Χατζηεμμανουήλ στο ΕΡΤnews Radio 105,8: Το Brexit έχει βλάψει την οικονομία του Ηνωμένου Βασιλείου

Με αφορμή τη συμπλήρωση των 10 χρόνων από το ιστορικό δημοψήφισμα του Brexit μίλησε στην εκπομπή «Ναι, μεν Αλλά» με την Ευαγγελία Μπαλτατζή, ο Χρήστος Χατζηεμμανουήλ, καθηγητής στο τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς και επισκέπτης καθηγητής του τμήματος Νομικής του London School of Economics.

Ο κ. Χατζηεμμανουήλ ανέφερε αρχικά, “Είναι πλέον σχεδόν ομόφωνη η αντίληψη ότι το Brexit από πολλές απόψεις έχει βλάψει την οικονομία του Ηνωμένου Βασιλείου και ότι έχει αποτελέσει σημαντικό παράγοντα αποσταθεροποίησης του πολιτικού συστήματος και ειδικότερα του κομματικού συστήματος. Από εκεί και πέρα, το μόνο ερώτημα είναι κατά πόσον μια σαφής, αν θέλετε, κρίση στον τρόπο με τον οποίο γίνονται τα πράγματα στο Ηνωμένο Βασίλειο οφείλεται αποκλειστικά στο Brexit και σε αυτή την απόφαση ή σε ένα ευρύτερο πλέγμα προβλημάτων (…)”.

Και πρόσθεσε “(…) Συνήθως όταν μιλάμε για το τι συμβαίνει σε μια άλλη χώρα, θεωρούμε ότι υπάρχει μια εθνική στρατηγική. Κατά τη δική μου άποψη, εδώ υπάρχουν διαφορετικές, αποκλίνουσες και συγκρουόμενες μεταξύ τους κομματικό – πολιτικές, αν θέλετε, στρατηγικές. Άρα, το να θεωρούμε ότι υπήρχε κάποιο μεγάλο αγγλικό σχέδιο δεν είναι αλήθεια. Δεν υπεστήριξε η τότε ελίτ του Ηνωμένου Βασιλείου το Brexit. Αντιθέτως, η συντριπτική πλειοψηφία όσων στήριξαν και ψήφισαν το Brexit ήταν άνθρωποι στο περιθώριο του πολιτικού συστήματος. Εν πάση περιπτώσει, όχι άκρως σημαντικοί. Ήταν μεγάλες ηλικίες, ήταν περιθωριοποιημένες (…). Και ναι υπήρχε ένα κομμάτι της ελίτ το οποίο εξέφραζε αυτό το ρεύμα, αλλά ήταν ένα κομμάτι και ακόμα και αυτό δεν ήταν ενιαίο”.

Μεταξύ άλλων, διευκρίνισε “Περιλάμβανε από τη μία μεριά ανθρώπους του κλασικού πολιτικού συστήματος, όπως ο Μπόρις Τζόνσον ας πούμε ή άλλοι ηγέτες. Ταυτόχρονα περιλάμβανε τον Φάρατζ που χτύπαγε από έξω το σύστημα. Άρα, δεν υπάρχει καταρχήν μία ομοιογένεια. Ούτε είναι αλήθεια ότι οι αγγλικές ελίτ σκέφτηκαν κάποια στιγμή στο σύνολό τους και σαν εθνική στρατηγική να φύγουν από την Ευρώπη. Το πολέμησαν και έχασαν. Και εδώ δείχνει ότι αυτό είναι, όπως και στην περίπτωση του Τραμπ, ή σε πολλές άλλες περιπτώσεις, μία απόρριψη των ελίτ από τη βάση, δηλαδή, ελίτ, οι οποίες δεν μπορεί να παράγουν αυτά τα οποία υπόσχονται (…)”.