“Ήταν πολύ έντονο το χτύπημα με τη διακοπή της παράστασης” (Βίντεο)

Πρόκειται για μια από της σημαντικότερες παρουσίες του ελληνικού καλλιτεχνικού στερεώματος, με ερμηνείες που -χωρίς καμία υπερβολή- χαρακτηρίζονται «οσκαρικές». Η Ρένη Πιττακή αποδέχτηκε την πρόσκληση της εκπομπής «Μίλησε μου» με τον Γιώργο Κουβαρά, δίνοντας στο κοινό την ευκαιρία να τη «γνωρίσει» εκτός σκηνής.

Η κουβέντα δεν μπορούσε να μην ξεκινήσει από το απότομο κατέβασμα της παράστασης «Έξι μαθήματα χορού σε έξι εβδομάδες», στην οποία πρωταγωνιστούσε στο θέατρο Πτι Παλαί. «Πήραμε ένα εξώδικο από τον συγγραφέα του έργου, τον Ρίτσαρντ Αλφιέρι», εξηγώντας ότι ο δημιουργός δεν αποδέχτηκε κάποιες αλλαγές που είχαν γίνει στο κείμενό του, έτσι ώστε το έργο να είναι πιο «κοντά» στο ελληνικό κοινό. Επισημάνει πως «σε κάθε χώρα υπάρχει και μια γενναιοδωρία να αναγνωριστούν αιτήματα των ηθοποιών», αφήνοντας να φανεί η πικρία της για τον τρόπο που εξελίχθηκε η υπόθεση.

Η συζήτηση πηγαίνει πίσω στον χρόνο και στις ρίζες της. «Ο παππούς μου φυγαδεύτηκε στη Ρόδο από τη Σμύρνη» αναφέρει. Η ίδια αισθάνεται πως στάθηκε τυχερή: «είχα αυτή την τύχη σαν παιδί να ζήσω σε μια Ελλάδα από την ασφαλή πλευρά της». Μια Ελλάδα που τη θυμάται «άκτιστη, υπέροχη», μια χώρα που τη γνώρισε βαθιά, ακόμα κι αν «δεν είχαμε κανέναν πλούτο ή καμία άνεση μεγάλη. Απλώς ήμασταν ασφαλείς».

Η είσοδός της στο θέατρο συνδέεται με μεγάλες μορφές. Θυμάται με νοσταλγία τα χρόνια της στο Θέατρο Τέχνης, χώρος που περνούσε σχεδόν όλη της την ημέρα: «όταν πήγα στη σχολή, με κάτι δασκάλους σαν τον Μάριο Πλωρίτη, σαν τον Κουν, πήγαινα μετά σπίτι και είχα αριστερά θέσεις». Και συμπληρώνει «ήταν ένα μοναστήρι αφιερωμένο στο θεό Διόνυσο, στο θέατρο».

Ειλικρινής και ρεαλίστρια, δεν αποφεύγει τις δύσκολες αλήθειες:«εκείνα τα χρόνια υπήρχε ένα “λάθος δικαίωμα” στον οποιοδήποτε παραγωγό, σκηνοθέτη, δάσκαλο να επιβάλλεται στους μαθητές τους». Γι’ αυτό και θεωρεί πως «έπρεπε να φτάσουμε σε αυτήν την έκρηξη του MeToo, ήταν απολύτως δικαιολογημένη».

Επίσης, θυμάται ότι «η τηλεόραση ήταν και αυτή, αρχικά, απαγορευμένη», επειδή ανήκε στον κόσμο του Θεάτρου Τέχνης. Η μικρή οθόνη ήρθε αργότερα στη ζωή της, ξεκινώντας από τη μεγάλη επιτυχία «Η αίθουσα του θρόνου», ενώ αναφέρει με ενθουσιασμό και τη συμμετοχή της σε βραβευμένη ταινία: «έκανα και μια ταινία η οποία πήρε βραβείο στη Βενετία, τη Miss Violence».

Η μεγάλη ηθοποιός μας μοιράζεται και μια άγνωστη, για το κοινό, πληροφορία: «η οδός Πιτάκκη κάτω στου Ψυρρή ανήκει σε έναν προ-προ-προ πάππου, έναν άνθρωπο που συμμετείχε στις πρώτες προσπάθειες για τη σύσταση αρχαιολογικής εταιρίας».

Συνεχίζοντας με οικογενειακές αναφορές, η κα Ρένη Πιττακή μιλάει με αγάπη για τον πατέρας της, ο οποίος παρόλο που ήταν στρατιωτικός δεν την εμπόδισε να ασχοληθεί με το θέατρο καθώς όπως αποκαλύπτει «ο πατέρας μου δεν ήταν μόνο στρατιωτικός, ήταν καλλιτέχνης» συμπληρώνοντας ότι θα ήταν επαγγελματίας ζωγράφος εάν αποδεχόταν την πρόσκληση του νονού του να πάει να σπουδάσει την τέχνη στο Παρίσι. Επίσης γελώντας θυμάται: «Όταν συνάντησε ο πατέρας μου στον δρόμο κάποια στιγμή τον Λάμπρο τον Κωνσταντάρα, που ήταν γνωστοί, και του λέει «δεν φέρνεις την κόρη σου στο θέατρο» η απάντησή του ήταν: «Είναι του σοβαρού θεάτρου, είναι στον Κουν».

Σε πιο… προσωπικούς τόνους, μιλά ανοιχτά για τις επιλογές ζωής της: «δεν είχα ποτέ βλέψεις σε γάμους, σε οικογένεια». Κλείνοντας, επιστρέφει στο παρόν και στη διακοπή της παράστασης. Παραδέχεται ότι υπάρχουν προτάσεις/σκέψεις για καινούργιες δουλείες , αλλά το γεγονός αυτό ήταν ένα ισχυρό πλήγμα: «ήταν πολύ έντονο αυτό το “χτύπημα” με τη διακοπή της παράστασης, και πρέπει να συνέλθουμε». Μια φράση που συνοψίζει τη στάση της: αξιοπρέπεια, σκέψη και πίστη στο θέατρο, ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές.

Δείτε το βίντεο: