Μητσοτάκης για την Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου: Τους οφείλουμε χρέος ευγνωμοσύνης

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προχώρησε σε ανάρτηση με αφορμή την Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, αποτίοντας φόρο τιμής στα θύματα και τους απογόνους του ποντιακού ελληνισμού.

Στο μήνυμά του, ο Πρωθυπουργός αναφέρεται σε ένα από τα πιο τραγικά κεφάλαια της σύγχρονης ιστορίας, κάνοντας λόγο για τη συστηματική εξόντωση 353.000 Ελλήνων του Πόντου και για τις διώξεις που ξεκίνησαν πριν από περίπου 112 χρόνια.

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στις πορείες θανάτου, τις εκτελέσεις, τα τάγματα καταναγκαστικής εργασίας και τη μεταφορά αμάχων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, καθώς και στην καταστροφή εκκλησιών, μοναστηριών και ολόκληρων χωριών.

Παράλληλα, υπογραμμίζει ότι η μνήμη παραμένει ζωντανή για τις οικογένειες που ξεριζώθηκαν, αναφέροντας χαρακτηριστικά τον βίαιο χωρισμό οικογενειών και την απώλεια γενεών που είχαν ζήσει για χιλιετίες στον Πόντο.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης τονίζει επίσης ότι το σχέδιο εξάλειψης των χριστιανικών πληθυσμών και του πολιτισμού τους απέτυχε, καθώς οι επιζώντες πρόσφυγες συνέβαλαν καθοριστικά στη διαμόρφωση της σύγχρονης Ελλάδας, μεταφέροντας μαζί τους την πολιτισμική τους κληρονομιά και το πνεύμα τους.

Κλείνοντας, αναφέρεται σε ένα χρέος μνήμης αλλά και ευγνωμοσύνης προς την ποντιακή κοινότητα, η οποία, όπως σημειώνει, συνέβαλε ουσιαστικά στην πρόοδο της χώρας.

Αναλυτικά η ανάρτηση του Κ. Μητσοτάκη

«Σήμερα, η καρδιά του Ελληνισμού χτυπά στον περήφανο ρυθμό της λύρας. Με αφορμή την Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, ανατρέχουμε με συγκίνηση σε ένα από τα πιο τραγικά κεφάλαια της σύγχρονης ιστορίας: τη συστηματική εξόντωση 353.000 συμπατριωτών μας.

112 χρόνια έχουν περάσει από τότε που ξεκίνησαν οι διωγμοί, οι εκτελέσεις, οι “πορείες θανάτου” στα βάθη της Ανατολίας, τα καταναγκαστικά τάγματα εργασίας, η μεταφορά αμάχων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Από τότε που μνημεία, εκκλησίες και μοναστήρια καταστράφηκαν και χωριά ολόκληρα παραδόθηκαν στις φλόγες.

Παρά τη χρονική απόσταση, ωστόσο, οι αναμνήσεις παραμένουν ολοζώντανες. Θυμόμαστε τις μητέρες που έχασαν τα παιδιά τους. Τους άνδρες που χωρίστηκαν βίαια από τις συζύγους τους. Τους γέροντες που ξεριζώθηκαν από τη γη όπου οι πρόγονοί μας είχαν ζήσει για πάνω από τρεις χιλιετίες.

Το συστηματικό σχέδιο εξάλειψης των χριστιανικών πληθυσμών και του πολιτισμού τους απέτυχε. Και απέτυχε διότι οι επιζώντες που έφθασαν στη νέα πατρίδα, δεν είχαν μαζί τους πολλά, πέρα από τις εικόνες των αγίων τους και ένα άσβεστο φως.

Αυτό που φώτισε τον δρόμο τους εδώ και τους επέτρεψε να μετατρέψουν τον πόνο σε προκοπή. Δεν αναβίωσαν απλώς ήθη και έθιμα. Έχτισαν νέες πόλεις, εμπλούτισαν την κουλτούρα μας και έγιναν η ραχοκοκαλιά του σύγχρονου κράτους. Στην ποντιακή κοινότητα οφείλουμε συνεπώς όχι μόνο χρέος μνήμης αλλά και χρέος ευγνωμοσύνης.»