Γιατί ο έλεγχος είναι σημαντικός και τι πρέπει να γνωρίζετε

Γράφει ο Παναγιώτης Θωμόπουλος, Μαιευτήρας Γυναικολόγος, Υπεύθυνος Τμήματος Εφαρμογών Laser Κατώτερου γεννητικού συστήματος, ΥΓΕΙΑ ΜΗΤΕΡΑ Μαιευτική.

Τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, γνωστά και ως ΣΜΝ, είναι λοιμώξεις που μεταδίδονται κυρίως μέσω της σεξουαλικής επαφής, είτε αυτή είναι κολπική, είτε πρωκτική, είτε στοματική. Παρόλο που πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι πρόκειται για κάτι σπάνιο ή ότι αφορά μόνο ορισμένες ομάδες του πληθυσμού, στην πραγματικότητα τα ΣΜΝ είναι πολύ συχνά και μπορούν να εμφανιστούν σε οποιονδήποτε είναι σεξουαλικά ενεργός.

Στα πιο γνωστά σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα ανήκουν τα χλαμύδια, η γονόρροια, η σύφιλη, ο έρπης των γεννητικών οργάνων, ο ιός των ανθρωπίνων θηλωμάτων (HPV), η ηπατίτιδα Β και ο HIV. Κάποια από αυτά θεραπεύονται πλήρως, ιδιαίτερα όσα προκαλούνται από βακτήρια, ενώ άλλα ελέγχονται με σύγχρονες θεραπείες χωρίς να εκριζώνονται οριστικά από τον οργανισμό. Σε κάθε περίπτωση, η έγκαιρη διάγνωση παίζει καθοριστικό ρόλο.

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα με τα ΣΜΝ είναι ότι πολύ συχνά δεν προκαλούν συμπτώματα. Ένα άτομο μπορεί να έχει μια λοίμωξη και να μην το γνωρίζει, ενώ παράλληλα μπορεί να τη μεταδίδει άθελά του στον σύντροφό του. Αυτό συμβαίνει συχνά με τα χλαμύδια και τη γονόρροια, ιδιαίτερα στα αρχικά στάδια. Ακόμη και όταν υπάρχουν συμπτώματα, αυτά μπορεί να είναι ήπια και να μη θεωρηθούν σημαντικά. Για παράδειγμα, μπορεί να εμφανιστεί τσούξιμο κατά την ούρηση, ασυνήθιστες εκκρίσεις από τα γεννητικά όργανα, πόνος χαμηλά στην κοιλιά, μικρές πληγές, εξανθήματα ή φαγούρα. Επειδή όμως αυτά τα σημεία δεν είναι πάντα έντονα, πολλοί άνθρωποι καθυστερούν ή αμελούν να ζητήσουν ιατρική βοήθεια.

Ο προληπτικός έλεγχος, δηλαδή το screening, είναι γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο τόσο σημαντικός. Screening σημαίνει ότι ένα άτομο υποβάλλεται σε εξετάσεις ακόμα και όταν δεν έχει συμπτώματα, προκειμένου να διαπιστωθεί αν υπάρχει κάποια λοίμωξη. Δεν υπάρχει μία εξέταση που να ανιχνεύει όλα τα ΣΜΝ μαζί, επομένως ο γιατρός προτείνει τον κατάλληλο έλεγχο ανάλογα με την ηλικία, το ιατρικό ιστορικό, το είδος των σεξουαλικών επαφών και τους πιθανούς παράγοντες κινδύνου.

Ο έλεγχος μπορεί να περιλαμβάνει εξέταση αίματος, εξέταση ούρων ή λήψη δείγματος με ειδικό στυλεό από τον κόλπο, τον τράχηλο, την ουρήθρα, τον φάρυγγα ή το ορθό. Αυτό εξαρτάται από το ποια λοίμωξη αναζητούμε και από το ιστορικό του ατόμου. Για παράδειγμα, ο έλεγχος για χλαμύδια και γονόρροια γίνεται συχνά με δείγμα ούρων ή με μοριακή εξέταση από κατάλληλο σημείο, ενώ για τη σύφιλη, τον HIV και την ηπατίτιδα Β χρειάζεται συνήθως αιματολογικός έλεγχος. Στις γυναίκες, η πρόληψη του HPV και των επιπλοκών του συνδέεται επίσης με το τεστ Παπανικολάου και με το HPV test.

