Ιράν: Οι στρατιωτικές επιλογές του Τραμπ εφόσον επέμβει δυναμικά

Εν μέσω της αιματηρής καταστολής των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων στη χώρα, που φέρονται να έχουν κοστίσει τη ζωή σε περισσότερους από 500 ανθρώπους, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες εξετάζουν κάποιες «πολύ ισχυρές επιλογές» για πιθανή παρέμβαση στο Ιράν, υπονοώντας σαφώς και ενδεχόμενη στρατιωτική δράση.

Με βάση τη στρατηγική κουλτούρα του Ντόναλντ Τραμπ και τα πάγια εργαλεία ισχύος των ΗΠΑ έναντι του Ιράν, οι βασικές στρατιωτικές επιλογές των ΗΠΑ, από τη λιγότερο έως την περισσότερο κλιμακούμενη, θα ήταν οι εξής:

Τον πρώτο λόγο θα είχαν περιορισμένα και στοχευμένα πλήγματα (stand-off strikes). Αυτή θα ήταν η πιθανότερη επιλογή του Τραμπ, αν αποφάσιζε να δείξει «ισχύ» χωρίς πόλεμο. Σε αυτήν την περίπτωση, θα προχωρούσε σε πλήγματα ακριβείας με πυραύλους Κρουζ (Tomahawk), βομβαρδιστικά B-2 και μη επανδρωμένα αεροσκάφη μεγάλης εμβέλειας.

Οι επιλεγμένοι στόχοι θα ήταν εγκαταστάσεις του επίλεκτου στρατιωτικού σώματος των Φρουρών της Επανάστασης και των δυνάμεων καταστολής, αλλά και κέντρα διοίκησης και αποθήκες όπλων.

Ο σκοπός μιας τέτοιας επίθεσης θα ήταν η επίδειξη αποφασιστικότητας εκ μέρους των ΗΠΑ, η ενίσχυση της εσωτερικής πίεσης στο καθεστώς, χωρίς όμως να υπάρχουν μαζικές απώλειες αμάχων.

Σε ένα δεύτερο επίπεδο, η Ουάσινγκτον θα μπορούσε να επιβάλλει ναυτικό και αεροπορικό αποκλεισμό, με ενίσχυση του αμερικανικού στόλου στον Περσικό για τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ και τη διατήρηση της «ελευθερίας ναυσιπλοΐας», αλλά και τον αποκλεισμό των ιρανικών εξαγωγών πετρελαίου, με σκοπό τον οικονομικό και ψυχολογικό στραγγαλισμό του ισλαμικού καθεστώτος.

Βέβαια, μια τέτοια επιλογή θα συνοδευόταν αδιαμφισβήτητα από σοβαρή άνοδο των τιμών ενέργειας και διεθνής πίεση προς τις ΗΠΑ.

Κυβερνοπόλεμος

Ένα πλήγμα που μπορεί να βρίσκεται σε εξέλιξη ανά πάσα στιγμή είναι ο κυβερνοπόλεμος, με επιθέσεις σε δίκτυα ασφαλείας, επικοινωνίες και ενεργειακές υποδομές, αλλά και μυστικές επιχειρήσεις για την υποστήριξη αντικαθεστωτικών δικτύων ή την πρόκληση σαμποτάζ σε κρίσιμες υποδομές.

Αν και τέτοια χτυπήματα μπορούν να προκαλέσουν σοβαρά προβλήματα, τελικά δεν έχουν μεγάλο πολιτικό κόστος, αφού έχουν περιορισμένη άμεση επίδραση σε ενδεχόμενη διαδικασία ανατροπής κάποιου καθεστώτος.

Σοβαρή κλιμάκωση

Εφόσον κλιμακωθεί σημαντικά η ένταση, οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να προχωρήσουν σε εκτεταμένα πλήγματα κατά στρατηγικών υποδομών με στόχο την ιρανική αεράμυνα, στρατιωτικές βάσεις ή πυρηνικές εγκαταστάσεις.

Σκοπός θα ήταν η αποδόμηση της κρατικής ισχύος του καθεστώτος και η επιτάχυνση της εσωτερικής κατάρρευσης, όμως η επιλογή αυτή συνοδεύεται από ένα πολύ ψηλό ρίσκο ακόμη και περιφερειακού πολέμου.

Τέλος, θεωρητικά υπάρχει και η απίθανη επιλογή της χερσαίας επέμβασης, αφού όχι μόνο θα απαιτούσε την κινητοποίηση εκατοντάδων χιλιάδων στρατιωτών και πολυετή κατοχή της χώρας, αλλά παράλληλα θα ήταν ασύμβατη με το πολιτικό προφίλ Τραμπ και πολύ δύσκολα θα γινόταν αποδεκτή από την αμερικανική κοινή γνώμη. Ουσιαστικά αποκλείεται, εκτός αν προηγηθεί σημαντική επίθεση κατά των ΗΠΑ ή συμμάχων τους.

Πηγές: RAND Corporation, CSIS, Atlantic Council, IISS