Connect with us
ΕΣΠΑΕΣΠΑ

LIFESTYLE

BodyMap – To brand που έντυσε την underground σκηνή του Λονδίνου στα 80s

czxxdfdgdfg.jpg

Οι συνιδρυτές του brand BodyMap, το δίδυμο David Holah και Stevie Stewart επανεξετάζουν την κληρονομιά της φίρμας, μετά την πρόσφατη, ψηφιακή κυκλοφορία του νοσταλγικού ντοκιμαντέρ «Tramps!» των Blitz Kids* με την ξανθιά φράντζα, των νεορομαντικών φρικιών και τον ονειροπαρμένων, λαμπερών απροσάρμοστων της Βρετανίας της δεκαετίας του ’80.

Το 2013, ο Καναδός σκηνοθέτης Kevin Hegge συνάντησε τον σκηνοθέτη και DJ Jeffrey Hinton σε ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ και στη συνέχεια άρχισαν να συγκεντρώνουν αυτό που θα γινόταν το «Tramps!» Η μεγάλου μήκους ταινία είναι μια βαθιά κατάδυση στην αισιοδοξία και τη δημιουργικότητα που αναδύθηκε ως αντίδραση στο Λονδίνο της σκληροπυρηνικής Θάτσερ στα τέλη της δεκαετίας του ’70, υποκινώντας τους αλλόκοτα γοητευτικούς New Romantics και τις υποκουλτούρες που ακολούθησαν αμέσως μετά.

(*Οι Blitz Kids ήταν μια ομάδα ανθρώπων που σύχναζαν στο κλαμπ Blitz στο Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου το 1979-1980 και πιστώνονται με την έναρξη του underground κινήματος New Romantic).

Photo: YouTube

Photo: YouTube

«Οι θιασώτες του BodyMap, ήταν ένας κανόνας για τον εαυτό τους»

Την ίδια περίπου εποχή, πριν από μια δεκαετία, το V&A διοργάνωσε την εκπληκτική έκθεση Club to Catwalk, γιορτάζοντας την αισθητική που συνέβαλε και γεννήθηκε από την εποχή αυτή.

Η Scarlett Cannon, το διάσημο Blitz Kid, ήταν το προφανές poster girl της έκθεσης, και κατά συνέπεια μια φωτογραφία της ντυμένη από την κορυφή ως τα νύχια με ένα κόκκινο και μαύρο σύνολο (βαρύ με χάντρες και υπερβολικά prints) από τη συλλογή AW84 του BodyMap – Cat in the hat takes a rumble with a techno fish – απέκτησε μια δεύτερη ζωή.

«Οι θιασώτες του BodyMap, ήταν ένας κανόνας για τον εαυτό τους», ανακοινώνει ο φωτογράφος Mark Lebon στη νέα ταινία. «Ήταν πραγματικά μια επανάσταση στη μόδα», προσθέτει η Cannon, μεταφέροντας τα καθοριστικά χαρακτηριστικά του label, «τεντωμένο jersey, φανταστικά prints και υπέροχα σχήματα».

Δείτε το βίντεο με εμφανίσεις από το BodyMap

Η λύκρα έκανε σαματά

Ιδρύθηκε από τον David Holah και τη Stevie Stewart το 1982, τρία χρόνια μετά τη γνωριμία του ζευγαριού την πρώτη μέρα στο πολυτεχνείο τουMiddlesex -το BodyMap δεν ήταν τόσο προϊόν της underground σκηνής όσο μια συνοδευτική δύναμη και ένας βασικός πρωταγωνιστής από μόνος του.

Κάνοντας τα μάτια των αποφοίτων μόδας εκείνη την εποχή να στραφούν πάνω τους, το δίδυμο με έδρα το Λονδίνο ήταν επίσης υπεύθυνο σε μεγάλο βαθμό για την επανάκαμψη της λύκρας, χρησιμοποιώντας το ύφασμα στα υψηλής ποιότητας σχέδιά τους με τέτοιο αποτέλεσμα που εξακολουθεί να αντηχεί στη βιομηχανία μέχρι σήμερα.

