Marfin: “Δεν είχα άλλη αναπνοή, για μία εβδομάδα το σώμα μας ξέρναγε αποκαΐδια…” – Η συγκλονιστική αφήγηση από τη γυναίκα

Τον απόλυτο τρόμο που βίωσε την 5η Μαΐου 2010, όταν κουκουλοφόροι πυρπόλησαν το υποκατάστημα της Marfin στην οδό Σταδίου, έφερε ξανά στη μνήμη της η Μαρία Καραγιάννη. Η επιζήσασα της τραγωδίας, 16 χρόνια μετά το έγκλημα που συγκλόνισε τη χώρα και στοίχισε τη ζωή σε τρεις εργαζόμενους και ένα αγέννητο μωρό, κατέθεσε μια συγκλονιστική μαρτυρία στην εκπομπή Live News, με αφορμή τις πρόσφατες συλλήψεις δύο ατόμων.

Διαβάστε: Marfin: Πώς ένα ανώνυμο email που έφτασε στο ελληνικό FBI “έκαψε” τους τρεις φερόμενους δράστες – Κατονόμαζε τους συλληφθέντες

Αναφερόμενη στα συναισθήματά της στο άκουσμα των δικαστικών και αστυνομικών εξελίξεων, η ίδια εξομολογήθηκε: «Μεγάλη ταραχή είναι το πρώτο συναίσθημα που ένιωσα σήμερα όταν έμαθα ότι έχουμε εξελίξεις για την εξιχνίαση του εγκλήματος αυτού. Στην αρχή ένιωσα ταραχή γιατί ανακαλούνται όλες οι μνήμες με τον απύθμενο πόνο και τα ερωτήματα. Γιατί αφαιρέθηκε η ζωή από τους 3 συναδέλφους μας τόσο άδικα. Αισθανόμαστε αδικημένοι βαθιά. Θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς στη θέση τους».

Marfin – Μαρία Καραγιάννη: “Είχαν πλήρη επίγνωση ότι υπήρχαν άνθρωποι στο κτίριο – Τους έβλεπαν και τους άκουγαν”

Η κ. Καραγιάννη θέλησε να ξεκαθαρίσει το τοπίο γύρω από τις συνθήκες της επίθεσης, απορρίπτοντας κατηγορηματικά τον ισχυρισμό ότι οι δράστες δεν γνώριζαν πως υπήρχαν υπάλληλοι εντός της τράπεζας.

«Οι εγκληματίες είχαν πλήρη επίγνωση ότι υπήρχαν άνθρωποι στο κτίριο. Όταν έσπασαν τη τζαμαρία και έριξαν το εύφλεκτο υγρό οι συνάδελφοί μου ούρλιαζαν. Τους εκλιπαρούσαμε να μην μας κάψουν. Να μην μας επιτεθούν. Επειδή αυτή η άποψη έχει ακουστεί από συνάδελφό σας ότι δεν ήξεραν, αυτό δεν ισχύει. Τους έβλεπαν τους ανθρώπους και τους άκουγαν να ουρλιάζουν. «Σε παρακαλούμε μην το ρίξεις», τους φώναζαν», δήλωσε με έμφαση.

Ο εφιάλτης του εγκλωβισμού και το αίτημα για δικαιοσύνη

Οι στιγμές μέχρι τη διάσωσή της, όπως τις περιέγραψε, αποτυπώνουν το μέγεθος της φρίκης εκείνης της ημέρας, καθώς και τις σωματικές συνέπειες που υπέστησαν οι εγκλωβισμένοι από τις τοξικές αναθυμιάσεις.

«Εγώ την ώρα που έσπασαν τα τζάμια ήταν σαν να γινόταν σεισμός ήμουν στο υπόγειο και κάλεσα αμέσως την αστυνομία. Μετά αφού έδωσα πληροφορίες προσπάθησα να καλέσω το 166 αλλά είχε κοπεί η επικοινωνία. Και πήγα όσο πιο ψηλά μπορούσα για να μπορέσω να αναπνεύσω. Μετά βγήκα στο μπαλκόνι και εκεί παρέμεινα με άλλους 4 συναδέλφους. Οι τρεις κατάφεραν να περάσουν σε άλλα μπαλκόνια. Είχα ένα ημερολόγιο συναλλαγών που έμεινε στο χέρι μου μαζί με τα κλειδιά του κτιρίου μια κατάσταση χωρίς καθόλου ψυχραιμία που δεν μπορούσε κανείς να διαχειριστεί. Και μετά καπνός. Έλεγα δεν είχα άλλη αναπνοή. Για μια εβδομάδα ξέρναγε το σώμα μας στάχτη και αποκαΐδια», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Κλείνοντας την τοποθέτησή της, η κ. Καραγιάννη εξέφρασε την ελπίδα των επιζώντων και των οικογενειών των θυμάτων η τρέχουσα τροπή της υπόθεσης να οδηγήσει σε πραγματικό αποτέλεσμα: «Εμείς ευχόμαστε αυτή τη φορά να μην είναι παραπληροφόρηση και επικοινωνιακό παιχνίδι. Πρέπει να δικαστούν και να μπουν φυλακή».