την επέκταση της προστασίας των βουλευτών πέρα από την μη υποχρεωτική μαρτυρία. Εάν, όπως διατείνεται ο κ. Βενιζέλος, δεν υπάρχει καν νομιμοφάνεια στην άρση απορρήτου ενός βουλευτή επειδή αυτός αυτονοήτως προστατεύεται συνολικά, είναι απορίας άξιο πως δεν είχε μνημονευθεί η εξαίρεση αυτή στον νόμο και στο σύγγραμμα του.

Όχι σε πολιτικούς συμψηφισμούς

»Το θεσμικό πλαίσιο της νόμιμης άρσης απορρήτου θα πρέπει να βελτιωθεί ακολουθώντας τις βέλτιστες πρακτικές αλλοδαπών εννόμων τάξεων. Σε μια εύλογη ισορροπία μεταξύ της διασφάλισης των δικαιωμάτων των πολιτών και της αποτελεσματικής υποστήριξης της εθνικής ασφάλειας. Στη δύσκολη αυτή εξίσωση απαιτείται δημιουργικό και καθαρό πνεύμα. Και σε καμία περίπτωση πολιτικοί συμψηφισμοί και προκρούστεια θεώρηση του Συντάγματος».

Νέα απάντηση Βενιζέλου

Στον Υπουργό Επικρατείας απάντησε εκ νέου ο Ευάγγελος Βενιζέλος, με άρθρο του επίσης στο Protagon, με τίτλο «Μίζερη, αδιέξοδη και μάταιη η κυβερνητική γραμμή». Ο Ευάγγελος Βενιζέλος τονίζει ότι «η κατάσταση απαιτεί ειλικρινή, θαρραλέα και ριζική αντιμετώπιση. Πραγματική ανάληψη ευθύνης χωρίς υπεκφυγές και αδιέξοδες διακρίσεις μεταξύ «τυπικά επαρκών» και «πολιτικά μη αποδεκτών»  ενεργειών»

Το άρθρο του Ευάγγελου Βενιζέλου αναφέρει αναλυτικά:

«Μίζερη, αδιέξοδη και μάταιη η κυβερνητική γραμμή»

«Στη δήλωσή του της 8ης Αυγούστου 2022 ο κ. Μητσοτάκης ανέφερε επί λέξει τα εξής: «Παρότι όλα έγιναν νόμιμα, η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών υποτίμησε την πολιτική διάσταση της συγκεκριμένης ενέργειας. Ήταν τυπικά επαρκής, όμως πολιτικά μη αποδεκτή. Δεν θα έπρεπε να έχει συμβεί, προκαλώντας ρωγμές στην εμπιστοσύνη των πολιτών στις Υπηρεσίες Εθνικής Ασφάλειας. Γιατί αν και αφορούσε προβεβλημένο πολιτικό πρόσωπο, ο χειρισμός της υπήρξε ελλιπής. Ακριβώς γι’ αυτό απομακρύνθηκε αμέσως ο Διοικητής της ΕΥΠ. Ενώ και ο Γενικός Γραμματέας του Γραφείου του Πρωθυπουργού ανέλαβε την αντικειμενική πολιτική ευθύνη.»

»Η θέση του κ. Μητσοτάκη είναι λοιπόν ότι η ΕΥΠ παρακολουθώντας τις τηλεφωνικές συνομιλίες του κ. Ανδρουλάκη, ενήργησε «νόμιμα», για την ακρίβεια ότι η ενέργειά της ήταν «τυπικά επαρκής». Όμως, κατά τον Πρωθυπουργό, η ΕΥΠ «υποτίμησε την πολιτική διάσταση της συγκεκριμένης ενέργειας» που ήταν «πολιτικά μη αποδεκτή».