Ποιοι πρέπει να ελέγχονται; Στην πράξη, κάθε σεξουαλικά ενεργός άνθρωπος πρέπει να συζητά με τον γιατρό του αν χρειάζεται έλεγχο, ειδικά όταν έχει νέο σύντροφο, περισσότερους από έναν συντρόφους, σεξουαλική επαφή χωρίς προφυλακτικό ή ιστορικό προηγούμενου ΣΜΝ. Έλεγχος συνιστάται επίσης όταν ο σύντροφος έχει διαγνωσθεί με κάποιο ΣΜΝ ή όταν υπάρχουν ύποπτα συμπτώματα, ακόμη κι αν είναι ήπια. Ιδιαίτερη σημασία έχει ο έλεγχος στην εγκυμοσύνη, γιατί ορισμένες λοιμώξεις μπορεί να περάσουν από τη μητέρα στο έμβρυο ή να προκαλέσουν σοβαρές επιπλοκές αν δεν αντιμετωπιστούν εγκαίρως, καθώς και στα νέα κορίτσια κάτω των 25 ετών για χλαμύδια ιδιαίτερα καθότι αυτά είναι συχνά ασυμπτωματικά και συνδέονται με περιστατικά υπογονιμότητας λόγω απόφραξης των σαλπίγγων.

Η αντιμετώπιση εξαρτάται από το είδος της λοίμωξης. Οι βακτηριακές λοιμώξεις, όπως τα χλαμύδια, η γονόρροια και η σύφιλη, θεραπεύονται συνήθως με αντιβιοτικά. Είναι όμως πολύ σημαντικό η θεραπεία να χορηγείται από γιατρό και να ακολουθείται σωστά. Η αυτοθεραπεία, δηλαδή η λήψη αντιβιοτικών χωρίς ιατρική καθοδήγηση, δεν είναι ασφαλής. Μπορεί να καλύψει προσωρινά τα συμπτώματα χωρίς να θεραπεύσει πραγματικά τη λοίμωξη, να δυσκολέψει τη διάγνωση ή να συμβάλει στην αντοχή των μικροβίων στα αντιβιοτικά. Αυτό αποτελεί σήμερα σημαντικό πρόβλημα, ιδιαίτερα για ορισμένα στελέχη γονόρροιας.

Για τα ιογενή νοσήματα, όπως ο έρπης ή ο HIV, υπάρχουν θεραπείες που βοηθούν στον έλεγχο της νόσου, περιορίζουν τα συμπτώματα και μειώνουν τη μετάδοση. Παρά το γεγονός ότι δεν εξαλείφουν πάντα πλήρως τον ιό, μπορούν να βελτιώσουν σημαντικά την ποιότητα ζωής του ασθενούς. Αυτό σημαίνει ότι η διάγνωση δεν πρέπει να προκαλεί πανικό, αλλά να οδηγεί σε σωστή παρακολούθηση και θεραπεία.

Ένα πολύ σημαντικό μέρος της διαχείρισης των ΣΜΝ είναι και η ενημέρωση των σεξουαλικών συντρόφων. Αυτό είναι απαραίτητο όχι για να αποδοθούν ευθύνες, αλλά για να διακοπεί η αλυσίδα μετάδοσης και να προστατευθούν όλοι οι εμπλεκόμενοι. Συχνά ο γιατρός θα συστήσει να εξεταστεί και ο σύντροφος ή να λάβει και εκείνος θεραπεία, ανάλογα με τη διάγνωση. Επίσης, μπορεί να χρειαστεί αποχή από τη σεξουαλική επαφή για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα μέχρι να ολοκληρωθεί η θεραπεία.

Η πρόληψη παραμένει το πιο ισχυρό όπλο. Η σωστή και σταθερή χρήση προφυλακτικού μειώνει σημαντικά τον κίνδυνο μετάδοσης πολλών ΣΜΝ, χωρίς όμως να τον μηδενίζει απόλυτα. Ο εμβολιασμός για τον HPV και την ηπατίτιδα Β προσφέρει σημαντική προστασία και αποτελεί βασικό μέτρο δημόσιας υγείας. Εξίσου σημαντικά είναι η σωστή ενημέρωση, η ανοιχτή συζήτηση με τον σύντροφο και η έγκαιρη προσφυγή σε γιατρό όταν υπάρχει κάποια ανησυχία.

Τέλος, είναι σημαντικό να τονιστεί ότι ο έλεγχος για σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα δεν πρέπει να συνοδεύεται από ντροπή ή φόβο. Είναι μια πράξη ευθύνης και φροντίδας για τον εαυτό μας και για τους άλλους. Όσο πιο νωρίς εντοπιστεί ένα πρόβλημα, τόσο πιο εύκολη και αποτελεσματική είναι συνήθως η αντιμετώπισή του. Η ενημέρωση, η πρόληψη και η έγκαιρη διάγνωση μπορούν να προστατεύσουν ουσιαστικά τη σεξουαλική και τη γενική υγεία του πληθυσμού.