«Δεν μπορώ να θυμηθώ πώς εμπλακήκαμε, νομίζω εξαιτίας του DJ Jeffrey Hinton. Και ο John Maybury προφανώς, ήταν ο άξονας όλων αυτών των διαφορετικών συνδέσεων», λέει ο Holah, αναλογιζόμενος την κοινότητα που προέκυψε από μια κατάληψη στην Warren Street στο κεντρικό Λονδίνο – που κατά καιρούς φιλοξενούσε τον Boy George, την Πρίνσες Τζούλια, την Αγγλίδα DJ και συνθέτρια μουσικής που έχει ονομαστεί η «πρώτη κυρία της σκηνής της μόδας του Λονδίνου» και τον Stephen Jones, έναν από τους πιο ριζοσπαστικούς και σημαντικούς milliners του τέλους του 20ου και των αρχών του 21ου αιώνα.

O Boy George τότε / Photo: YouTube

Οι φίλοι που έγραψαν μοντέρνα ιστορία

«Ήταν ένα δίκτυο φίλων, μοντέρνων ανθρώπων, αλλά ο καθένας είχε το δικό του πράγμα να κάνει. Όπως η Scarlett (Cannon) δεν συνδεόταν πραγματικά με αυτό που κάναμε εμείς, αλλά όλοι γνωρίζαμε ο ένας τον άλλον. Ο Boy George ήταν διαφορετικός από ό,τι κάναμε εμείς, η Πρίνσες Τζούλια, ο θρυλικός Dj, σκηνοθέτης και ακτιβιστής, Jeffrey Hinton, ο καθένας έκανε το δικό του πράγμα».

Συνδεδεμένες με το περιβάλλον και την επιθυμία για δημιουργία, αυτές οι σχέσεις εκδηλώθηκαν στην πασαρέλα του BodyMap, όπου το δίδυμο Holah και Stewart διοργάνωναν πάρτι με κοινό, φέρνοντας ουσιαστικά την οικογένεια και τους φίλους τους για να παρουσιάσουν το «αδόμητο, απαλό στυλ» τους.

Παρά την ικανότητά τους και τη μεταδοτική τους ενέργεια – και το γεγονός ότι η αξιόλογη μπουτίκ Browns αγόρασε τη συλλογή της αποφοίτησή τους – η αρχική επιτυχία της φίρμας ήταν στο εξωτερικό. «Ο βρετανικός Τύπος έπρεπε να πάει στη Νέα Υόρκη για να εκτιμήσει αυτό που βρισκόταν στην πραγματικότητα στο κατώφλι του», εξηγεί η Stewart. «Πήγαμε στην Αμερική για να κάνουμε το σόου της Susanne Bartsch, ‘New London in New York’, και μόνο τότε ο κόσμος άρχισε να κάθεται και να λέει ‘περιμένετε ένα λεπτό, κάτι καλό συμβαίνει στο Λονδίνο’», θυμάται ο Holah.

David Holah και Stevie Stewart / Photo: YouTube

«Εγώ πήγα στον Λάγκερφελντ, εσύ πήγες στον Αρμάνι»

Στη συνέντευξη που ακολουθεί οι συνιδρυτές της BodyMap David Holah και Stevie Stewart προβληματίζονται για τις απαρχές της BodyMap, τη σύνδεσή της με τη σκηνή των κλαμπ του Λονδίνου και τη διαρκή επίδραση της μάρκας στη μόδα σήμερα.

-Συνεργαστήκατε για αρκετά χρόνια πριν το BodyMap. Υπήρξε κάποια σημαντική στιγμή μετάβασης ή ήταν περισσότερο μια εξέλιξη;

Stevie Stewart: Περισσότερο μια εξέλιξη. Εκείνη την εποχή που κάναμε την τελική μας επίδειξη για το πτυχίο μας, ήταν της μόδας οι απόφοιτοι να πηγαίνουν στην Ιταλία και να εργάζονται σε οίκους υψηλής ραπτικής.

David Holah: Εγώ πήγα στον Λάγκερφελντ, εσύ πήγες στον Αρμάνι.

Stevie Stewart: Δεν μας ενδιέφερε ιδιαίτερα, αλλά γνωρίζαμε κάποιους φίλους στο Μιλάνο και αποφασίσαμε να ρίξουμε μια ματιά και να μιλήσουμε μαζί τους. Μόλις πήγαμε, αποφασίσαμε ότι δεν θέλαμε να χωρέσουμε σε αυτό το σχήμα και θέλαμε να είμαστε στο Λονδίνο, οπότε είχαμε ένα σχέδιο να βάλουμε μαζί τις συλλογές της αποφοίτησης μας, επειδή ξέραμε ότι μπορούσαμε να συνεργαστούμε. Αλλά δεν ήταν τόσο απλό. Για παράδειγμα, θέλαμε να χρησιμοποιήσουμε βρετανικά υφάσματα, αλλά οι βρετανικές εταιρείες δεν μπορούσαν να μας προμηθεύσουν αυτό που χρειαζόμασταν, τη λύκρα, οπότε πήγαμε σε ένα εργοστάσιο με κάλτσες και σε μια εταιρεία υφασμάτων για το σπίτι στη Σουηδία.