»Στη δήλωσή μου της ίδιας ημέρας έθεσα πολλά θεμελιώδη πολιτικά και νομικά ζητήματα, ένα από τα οποία ήταν το κανονιστικό περιεχόμενο του άρθρου 61 παρ. 3 Συντ. που κατοχυρώνει το βουλευτικό απόρρητο. Είπα, για την ακρίβεια τα εξής:

«Το βουλευτικό απόρρητο του άρθρου 61 παρ. 3 ως ειδικότερη διάταξη θέτει, απευθείας εκ του Συντάγματος, πρόσθετα ειδικότερα όρια στις κάμψεις του τηλεπικοινωνιακού απορρήτου που προβλέπονται στο άρθρο 19 παρ.1. Τα άρθρα 8 της ΕΣΔΑ και 7 του ΧΘΔ της ΕΕ, ενισχύουν και δεν απομειώνουν τις εγγυήσεις. Δεν μπορεί να παρακολουθείται βουλευτής ή ευρωβουλευτής και κατά μείζονα λόγο αρχηγός κόμματος για λόγους «εθνικής ασφαλείας» ενδογενείς ή πολύ περισσότερο «εισαγόμενους». Τέτοιες δικαιολογίες είναι εξίσου κακές και βλαπτικές με την πράξη καθεαυτήν. Η θέση του Πρωθυπουργού ότι η παρακολούθηση ήταν τυπικά νόμιμη αλλά πολιτικά εσφαλμένη είναι μεγάλων διαστάσεων σφάλμα. Μπορούν άραγε να παρακολουθούνται πολιτικά πρόσωπα, βουλευτές και αρχηγοί κομμάτων, για λόγους «εθνικής ασφάλειας» εάν το σταθμίσει ο εκάστοτε πρωθυπουργός και το εγκρίνει ένας εισαγγελέας εφετών; Όχι βέβαια. Περιμένω ο Πρωθυπουργός να επανέλθει με σχετική διευκρίνηση.»

Αντί διευκρίνησης

»Αντί όμως να επανέλθει ο κ. Μητσοτάκης για διευκρίνηση παρεμβαίνει ο (συνάδελφος στο Πανεπιστήμιο και εκλεκτός φίλος) υπουργός Επικρατείας Γιώργος Γεραπετρίτης, υποστηρίζοντας την άποψη ότι το άρθρο 61 παρ. 3 και το εκεί προστατευόμενο βουλευτικό απόρρητο δεν αποκλείει την παρακολούθηση των επικοινωνιών βουλευτή ( αρχηγού κόμματος, υπουργού, πρωθυπουργού, γιατί όχι του Προέδρου της Δημοκρατίας) για λόγους εθνικής ασφαλείας.

»Το επιχείρημά του είναι ότι η εξαίρεση από το καθήκον μαρτυρίας και την υποχρέωση αποκάλυψης των πηγών δεν σημαίνει εξαίρεση του βουλευτή από τη δυνατότητα παρακολούθησής του. Άλλωστε, λέει, τέτοια εξαίρεση δεν προβλέπεται στο ν. 2225/1994 που θέτει το γενικό νομοθετικό πλαίσιο για τις παρακολουθήσεις για λόγους εθνικής ασφαλείας. Μάλιστα υπογράφω και εγώ ως Υπουργός Τύπου τότε μαζί με πολλά μέλη της τελευταίας κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου το νόμο του 1994.

Ο νόμος δεν επαναλαμβάνει συνταγματικές εξαιρέσεις

»Προφανώς ο νόμος δεν επαναλαμβάνει τις συνταγματικά προβλεπόμενες εξαιρέσεις. Δεν εξαιρεί, ας το επαναλάβω, ούτε την ΠτΔ, ούτε τον Πρωθυπουργό και τα μέλη της Κυβέρνησης, ούτε τον Εισαγγελέα του ΑΠ. Κατά τη λογική του κ. Γεραπετρίτη ο κ. Κοντολέων με την έγκριση της εισαγγελέως κυρίας Βλάχου θα μπορούσε να παρακολουθεί «νομίμως» όλο το πολιτικό, δικαστικό και επικοινωνιακό σύστημα της χώρας!

