Έσταζε αίμα από τα καμιόνια (Βίντεο)

Σε μια σημαντική αποκάλυψη προχώρησε ο Αριστοτέλης Σαρρηκώστας, ο οποίος είναι ευρέως γνωστός ως ο φωτορεπόρτερ που κατέγραψε τα γεγονότα του Πολυτεχνείου το 1973. Συγκεκριμένα, είπε πως ήταν μάρτυρας στην εκτέλεση των 200 στην Καισαριανή, την 1η Μαΐου 1944. Μιλώντας για την 1η Μαΐου, ο κ. Σαρρηκώστας ανακάλεσε στη μνήμη του τις εικόνες με τα καμιόνια που αντίκρισε, μέσα από τα οποία είπε πως άκουγε τραγούδια και τον εθνικό ύμνο, αλλά και το αίμα που έσταζε πίσω από τα φορτηγά. «Αυτοί οι άνθρωποι, εκείνο που είμαι σίγουρος ότι άφησαν σαν παρακαταθήκη στους νεότερους, είναι πως η ελευθερία δεν χαρίζεται, η ελευθερία κατακτιέται. Και δεν υπέκυψαν ούτε στα βασανιστήρια, ούτε και στον ίδιο τον θάνατο, άφησαν τη ζωή τους με το κεφάλι ψηλά», ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Σαρρηκώστας, μιλώντας στο MEGA.

Διαβάστε: Καισαριανή: Η προσωπική μαρτυρία του Σαρρηκώστα για την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών – “Περνούσαν γερμανικά στρατιωτικά καμιόνια γεμάτα πολίτες που τραγουδούσαν τον εθνικό ύμνο”

Αριστοτέλης Σαρρηκώστας: Η Κατοχή στην Αθήνα ήταν τρομερή – Άνθρωποι πέθαιναν στον δρόμο

«Τότε ήμουν 8-9 ετών και όπως γνωρίζετε η κατοχή στην Αθήνα ήταν τρομερή. Οι άνθρωποι πέθαιναν στο δρόμο και καροτσάκι του δήμου τους έπαιρνε και τους πήγαινε στο κοιμητήριο Καισαριανής και τους έθαβαν σε ομαδικούς λάκκους», περιέγραψε ο κ. Σαρρηκώστας. «Εμείς ήμασταν μια οικογένεια με έξι παιδιά, ο πατέρας μου είχε πεθάνει το ‘41 και η μητέρα μου, αυτή η ηρωίδα που ήταν μητέρα και πατέρας μαζί, προσπαθούσε να μας κρατήσει μία μέρα ζωντανούς, δηλαδή να δούμε το φως και της άλλης ημέρας. Εκείνο που μας έσωσε να το πω με όλη μου την ειλικρίνεια, ήταν ο Ερυθρός Σταυρός ο οποίος στο σχολείο του Ελευθερίου Βενιζέλου ψηλά στην Καισαριανή, κάθε πρωινό μας είχε και πίναμε ένα ποτήρι γάλα σκόνη αλλά ήταν ζεστό και το μεσημέρι ως επί το πλείστον σούπες και ψάχναμε να βρούμε το φασόλι. Πηγαίναμε κάθε μέρα εκεί μιας και δεν υπήρχε τίποτε άλλο. Δουλειές δεν είχαμε. Δουλειά είχαν μόνο οι μαυραγορίτες και καταδότες», συμπλήρωσε.

«Συνήθιζα να περνάω από το σπίτι της θείας μου -αδερφή της μητέρας μου- και έπαιρνα τα δύο παιδιά, τον Βαγγέλη και την Ελένη, 6 και 7 ετών. Πιανόμασταν χέρι χέρι και ανεβαίναμε τη λεωφόρο Καισαριανής που τότε ήταν Βασιλέως Κωνσταντίνου και πηγαίναμε στο σχολείο και κάναμε αυτό που σας είπα, τρώγαμε πρωί μεσημέρι και γυρίζαμε σπίτι», συνέχισε.