-Θα ρωτούσα για τη λύκρα – το BodyMap έπαιξε προφανώς σημαντικό ρόλο στην υιοθέτησή της από τη βιομηχανία της μόδας.

Stevie Stewart: Αυτό ήταν στην πραγματικότητα ένα λάθος. Φτιάξαμε μια τουαλέτα από φανέλα για να καταλάβουμε τα σχήματα, επειδή κάναμε κάτι σαν ανάποδα μανίκια, και μια από τις τουαλέτες φαινόταν πολύ καλή. Αυτή ήταν η αρχή. Τότε ήταν που πήγαμε στη Σουηδία, επίσης, για να φτιάξουμε βαριά φούτερ, επειδή τότε μπορούσες να βρεις μόνο ένα βάρος υφάσματος φούτερ.

Photo: YouTube

Η ιστορία του ονόματος BodyMap

-Όσον αφορά τον σχηματισμό του BodyMap, είχατε συγκεκριμένους στόχους ή προθέσεις; Ξέρω ότι το όνομα προέκυψε σχεδόν από ανάγκη…

David Holah: Κάποια στιγμή είπαμε «Ποιο είναι το όνομά μας;». Είχαμε μια λίστα με προτάσεις από τον John Maybury, που ήταν φίλος μας. Το «Body map» ήταν ένα έργο τέχνης από τον Enrico Job, έκανε αυτό το έργο που έπαιρνε μέρη του σώματος και τα τοποθετούσε σε επίπεδη επιφάνεια και τα φωτογράφιζε. Αυτός ήταν και ο τρόπος που δουλεύαμε με τα μοτίβα μας, οπότε σχετιζόταν με αυτό που κάναμε.

Stevie Stewart: Θέλαμε το όνομα να είναι μια ομπρέλα για κάτι που θα μας έδινε τη δυνατότητα να φτιάχνουμε αξεσουάρ ή να κάνουμε lifestyle ή οτιδήποτε άλλο.

-Η πολιτική παραμένει σε μεγάλο βαθμό στα ψιλά γράμματα στο «Tramps!», ωστόσο αρκετοί συντελεστές μιλούν για τη σημασία της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που ήταν ουσιαστικά δωρεάν εκείνη την εποχή, επιτρέποντας σε περισσότερους ανθρώπους να σπουδάσουν τέχνη. Ποια ήταν η δική σας εμπειρία από αυτό και πώς διαμόρφωσε το BodyMap;

Stevie Stewart: Δεν πήρα την υποτροφία, τότε ήταν που άρχισα να κάνω πάγκους στην αγορά, οπότε αυτό είχε αντίκτυπο. Έπρεπε να κάνω αιτήσεις σε πολλά καταπιστευματικά ταμεία και εταιρείες επιχορηγήσεων και τελικά πλήρωσα τα δίδακτρά μου, αλλά δεν πήρα επίδομα διαβίωσης.

David Holah: Εγώ ήμουν το εντελώς αντίθετο. Είχα μια υποτροφία, ζούσα σε μια κατάληψη και ο Stevie με απασχολούσε τα Σαββατοκύριακα. Τα πράγματα έχουν αλλάξει, ήταν τελείως διαφορετικά τότε. Όχι ο Stevie, αλλά όλοι οι υπόλοιποι από εμάς χρηματοδοτούνταν από την κυβέρνηση για να πάνε στο κολέγιο. Δεν το πιστεύαμε τότε, αλλά ήταν καταπληκτικό. Δεν νομίζω ότι το εκτιμούσαμε πραγματικά -είμαι σίγουρη ότι οι άνθρωποι θα το εκτιμούσαν σήμερα.