Διαβάστε επίσης: Κομισιόν: Απαράδεκτη η παράνομη πρόσβαση σε δεδομένα πολιτών

»Οφείλω για ιστορικούς λόγους να θυμίσω ότι τον Δεκέμβριο του 1994, λίγο μετά την ψήφιση του ν. 2225/1994, ήμουν μεταξύ αυτών που εισηγήθηκαν στον Ανδρέα Παπανδρέου την αναστολή της ποινικής δίωξης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη ενώπιον του Ειδικού Δικαστηρίου περί ευθύνης υπουργών για τις τηλεφωνικές υποκλοπές της υπόθεσης Γρυλλάκη / Μαυρίκη. Πράγματι με διαγγέλματά του την παραμονή της πρωτοχρονιάς του 1995 ο Ανδρέας Παπανδρέου εξήγγειλε την αναστολή της δίωξης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και την έναρξη της διαδικασίας αναθεώρησης του Συντάγματος.

Το επιχείρημα Γεραπετρίτη

»Στο επιχείρημα λοιπόν αυτό του Γ. Γεραπετρίτη (που κάλυψε δυστυχώς εκ μέρους της κυβέρνησης τον αποπεμφθέντα διοικητή της ΕΥΠ ενώπιον της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας) έχει απαντήσει εκ προοιμίου ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης στη χθεσινή δήλωση του στην οποία είπε, δημόσια και επίσημα, ότι αν είχε ερωτηθεί θα ήταν αντίθετος προς την παρακολούθηση των τηλεφωνικών επικοινωνιών ενός ευρωβουλευτή / υποψηφίου αρχηγού του κόμματός του. Γιατί άραγε, θα ήταν αντίθετος ο Πρωθυπουργός; Και για να εκφραστώ νομικά: Θα ήταν νόμιμη η εντολή του Πρωθυπουργού να μη διενεργηθεί παρακολούθηση παρότι η ΕΥΠ προτείνει κάτι τέτοιο για λόγους εθνικής ασφαλείας;

Νόμιμη η αντίθεση του πρωθυπουργού, αλλά…

»Η δική μου απάντηση είναι ότι η αντίθεση του Πρωθυπουργού θα ήταν νόμιμη λόγω του ειδικού καθεστώτος του βουλευτή, αλλά αυτό η κυβέρνηση δεν θέλει να το αντιληφθεί. Γιατί πρέπει στη συνέχεια να παραδεχθεί ότι αν ήταν νόμιμη η εντολή του Πρωθυπουργού να μη διενεργηθεί παρακολούθηση, είναι παράνομη η απόφαση του διοικητή της ΕΥΠ να τη διενεργήσει και η έγκριση της με εισαγγελική διάταξη.

»Ο κ. Μητσοτάκης, δεν αποδέχθηκε ότι εξαιρούνται πλήρως των παρακολουθήσεων για λόγους εθνικής ασφάλειας οι βουλευτές (υπουργοί, πρωθυπουργοί κλπ), αποδέχθηκε όμως ρητά και κατηγορηματικά ότι, όταν στόχος μιας παρακολούθησης είναι πολιτικό πρόσωπο και μάλιστα ευρωβουλευτής ή βουλευτής, πρέπει να γίνει πολύ σοβαρός και προσεκτικός έλεγχος των δεδομένων και πολύ διστακτική στάθμιση από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό που στην προκειμένη περίπτωση θα κατέληγε στη μη παρακολούθηση. Όμως τέτοιος σοβαρός και προσεκτικός έλεγχος πρέπει να γίνεται πάντα προκειμένου να διαπιστώνεται η συνδρομή των ουσιαστικών προϋποθέσεων του νόμου για την επιβολή του δυσμενούς μέτρου της παραβίασης του απορρήτου των επικοινωνιών.

