Η Emily Λυμπεροπούλου στα Παραπολιτικά: Το “κορίτσι πράµα” παραµένει επίκαιρο

Η ταλαντούχα τραγουδίστρια Emily Λυμπεροπούλου αυτή την περίοδο είναι στα καλύτερά της, µιας και η επανεκτέλεση του τραγουδιού «Κορίτσι πράµα» του Φοίβου, που κυκλοφόρησε από την Panik Records, κάνει θραύση. Σήµερα µιλάει στο «S» για την καριέρα της και τα επόµενα βήµατά της.

Το «Κορίτσι πράµα» βγήκε πρώτη φορά πριν από περίπου 20 χρόνια και καυτηριάζει στερεότυπα που αφορούν τις γυναίκες. Βλέπεις να έχει αλλάξει κάτι από τότε;

Εχουν αλλάξει πολλά και θα ήταν άδικο να πω το αντίθετο. Οι γυναίκες σήµερα έχουν µεγαλύτερη «ορατότητα», διεκδικούν πιο δυνατά τη φωνή τους και βλέπουµε συζητήσεις που πριν από είκοσι χρόνια δύσκολα θα άνοιγαν δηµόσια. Οµως, δυστυχώς, δεν έχουν αλλάξει αρκετά. Το «Κορίτσι πράµα» παραµένει επίκαιρο, γιατί δεν µιλάει µόνο για µια συγκεκριµένη εποχή. Μιλάει για µια νοοτροπία. Μια νοοτροπία που εξακολουθεί να αντιµετωπίζει τη γυναίκα σαν αντικείµενο, να σχολιάζει το σώµα, την εµφάνιση, τις επιλογές και την ελευθερία της. Ισως σήµερα όλα αυτά να εκφράζονται µε πιο σύγχρονους τρόπους ή πίσω από µια οθόνη, αλλά εξακολουθούν να υπάρχουν.

Εσύ έχεις αντιµετωπίσει κάποιο από αυτά τα στερεότυπα στην προσωπική ή την επαγγελµατική σου ζωή;

Ναι, και µάλιστα από πολύ µικρή ηλικία. Αν υπάρχει κάτι που έχω συναντήσει πολλές φορές στη ζωή µου, είναι η ανάγκη των γύρω µου να «µικρύνω». Είτε ως προσωπικότητα είτε ως καλλιτέχνιδα. Θυµάµαι τον πατέρα µου να µου λέει µια φράση, που δεν ξέχασα ποτέ: «Πάντα θα αφήνεις τα αγοράκια να κερδίζουν». Τότε δεν µπορούσα να καταλάβω γιατί. Σκεφτόµουν ότι, αν είµαι καλύτερη στο σκάκι ή σε οτιδήποτε άλλο, γιατί να πρέπει να χάσω επίτηδες; Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι δεν µου έδινε µια συµβουλή επειδή το θεωρούσε σωστό, αλλά γιατί πίστευε πως έτσι λειτουργεί η κοινωνία. Κι αυτό, δυστυχώς, το συνάντησα πολλές φορές στην πορεία µου. Εχω βρεθεί σε καταστάσεις όπου ένιωθα ότι έπρεπε να είµαι λιγότερο δυναµική, λιγότερο εκφραστική ή λιγότερο επιτυχηµένη, για να µη νιώσει κάποιος άλλος άβολα. Το ίδιο συνέβη και σε προσωπικές σχέσεις, όπου υπήρξαν άνθρωποι που ήθελαν να ορίζουν τι θα φορέσω, πώς θα εµφανιστώ, πού θα δουλέψω ή ακόµα και µε ποιους θα συναναστρέφοµαι. Ολα αυτά δεν είναι απλώς ζήλια ή κτητικότητα· είναι η ανάγκη να περιοριστεί µια γυναίκα, ώστε να χωράει στις προσδοκίες των άλλων. Εγώ, όµως, πάντα πίστευα ότι ο καθένας πρέπει να χτίζει το δικό του φως και όχι να προσπαθεί να σβήσει το φως του άλλου.

Πώς ήταν τον χειµώνα η συνεργασία σου µε τον Αντώνη Ρέµο και τον Χρήστο Μάστορα;

Ηταν µια φανταστική συνεργασία και θα την έχω πάντα στην καρδιά µου. Ο Αντώνης Ρέµος έχει εκφράσει πολλές φορές την εκτίµησή του τόσο σε εµένα όσο και στα υπόλοιπα παιδιά µε τα οποία συνεργαζόµασταν. Για να το πω απλά, είναι µια συµβουλή από µόνος του. Από τον τρόπο που στέκεται πάνω στην πίστα µέχρι τον τρόπο που φέρεται στους συνεργάτες του πίσω από τα φώτα, πάντα υπάρχει κάτι να παρατηρήσεις και να µάθεις. Με τον Χρήστο Μάστορα είχαµε µια πολύ ιδιαίτερη επικοινωνία. Οταν ξεκινούσα την πορεία µου, του είχα στείλει ένα µήνυµα για να του εκφράσω τον θαυµασµό µου και να ζητήσω τη γνώµη του για τη δουλειά µου. Η ζωή τα έφερε έτσι ώστε να µου απαντήσει φέτος, όταν πλέον συνεργαζόµασταν.

Αυτή την περίοδο κάνεις περιοδεία δίπλα στον ∆ήµο Αναστασιάδη, τον οποίο είχες συνοδεύσει και παλαιότερα σε live εµφανίσεις. Πώς προέκυψε η συνεργασία σας;

Η συνεργασία µου µε τον ∆ήµο Αναστασιάδη προέκυψε µέσα από τον µάνατζέρ µου, τον Μάριο Παπαδάτο. Μέχρι τότε δεν είχα τραγουδήσει ποτέ σε πίστα· για την ακρίβεια, δεν είχα βρεθεί ούτε ως πελάτισσα σε νυχτερινό κέντρο. Ηταν ένας εντελώς καινούργιος κόσµος για µένα. Ο Μάριος µού πρότεινε τη συνεργασία και δέχτηκα αµέσως µε µεγάλο ενθουσιασµό. Ο ∆ήµος µε εµπιστεύτηκε από την πρώτη στιγµή και µου έδωσε τον χώρο να γνωρίσω αυτό το περιβάλλον. ∆ίπλα του εξελίχθηκα πολύ. Γνώρισα καλύτερα τη φωνή µου, βρήκα πιο καθαρά το καλλιτεχνικό µου στίγµα και απέκτησα εµπειρίες που µε ακολουθούν µέχρι σήµερα. Και µέσα σε όλα αυτά γνώρισα και τον έρωτα της ζωής µου, αφού ο σύντροφός µου είναι µέλος της µπάντας του. Οπότε, όταν λέω ότι αυτή η συνεργασία µού άλλαξε τη ζωή, δεν είµαι καθόλου υπερβολική.