“Οι Γερμανοί είχαν στήσει πολυβόλα-μυδράλια και δεν επέτρεπαν σε κανέναν να περάσει”

«Την 1η Μαΐου 1944 ακολουθήσαμε τον ίδιο δρόμο. Δεξιά και αριστερά και στους δύο δρόμους οι Γερμανοί είχαν στήσει πολυβόλα-μυδράλια και δεν επέτρεπαν σε κανέναν να περάσει. Αλλά εμάς τα παιδιά μας είχαν μάθει και άφηναν να περάσουμε ελεύθερα. Πολλές φορές προσπαθούσαν να μας δώσουν κάτι σοκολάτες από την τσέπη τους, τις οποίες εγώ ποτέ δεν πήρα. Φτάσαμε στο σχολείο, ήπιαμε το γάλα μας και ξαφνικά έρχονται οι υπεύθυνοι του Ερυθρού Σταυρού και μας λένε “πρέπει να επιστρέψετε σύντομα στα σπίτια σας”. Κάτι είχαν μάθει και δεν θέλανε να πέσουμε πάνω σε οδομαχίες στην Καισαριανή. Οπότε μας έδωσαν εκείνο που είχαν ετοιμάσει για το μεσημέρι και πήραμε τον κατήφορο μαζί με τα ξαδέρφια να πάμε σπίτι και περάσαμε πάλι από το κέντρο της Καισαριανής εκεί που ήταν η εκκλησία της Παναγίτσας. Εκείνη τη στιγμή ακούσαμε τραγούδια βλέποντας 7-8 καμιόνια», εξήγησε.

Στη συνέχεια προβλήθηκε μία φωτογραφία που είχε μπει σε δημοπρασία στο ebay με τον κ. Σαρρηκώστα να λέει: «Ακριβώς, ακριβώς και σαν να τη βλέπω και τώρα. Μπορώ να ξεχνάμε τι φάγαμε εχθές αλλά μερικά πράγματα παραμένουν τυπωμένα στο μυαλό του ανθρώπου και δεν ξεχνιούνται ποτέ».

“Έσταζαν σταγόνες από όλα τα καμιόνια και αυτό μου έκανε εντύπωση”

«Περνώντας τα καμιόνια αυτά προς το Σκοπευτήριο, οι άνθρωποι τραγουδούσαν. Και προς τα τελευταία καμιόνια τραγουδούσαν τον εθνικό ύμνο. Εμείς δεν ξέραμε ούτε ποιοι ήταν, ούτε πού πήγαιναν. Αυτό έγινε το πρωί», όπως είπε.

«Το είδα, το άκουσα αλλά δεν ήξερα ποιοι ήταν οι άνθρωποι και πού τους πήγαιναν. Όταν μας έδιωξαν από το σχολείο παραδόξως, στο ίδιο σημείο μπροστά από την εκκλησία της Παναγίτσας μετά από 2-2,5 ώρες είδαμε τα ίδια καμιόνια να κατεβαίνουν προς τα κάτω, προς το κέντρο της Αθήνας. Εκείνο που πρόσεξα και μου έκανε εντύπωση, πίσω από αυτά τα φορτηγά έσταζε αίμα. Δηλαδή έβλεπα επάνω στην άσφαλτο αίμα, έσταζαν σταγόνες από όλα τα καμιόνια και αυτό μου έκανε εντύπωση. Μάλιστα το είπα και στα ξαδέρφια μου “κοιτάξτε τι γίνετε εδώ στάζει αίμα”. Όταν έφτασα στο σπίτι και το είπα στη μητέρα μου θυμάμαι τα λόγια της “αχ παιδάκι μου δεν έπρεπε να βλέπεις τέτοια πράγματα”. Και όμως έβλεπα και είδα ακόμα χειρότερα τα οποία έζησα στο χειρότερο πόλεμο που είχαμε μεταξύ μας, τον εμφύλιο», περιέγραψε ο κ. Σαρρηκώστας.