Περιορισμός θεμελιωδών δικαιωμάτων

»Ο έλεγχος αυτός, με κριτήριο την αρχή της αναλογικότητας, συνιστά προϋπόθεση για την επιβολή οποιουδήποτε περιορισμού θεμελιωδών δικαιωμάτων μεταξύ των οποίων και το απόρρητο των επικοινωνιών. Αν δεν συντρέχουν σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση οι ουσιαστικές προϋποθέσεις και δεν τηρείται η αρχή της αναλογικότητας, ο περιορισμός του θεμελιώδους δικαιώματος είναι αντισυνταγματικός γιατί παραβιάζει το άρθρο 19 παρ. 1 του Συντάγματος και επιπλέον είναι αντίθετος προς την ΕΣΔΑ (άρθρο 8) και τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ (άρθρο 7).

»Στην περίπτωση του βουλευτή προστίθεται σε αυτά και η συρροή του άρθρου 61 παρ. 3 που, όπως είπα στη χθεσινή δήλωση μου, «ως ειδικότερη διάταξη θέτει, απευθείας εκ του Συντάγματος, πρόσθετα ειδικότερα όρια στις κάμψεις του τηλεπικοινωνιακού απορρήτου που προβλέπονται στο άρθρο 19 παρ.1.».

Θεσμικός εξισωτισμός

»Φαίνεται ότι ο κ. Μητσοτάκης υπερέβη τις αντιρρήσεις του κ. Γεραπετρίτη και αυτό που λέω, επί της ουσίας το αποδέχθηκε χθες. Διάφοροι ακτιβιστές θιασώτες του θεσμικού εξισωτισμού που λένε ότι δεν επιτρέπεται ειδική μεταχείριση των πολιτικών προσώπων όταν πρόκειται για ζήτημα εθνικής ασφάλειας, έχουν άραγε αντιληφθεί ότι ο κ. Μητσοτάκης έθεσε προς συζήτηση τους ειδικούς κανόνες που πρέπει να ισχύουν για πολιτικά πρόσωπα; Ακόμη συνεπώς και χωρίς συνεκτίμηση του βουλευτικού απορρήτου η κυβερνητική θέση είναι αθεράπευτα αντιφατική.

»Η ενέργεια της ΕΥΠ ή ήταν νόμιμη επειδή πληρούσε τις διαδικαστικές και ουσιαστικές προϋποθέσεις και άρα κακώς απελύθη ο διοικητής της, ή ήταν παράνομη επειδή δεν συνέτρεχαν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις. Η αντίφαση οφείλεται στο ότι ο Πρωθυπουργός αποδίδει προδήλως ιδιαίτερη σημασία στην πολιτική και μάλιστα κοινοβουλευτική ιδιότητα του κ. Ανδρουλάκη λόγω της οποίας εκτιμά ότι δεν έπρεπε να καταστεί στόχος παρακολούθησης των τηλεφωνικών του επικοινωνιών και λόγω της οποίας με «προνομιακό» τρόπο καλείται για εκ των υστέρων ενημέρωση όχι από την ΑΔΑΕ αλλά από το νέο διοικητή της ΕΥΠ. Τι συμβαίνει εν προκειμένω;

Ποια είναι επιτέλους η θέση της κυβέρνησης;

»Ποια είναι επιτέλους η θέση της Κυβέρνησης; Ο κ. Μητσοτάκης εισάγει αυθαίρετα μια προνομιακή μεταχείριση των πολιτικών προσώπων χωρίς να λαμβάνει υπόψη ούτε το Σύνταγμα, ούτε τον νόμο, ούτε τις ανάγκες της εθνικής ασφάλειας; Τα υποτάσσει όλα στην ανάγκη περιορισμού της πολιτικής ζημιάς που αναγνωρίζει ότι έχει επέλθει από μια δήθεν νόμιμη (που είδαμε ότι ήταν παράνομη) αλλά «εσφαλμένη» ενέργεια της ΕΥΠ υπό την εποπτεία του την οποία αποδέχεται ότι δεν ασκούσε αποτελεσματικά;

