Γιώργος Χρανιώτης: “Μόλις είδα τον Γιώργο Μαρίνο, πήγα να φύγω στα κλεφτά” – Η συμβουλή που του έδωσε την κατάλαβε χρόνια αργότερα

Μια άγνωστη ιστορία από τη μοναδική του συνάντηση με τον Γιώργο Μαρίνο μοιράστηκε ο Γιώργος Χρανιώτης. Ο ηθοποιός αποκάλυψε ότι προσπάθησε να απομακρυνθεί διακριτικά, επειδή δεν ήταν ικανοποιημένος από την απόδοσή του εκείνο το βράδυ, προτού ακούσει από τον κορυφαίο σόουμαν μια φράση που κατανόησε πραγματικά αρκετά χρόνια αργότερα.

Διαβάστε: Άννα Φόνσου για το “αντίο” στον Γιώργο Μαρίνο: “Έφυγε αθόρυβα, εγώ θα ήθελα να φύγει με θόρυβο” (Βίντεο)

Γιώργος Χρανιώτης:«Με ενδιέφερε και εξακολουθεί να με ενδιαφέρει να αρέσω»

Ο Γιώργος Χρανιώτης παραχώρησε συνέντευξη στο περιοδικό ΟΚ! και στον δημοσιογράφο Αστέρη Κασιμάτη μαζί με τη Σύλβια Δελικούρα, με αφορμή την καλοκαιρινή περιοδεία της νέας σατιρικής κωμωδίας «Όχι άλλο κάρβουνο» των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα. Στην παράσταση συμμετέχουν επίσης οι Αντώνης Λουδάρος, Ματθίλδη Μαγγίρα, Κώστας Καζάκας, Μάνος Ιωάννου και Παντελής Καναράκης. Μιλώντας για την περίοδο κατά την οποία είχε καθιερωθεί σε ρόλους ζεν πρεμιέ, ο ηθοποιός παραδέχτηκε ότι η επιθυμία να αρέσει δεν ανήκει μόνο στο παρελθόν του. «Δεν πιστεύω κανέναν άνθρωπο που κάνει την ίδια δουλειά με μένα και λέει ότι δεν τον ενδιαφέρει να αρέσει. Με ενδιέφερε πολύ να αρέσω τότε, πιο πριν, αλλά και ακόμα». Για τον ίδιο, η γοητεία ενός ηθοποιού δεν περιορίζεται στην εξωτερική του εμφάνιση ούτε μπορεί να διαχωριστεί από την παρουσία και την απόδοσή του στη σκηνή. «Δεν τα ξεχωρίζω. Έναν άνθρωπο που τον απολαμβάνεις στη σκηνή ως ηθοποιό, σου αρέσει και ως παρουσία».

«Εκείνο το βράδυ δεν μου άρεσα»

Σε εκείνο το σημείο της συνέντευξης, ο Γιώργος Χρανιώτης επέστρεψε νοερά στη μοναδική φορά που συνάντησε τον Γιώργο Μαρίνο, μετά το τέλος θεατρικής παράστασης στην οποία συμμετείχε. «Θυμάμαι έτυχε μόνο μία φορά να γνωρίσω τον συγχωρεμένο Γιώργο Μαρίνο. Έβγαινα από την παράσταση “Άντρες έτοιμοι για όλα”, όπου έπαιζα και εκείνο το βράδυ δεν μου άρεσα. Μόλις τον είδα, πήγα να φύγω στα κλεφτά». Ο Γιώργος Μαρίνος, ωστόσο, τον αντιλήφθηκε και τον φώναξε, προκειμένου να του δώσει συγχαρητήρια. Ο νεότερος τότε ηθοποιός δεν έκρυψε την απογοήτευσή του για την απόδοσή του. «Με φώναξε, μου έδωσε συγχαρητήρια και του είπα: “Σήμερα βρήκατε να έρθετε που δεν ήμουν καλός;”». Η απάντηση που πήρε ήταν απρόσμενη: «Κύριε Χρανιώτη, είστε πολύ όμορφος ηθοποιός και αυτό απαιτεί ταλέντο».

Η φράση που κατάλαβε χρόνια αργότερα

Ο Γιώργος Χρανιώτης εξήγησε ότι χρειάστηκε να περάσει καιρός για να αντιληφθεί τι ακριβώς εννοούσε ο Γιώργος Μαρίνος. «Αργότερα κατάλαβα τι εννοούσε. Συνήθως, όταν μας αρέσει ένας ηθοποιός, μας αρέσει και ως ύπαρξη γενικότερα. Όταν είμαστε καλοί στη σκηνή, είμαστε και όμορφοι», ανέφερε. Η παρατήρηση του Μαρίνου δεν αφορούσε απλώς την εξωτερική εμφάνιση, αλλά τη γοητεία που γεννιέται όταν ο ηθοποιός είναι αληθινός, παρών και αποτελεσματικός επάνω στη σκηνή. Αυτή είναι, τουλάχιστον, η ερμηνεία που έδωσε αργότερα ο ίδιος ο Χρανιώτης στα λόγια του.

Η διόρθωση στον τίτλο της παράστασης

Στη συνέντευξη ο Γιώργος Χρανιώτης αναφέρεται στην παράσταση ως «Άντρες έτοιμοι για όλα». Ωστόσο, το έργο στο οποίο συμμετείχε στο Θέατρο Πόρτα τη σεζόν 2002-2003 είχε τίτλο «Άντρες με τα όλα τους». Η παράσταση έκανε πρεμιέρα στις 25 Οκτωβρίου 2002, σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή, με τον Χρανιώτη να ανήκει στον θίασο. Ο ίδιος είχε αναφερθεί και παλαιότερα στην παρουσία του στη συγκεκριμένη παραγωγή, όταν θυμήθηκε την πρώτη γνωριμία του με την Κατερίνα Διδασκάλου έξω από το Θέατρο Πόρτα.

Η παρακαταθήκη του Γιώργου Μαρίνου

Ο Γιώργος Μαρίνος έφυγε από τη ζωή στις 10 Μαρτίου 2026. Γεννημένος το 1939 στον Βοτανικό, υπήρξε ένας από τους πρωτοπόρους του ζωντανού θεάματος στην Ελλάδα, συνδυάζοντας στη σκηνή πρόζα, τραγούδι, χορό και πολιτική ή κοινωνική σάτιρα. Για σχεδόν δύο δεκαετίες, από το 1973 έως το 1992, ταυτίστηκε με τη «Μέδουσα», ενώ η σταδιοδρομία του είχε αρχίσει το 1962 στην ιστορική «Οδό Ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι.

Η σύντομη συνάντησή του με τον Γιώργο Χρανιώτη αποτυπώνει και μια λιγότερο γνωστή πλευρά του, εκείνη του έμπειρου καλλιτέχνη που μπορούσε, με μία μόνο φράση, να βοηθήσει έναν νεότερο συνάδελφό του να κοιτάξει διαφορετικά τον εαυτό του και την τέχνη του.