Χάρις Αλεξίου: “Είμαι μάνα που θέλει να είναι ερωτευμένη, φίλη, αδερφή και είμαι και τσογλάνι μερικές φορές” (Βίντεο)

Η Χάρις Αλεξίου μίλησε με μια σπάνια αμεσότητα για όσα την καθόρισαν, από την παιδική μετακίνηση στην Αθήνα και την απώλεια της ασφάλειας μέχρι τον έρωτα, τη μητρότητα και την ανάγκη της να μένει ελεύθερη, ακόμα κι όταν αυτό σημαίνει να κάνει το δικό της. Σε συνέντευξή της στο περιοδικό «Antivirus», αποσπάσματα της οποίας προβλήθηκαν στην εκπομπή «Ραντεβού το ΣΚ», η σπουδαία ερμηνεύτρια άφησε στην άκρη τις ωραιοποιήσεις και περιέγραψε με καθαρότητα τις ρίζες, τις πληγές και τις αντιφάσεις της.

Διαβάστε: Χαρούλα Αλεξίου στον επικήδειο για τη Μαρινέλλα: “Άφησες την τελευταία σταγόνα της φωνής σου στον βωμό του Ηρώδειου – Ο κόσμος που σε λάτρευε δεν σε άφηνε να φύγεις” (Βίντεο)

Χάρις Αλεξίου: Ο ξεριζωμός από τη Θήβα και η Αθήνα που ήρθε νωρίς

Η Χάρις Αλεξίου γύρισε πίσω στα παιδικά της χρόνια, όταν η οικογένειά της αναγκάστηκε να αφήσει τη Θήβα και να μετακινηθεί στην Αθήνα. Δεν το περιέγραψε ως μια απλή αλλαγή τόπου, αλλά ως ένα βίαιο πέρασμα από την προστασία της οικογένειας και της επαρχίας σε μια πιο σκληρή πραγματικότητα. «Ήρθα στην Αθήνα 8 ετών. Ξεριζωθήκαμε. Βαριά λέξη, αλλά στην ουσία ναι. Φύγαμε από το πατρικό μου στη Θήβα. Αρρώστησε ο μπαμπάς μου. Η μητέρα μου αναγκάστηκε από εκεί που ήταν μία νοικοκυρά στο σπίτι της, να βγει να εργαστεί και να μας φέρει στην Αθήνα. Έτσι μπήκαμε πολύ γρήγορα στη ζωή της πόλης και στην αγριάδα της. Μακριά από τις ασφάλειές μας, από τους συγγενείς μας, από το σόι, αλλά και από τον έλεγχό του», ανέφερε η ίδια. Η μετάβαση αυτή δεν έφερε μόνο δυσκολίες, αλλά και μια πρόωρη ενηλικίωση. Η οικογένεια έπρεπε να σταθεί ξανά στα πόδια της, ενώ η μητέρα της βρέθηκε απότομα έξω από τον ρόλο της νοικοκυράς, αναλαμβάνοντας να δουλέψει και να κρατήσει την οικογένεια όρθια.

Η μητέρα της, τα όρια και το “καλό κορίτσι”

Η Χάρις Αλεξίου στάθηκε και στο οικογενειακό περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγάλωσε, περιγράφοντας μια μητέρα που είχε έντονη αγωνία για την πορεία της κόρης της. Ήθελε, όπως είπε, να βλέπει ένα «καλό κορίτσι», κάτι που για την ίδια έγινε πολλές φορές στενό πλαίσιο. Αυτή η ανάγκη για έλεγχο, για σωστή εικόνα και για πειθαρχία, φαίνεται πως άφησε μέσα της ένα αποτύπωμα που αργότερα συνδέθηκε με την επιθυμία της να σπάει τα όρια, να κινείται ελεύθερα και να μη χωρά σε έτοιμες ταμπέλες.

“Μπορούσα να σκάσω, να εκραγώ από τον έρωτα”

Όταν η συζήτηση έφτασε στον έρωτα, η Χάρις Αλεξίου δεν μίλησε θεωρητικά. Περιέγραψε το συναίσθημα ως κάτι που υπήρξε πάντοτε καθοριστικό στη ζωή της, με ένταση, πάθος και διάρκεια. «Απόλυτο. Θα έλεγα πως ήμουν πολύ ερωτιάρα. Ερωτευόμουν πάρα πολύ και πολύ δυνατά. Μπορούσα να σκάσω, να εκραγώ από τον έρωτα. Και πόσο ωραίο είναι που παντρεύτηκα από έρωτα. Τον άνθρωπο που είχα ερωτευτεί. Γιατί ο έρωτας είναι μία ανάγκη για κάτι που δεν τελειώνει ποτέ. Ακόμη παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή μου», εξομολογήθηκε. Για την ίδια, ο έρωτας δεν μοιάζει να ανήκει μόνο στο παρελθόν ούτε να περιορίζεται αποκλειστικά στις σχέσεις. Είναι τρόπος να παραμένει κανείς ζωντανός, ανοιχτός, ευαίσθητος και δεκτικός απέναντι στην ομορφιά.

“Στεγνώνει ο άνθρωπος χωρίς τον έρωτα”

Η Χάρις Αλεξίου απάντησε και στο αν ο έρωτας υπήρξε κινητήρια δύναμη για τη δημιουργία της, δίνοντας μια απάντηση περισσότερο υπαρξιακή παρά καλλιτεχνική. Για εκείνη, το συναίσθημα αυτό κρατά τον άνθρωπο σε επαφή με τη ζωή και με ό,τι μπορεί να γεννήσει κάτι όμορφο. «Δεν ξέρω, αυτό που ξέρω είναι ότι κρατάει τον άνθρωπο ζωντανό, μαλακό, υγρό. Στεγνώνει ο άνθρωπος χωρίς τον έρωτα. Μπορείς να ερωτεύεσαι τα πάντα. Με πράγματα, με καταστάσεις. Σημασία έχει να υπάρχει ο έρωτας στη ζωή σου, γιατί ο έρωτας είναι ομορφιά, φέρνει τη γέννηση του ωραίου. Κι εγώ θέλω να γεννιούνται ωραία πράγματα για να μπορώ να τα ερωτεύομαι». 

“Την ώρα που μου τη βαράει, μου αρέσει να σηκώνομαι και να κάνω το δικό μου”

Στο πιο προσωπικό κομμάτι της συνέντευξης, η Χάρις Αλεξίου κλήθηκε να περιγράψει τον εαυτό της σήμερα. Δεν διάλεξε έναν μόνο ρόλο, αλλά μίλησε για όλες τις πλευρές που συνυπάρχουν μέσα της: τη μάνα, τη γυναίκα που θέλει να ερωτεύεται, τη φίλη, την αδερφή, αλλά και εκείνη που ξαφνικά σηκώνεται και κάνει αυτό που έχει ανάγκη.

«Θα έλεγα ότι είμαι μάνα. Μου αρέσει να είμαι μάνα για πολλούς. Έχω έναν γιο, αλλά αισθάνομαι ότι έχω πολλά παιδιά και υπάρχουν πολλά παιδιά που με λένε μάνα. Το έχω αυτό της μάνας, με τα καλά της και με τα κακά της. Το “ζακέτα να πάρεις” το λέω. Μάνα που θέλει να είναι ερωτευμένη, φίλη, αδερφή. Και είμαι και τσογλάνι μερικές φορές. Γιατί την ώρα που μου τη βαράει, μου αρέσει να σηκώνομαι και να κάνω το δικό μου, αυτό που δεν έκανα στη μάνα μου», κατέληξε η καλλιτέχνιδα.