»Αυτό που διαισθάνεται ο κ. Μητσοτάκης αλλά δυστυχώς δεν αποδέχεται ρητά είναι η ύπαρξη ενός ιδιαίτερου νομικού καθεστώτος των βουλευτών (και των ευρωβουλευτών που εξομοιώνονται με τους βουλευτές στη χώρα τους). Αυτό θεμελιώνεται, ούτως ή άλλως στον δημοκρατικό και κοινοβουλευτικό χαρακτήρα του πολιτεύματος, αλλά πρωτίστως στη ρητή και ειδική διάταξη του άρθρου 61 παρ. 3 Συντάγματος σύμφωνα με το οποίο: «O βουλευτής δεν έχει υποχρέωση μαρτυρίας για πληροφορίες που περιήλθαν σ’ αυτόν ή δόθηκαν από αυτόν κατά την άσκηση των καθηκόντων του, ούτε για τα πρόσωπα που του εμπιστεύθηκαν τις πληροφορίες ή στα οποία αυτός τις έδωσε».

Αν…

»Ας δούμε δυο χαρακτηριστικά παραδείγματα: Αν βουλευτής εφάπτεται με υπάλληλο της ΕΥΠ που τον εφοδιάζει με πληροφορίες και στοιχεία για υποκλοπές, ο βουλευτής μπορεί να χρησιμοποιήσει τα στοιχεία και καλύπτεται από το απόρρητο. Αν βουλευτής εφάπτεται με πράκτορα ξένης μυστικής υπηρεσίας που τον εφοδιάζει με στοιχεία για ψεύδη της ελληνικής κυβέρνησης σε σχέση με την εξωτερική ή την αμυντική πολιτική, ο βουλευτής μπορεί να χρησιμοποιήσει τα στοιχεία και καλύπτεται από το απόρρητο.

»Αν η ΕΥΠ θέλει να παρακολουθήσει τις τηλεφωνικές συνομιλίες του βουλευτή αυτού για λόγους εθνικής ασφάλειας (που κατά την άποψη της είναι «προφανείς»), δεν μπορεί να το κάνει γιατί αν το έκανε θα εξουδετέρωνε την ειδική προνομιακή προστασία του βουλευτικού απορρήτου. Θα καταστρατηγούσε το ρητό συνταγματικό δικαίωμα του βουλευτή να μη αποκαλύψει τις πηγές του και τους συνομιλητές του. Ανάλογα ζητήματα τίθενται στη νομολογία του ΕΔΔΑ με το δικηγορικό και το δημοσιογραφικό απόρρητο, παρότι αυτά δεν έχουν την εθνική συνταγματική κατοχύρωση του βουλευτικού απορρήτου.

Ερώτημα

»Προβάλλεται καλόπιστα το ερώτημα: Και τι γίνεται με την ανάγκη παρακολούθησης ενός βουλευτή της «Χρυσής Αυγής» που κρίθηκε δικαστικά ότι ως κόμμα στέγαζε εγκληματική οργάνωση ή ενός βουλευτή που μετέχει σε τρομοκρατική οργάνωση. Στις περιπτώσεις αυτές το ζητούμενο είναι η άρση του τηλεπικοινωνιακού απορρήτου για τη διακρίβωση ιδιαιτέρως σοβαρού εγκλήματος που γίνεται με βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών και όχι για επίκληση λόγων εθνικής ασφάλειας, άνευ εγκλήματος, δηλαδή για λόγους αντικατασκοπείας που οδηγεί σε άρση απορρήτου με απλή εισαγγελική διάταξη.

»Ο βουλευτής υπέχει ποινική ευθύνη και υπόκειται στην ποινική προδικασία, όπως προβλέπει το Σύνταγμα που μάλιστα αναθεωρήθηκε σχετικά το 2019 για να περιορίσει τη βουλευτική ασυλία.