Photo: YouTube

Photo: YouTube

Όλοι ενδιαφέρονταν να δημιουργήσουν μια εμφάνιση από το μηδέν

-Ήσασταν μυημένοι στη σκηνή των κλαμπ στο Λονδίνο -από τη New Romantic εποχή μέχρι το κλαμπ Taboo και ό,τι ακολούθησε. Πώς αυτό σας ενέπνευσε με το BodyMap;

David Holah: Η ζωή η ίδια ενημέρωνε αυτό που κάναμε. Το γεγονός ότι πηγαίναμε στο Taboo ασκούσε προφανώς μια επιρροή, αλλά χρησιμοποιήσαμε διαφορετικά πράγματα από διαφορετικά σημεία της ζωής μας, όπως μια ταινία που είχαμε δει ή ένα καρτούν που μας άρεσε. Η σκηνή των κλαμπ πιθανόν να επέδρασσε στη μουσική περισσότερο από τον τρόπο που παρουσιάσαμε στην πραγματικότητα τα σόου- οι πραγματικές επιρροές στο σχεδιασμό προέρχονταν από άλλες πηγές.

Stevie Stewart: Στην πραγματικότητα όμως οι άνθρωποι που πήγαιναν στα κλαμπ φορούσαν BodyMap.

David Holah: Οι άνθρωποι έπαιρναν κομμάτια του BodyMap και τα φορούσαν με δικό τους τρόπο, επειδή τότε όλοι ενδιαφέρονταν να δημιουργήσουν μια εμφάνιση από το μηδέν που να μη μοιάζειμε του διπλανού τους. Εμείς φτιάχναμε τις εμφανίσεις μας από τις συλλογές μας, αλλά οι άνθρωποι συνδύαζαν πράγματα από τη συλλογή μας με όλους τους διαφορετικούς και ενδιαφέροντες τρόπους, πράγμα που μας άρεσε πολύ. Όταν βλέπουμε αυτές τις φωτογραφίες από τα κλαμπ, υπάρχει BodyMap σχεδόν πάνω σε κάθε άτομο.

-Πώς ήταν όταν είδατε για πρώτη φορά ανθρώπους να φορούν τα κομμάτια σας;

Stevie Stewart: Ήταν ωραία. Θυμάμαι ότι κάναμε ένα σόου -νομίζω ότι ήταν το Is a Comet A Star… A Sun… Aura Racoon? (SS86)- και πολλοί από τους βοηθούς φορούσαν τα ρούχα μας. Ήταν πολύ όμορφο να βλέπεις αυτά τα κομμάτια να φοριούνται όχι στο κλαμπ, αλλά απλά στην καθημερινή ζωή.

David Holah: Όταν εμφανίστηκε το BodyMap, με το διαφορετικό στυλ, επειδή χρησιμοποιούσαμε πολύ print δημιούργησε τάση. Νομίζω ότι αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το BodyMap έγινε γνωστό, επειδή το print το έβλεπες στα κλαμπ, όπου κι αν κοίταζες.

Δείτε το βίντεο 

Η οικογένεια και οι φίλοι του BodyMap

-Μπορείτε να μιλήσετε για την οικογένεια BodyMap; Ο Jeffrey Hinton δούλεψε στη μουσική της εκπομπής σας, ο Michael Clark χορογράφησε, ο Boy George και ο John Maybury έκαναν τα μοντέλα -ήταν κάτι συνειδητό;

David Holah: Αν και τα μοντέλα ήταν φίλοι μας, είχε να κάνει με τη διεύρυνση του δικτύου και τη συμμετοχή ανθρώπων όλων των μορφών και μεγεθών. Προσκαλέσαμε τους φίλους μας να συμμετάσχουν και έγινε αυτό το εκλεκτικό μείγμα ενέργειας. Η μητέρα της Stevie και η μητέρα μιας άλλης φίλης έτυχε να είναι πραγματικά μοντέρνες, υπέροχες ηλικιωμένες γυναίκες που πιστεύαμε ότι θα έπρεπε να τις δούμε με αυτά τα ρούχα.

Stevie Stewart: Ήμασταν πολύ διαφορετικοί, πριν από την εποχή μας.

David Holah: Ήμασταν. Ήταν ένα είδος επακόλουθου αποτελέσματος από το punk. Δεν επρόκειτο απλώς για την κανονική επίδειξη μόδας, θέλαμε να υποκινήσουμε κάτι νέο και ενεργητικό, επειδή στο Λονδίνο συνέβαινε κάτι υπόγειο εκείνη την εποχή, αλλά κανείς δεν το γνώριζε πραγματικά. Προσπαθήσαμε να μεταφέρουμε όσο το δυνατόν περισσότερη ενέργεια στις πασαρέλες, ώστε να γίνει αντιληπτή διεθνώς.

-Σήμερα υπάρχει μεγάλη νοσταλγία για τις υποκουλτούρες του τέλους του 20ου αιώνα, και ιδιαίτερα για τη σκηνή στην οποία έφτασε το BodyMap. Πώς σκέφτεστε εκείνη την περίοδο;

Stevie Stewart: Με στοργή, αλλά και περηφάνια. Είμαι πολύ περήφανη για ό,τι κάναμε, μάλλον πήραμε ένα τεράστιο ρίσκο κάνοντας αυτό που κάναμε, χωρίς να το συνειδητοποιούμε.

David Holah: Απλά το πήραμε απόφαση, πιάσαμε τον ταύρο από τα κέρατα και είπαμε «όχι, θα το κάνουμε έτσι». Δεν τηρήσαμε κανέναν πειθαρχημένο κανόνα σχετικά με τη μόδα ή το στυλ ή οτιδήποτε άλλο, απλά κάναμε αυτό που νομίζαμε.

Photo: YouTube

Photo: YouTube

Έτσι γραφόταν η ιστορία 

-Είχατε επίγνωση του αντίκτυπου της δουλειάς σας εκείνη την εποχή;

Stevie Stewart: Όταν μας αντέγραψε η Benetton και η Miss Selfridge. Αλλά ήμασταν τόσο απασχολημένοι, που δεν μπορούσαμε να πάρουμε ανάσα. Σχεδιάζαμε τη συλλογή μας, πηγαίναμε στην Ιταλία για να σχεδιάσουμε συλλογές για τον Adriano Goldschmied για να χρηματοδοτήσουμε την παραγωγή, επιστρέφαμε και κάναμε το σόου. Στη συνέχεια πήραμε μια ιαπωνική και μια αμερικανική άδεια, οπότε έπρεπε να πάμε στην Ιαπωνία και την Αμερική…

David Holah: Όταν συνέβαιναν πράγματα, όπως το θέμα της Benetton, κάναμε μια παύση για ένα λεπτό για να σκεφτούμε «τι συμβαίνει με αυτό, γιατί το έκαναν αυτό;». Αλλά κατά τα άλλα, απλά προχωρούσαμε μπροστά, γιατί είχαμε τόσα πολλά να κάνουμε.

-Αναφέραμε τη μόδα της πολιτιστικής νοσταλγίας -ποιες είναι μερικές από τις μεγαλύτερες παρανοήσεις που έχουν οι άνθρωποι σήμερα για εκείνη την περίοδο, της δεκαετίας του ’80;

David Holah: Στην πραγματικότητα όλα ξεκίνησαν στο τέλος της δεκαετίας του ’70. Είναι κάπως περίεργο, γιατί όλα συνέβησαν πριν πάμε στο κολέγιο, το Blitz, το Cha Cha Club, όλα αυτά τα πράγματα ήταν πριν τελειώσουμε τα πτυχία μας- δεν είχαμε σκεφτεί το BodyMap, δεν ξέραμε τι θα κάνουμε. Αλλά προφανώς αυτό μας οδήγησε σε αυτή τη σύνδεση, επειδή οι άνθρωποι ντύνονταν με νεορομαντικές εμφανίσεις. Εγώ δεν συμμετείχα, είχα το δικό μου look και η Stevie είχε το δικό της. Το νεορομαντικό ύφος ήταν λίγο επιπόλαιο, αλλά οι άνθρωποι με τους οποίους συνδεόμασταν ήταν νεορομαντικοί, όπως ο Boy George. Το τράβηξε μέχρι τη δεκαετία του ’80, οπότε όλοι θυμούνται αυτό το λουκ.

Stevie Stewart: Ο Steve Strange διοικούσε τα κλαμπ.

-Υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο λουκ του BodyMap που ξεχώρισε ή θεωρείτε ιδιαίτερα σημαντικό;

David Holah: Οι πρώιμες εμφανίσεις, τα τολμηρά σχέδια και οι παράξενες σιλουέτες που επινοήσαμε, επειδή ήταν τόσο διαφορετικές και άλλαξαν τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι σκέφτονταν για το ντύσιμο και τη λύκρα. Ο κόσμος δεν έβλεπε έτσι τη λύκρα μέχρι που αρχίσαμε να την χρησιμοποιούμε εμείς.

*Με στοιχεία από dazeddigital.com

Περισσότερα Εδω

Comments
Advertisement
Anassa
Advertisement
Advertisement
Anassa

ΔΕΙΤΕ ΤΩΡΑ ΣΤΟ ASTRATV

Advertisement Ontopoulos
Advertisement

Facebook

Advertisement

Δημοφιλή