Μείζον ατόπημα

»Το συμπέρασμα μου είναι ότι η κυβερνητική γραμμή σύμφωνα με την οποία η παρακολούθηση των τηλεφωνικών επικοινωνιών του κ. Ανδρουλάκη ήταν «τυπικά επαρκής» και άρα «νόμιμη» αλλά «πολιτικά εσφαλμένη και μη αποδεκτή», είναι μίζερη, αδιέξοδη και μάταιη. Υπήρξε μείζον ατόπημα. Βαριά προσβολή του Συντάγματος και αυτή οφείλεται στον συγκεντρωτικό τρόπο οργάνωσης και άσκησης της πρωθυπουργικής εξουσίας. Η εικόνα ενός πρωθυπουργού που ανακαλύπτει εκ των υστέρων κρίσιμες κινήσεις του διοικητή της ΕΥΠ με τις οποίες διαφωνεί ριζικά, δεν είναι καλή και ασφαλής για τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου.

»Αυτή η κατάσταση απαιτεί ειλικρινή, θαρραλέα και ριζική αντιμετώπιση. Πραγματική ανάληψη ευθύνης χωρίς υπεκφυγές και αδιέξοδες διακρίσεις μεταξύ «τυπικά επαρκών» και «πολιτικά μη αποδεκτών» ενεργειών. Αυτό επαναφέρει την άτυχη διάκριση μεταξύ «νόμιμου» και «ηθικού» που δεν πήγε καθόλου καλά».

Περισσότερα Εδω

Facebook

Μπείτε στην ομάδα μας στο Facebook και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Google News

Ακολουθήστε το astratv.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Continue Reading
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement

Μπείτε στην ομάδα μας στο Discord και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις


Μπείτε στην ομάδα μας στο Telegram και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Advertisement
Advertisement

Εγγραφείτε στο Ενημερωτικό Δελτίο μας

Διατηρούμε τα δεδομένα σας ιδιωτικά και μοιράζεστε τα δεδομένα σας μόνο με τρίτα μέρη που καθιστούν δυνατή αυτή την υπηρεσία. Διαβάστε την Πολιτική Απορρήτου μας.
ΜΑΓΝΗΣΙΑ5 ημέρες ago

Επεισόδιο στα κεντρικά καταστήματα της ΔΕΗ στον Βόλο μεταξύ δύο πολιτών

ΜΑΓΝΗΣΙΑ2 ημέρες ago

Πέθανε η Μαριάνα Καρακίτσου Σαραφοπούλου από Βόλο σε ηλικία 64 ετών.

ΜΑΓΝΗΣΙΑ2 ημέρες ago

58 χρόνος έπεσε σε χαράδρα και σκοτώθηκε στο σεσκλο

ΜΑΓΝΗΣΙΑ6 ημέρες ago

Την Πέμπτη 4/8 στις 11 η απολογία του Υποδ.Πυροσβεστικής Δικηγόρος των ανηλίκων ο Σάκης Κοκκίνης

ΜΑΓΝΗΣΙΑ2 ημέρες ago

Fuel Pass 2: Καθυστέρηση στην πληρωμή του επιδόματος

LIFESTYLE3 ημέρες ago

ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ ΜΑΡΙΝΑ ΑΣΛΑΝΟΓΛΟΥ ΚΑΙ ΑΣΗΜΑΚΗΣ ΑΛΕΞΙΟΥ ΣΤΟ BARACOA ΤΗΣ ΣΚΙΑΘΟΥ

ΜΑΓΝΗΣΙΑ6 ημέρες ago

Στη θλίψη βυθίστηκε ο Αλμυρός Μαγνησίας από τον θάνατο του Παναγιώτη Αναστασίου

ΜΑΓΝΗΣΙΑ14 ώρες ago

Fuel Pass 2: Ξεκινά η καταβολή του στους τραπεζικούς λογαριασμούς των δικαιούχων

ΜΑΓΝΗΣΙΑ6 ημέρες ago

Τραγωδία στα νερά του Παγασητικού- Στην παραλία Σάρες κοντά στις Νηές Μαγνησίας, εντοπίστηκε νεκρός 35χρονος ψαροντουφεκάς

ΜΑΓΝΗΣΙΑ7 ημέρες ago

Θλιψη για την 56χρονη Αναστασία Μήσια από Βελεστίνο

Δημοφιλή