Νατάσσα Μποφίλιου: “Σπάει” τη σιωπή της για τις συναυλίες με τα έργα του Χατζιδάκι, που ακρυρώθηκαν – “Ήταν μια τεράστια ματαίωση”

Σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στο Down Town Κύπρου και στον Ανδρέα Κάτσιη προχώρησε η Νατάσσα Μποφίλιου, μιλώντας για τις δύσκολες επαγγελματικές στιγμές που έχει βιώσει, αλλά και για την έντονη κριτική που δέχεται κατά καιρούς για τις δημόσιες τοποθετήσεις της.Με αφορμή τη συζήτηση που άνοιξε ξανά γύρω από το δικαίωμα χρήσης των έργων του Μάνου Χατζιδάκι, η αγαπημένη ερμηνεύτρια αναφέρθηκε στη δική της εμπειρία από την ακύρωση της μεγάλης περιοδείας με το Hellenic Music Ensemble, χαρακτηρίζοντας την εξέλιξη αυτή ως μια «τεράστια ματαίωση» αλλά και ως ένα σημαντικό μάθημα ζωής. Παράλληλα, εξήγησε γιατί δεν σκέφτηκε ποτέ να περιορίσει τον δημόσιο λόγο της, ενώ απάντησε ανοιχτά και για την κριτική που δέχεται γύρω από τις αριστερές της πεποιθήσεις.

Νατάσα Μποφίλιου: «Δεν μιλάω για να ακούσω “μπράβο”» – Η εξομολόγηση της τραγουδίστριας

Μιλώντας για δυσκολίες, με αφορμή τη συζήτηση που άνοιξε – και πάλι – μετά το περιστατικό με τον Μανώλη Μητσιά και το δικαίωμα χρήσης των έργων του Μάνου Χατζιδάκι, θυμήθηκα μια από τις πιο δύσκολες περιόδους που πέρασες επαγγελματικά. Τι θυμάσαι από τη δική σου εμπειρία;

«Ήταν μια τεράστια ματαίωση, αλλά και ένα πολύ μεγάλο μάθημα. Συνέπεσε με μια περίοδο που στη ζωή μου υπήρχαν πολύ σοβαρότερα ζητήματα και με ανάγκασε να βάλω πολλά πράγματα σε μια σειρά. Κατάλαβα ότι στη ζωή πρέπει να είσαι προετοιμασμένος και για τις ματαιώσεις, γιατί υπάρχουν έτσι κι αλλιώς γεγονότα, όπως οι απώλειες, που θα σε δοκιμάσουν πραγματικά. Από τότε έμαθα να μην επενδύω συναισθηματικά σε κάτι πριν ολοκληρωθεί. Είναι ένας τρόπος αυτοπροστασίας που απέκτησα. Αν κάτι κράτησα περισσότερο, όμως, είναι τους ανθρώπους που γνώρισα μέσα από εκείνη τη δοκιμασία και όσους στάθηκαν πραγματικά δίπλα μου.»

Έχεις βρεθεί αρκετές φορές στο επίκεντρο έντονης κριτικής, εξαιτίας των δημόσιων τοποθετήσεών σου. Σκέφτηκες ποτέ να «μαλακώσεις» τον λόγο σου, για να προστατεύσεις λίγο περισσότερο τον εαυτό σου;

«Δεν θα σου πω ψέματα ότι δεν με έχει επηρεάσει. Υπήρχαν στιγμές που με πλήγωσαν και με στεναχώρησαν πολύ! Ποτέ, όμως, δεν σκέφτηκα ότι η λύση είναι να σταματήσω να εκφράζομαι. Δεν είναι στον χαρακτήρα μου. Από μικρή είχα μια πολύ έντονη αίσθηση της δικαιοσύνης και αυτή είναι πολύ πιο ισχυρή από τη στεναχώρια ή τον φόβο για όσα μπορεί να πουν ή να γράψουν για μένα. Κάποιες φορές εύχομαι να μπορούσα να είμαι λίγο πιο ήρεμη, αλλά τότε δεν θα ήμουν εγώ.

Και επειδή δεν μπορώ να πω ψέματα, δεν μπορώ ούτε να σωπάσω. Δεν μιλάω επειδή πιστεύω ότι επηρεάζω τον κόσμο ή επειδή αισθάνομαι κάτι σαν “πνευματικός ταγός”. Μιλάω, γιατί πιστεύω πως όλοι μας, ως ενεργοί πολίτες, έχουμε την ευθύνη να αντιστεκόμαστε σε ό,τι θεωρούμε άδικο.»

Νιώθεις ποτέ το βάρος τής προσδοκίας του κόσμου ότι «πρέπει» να μιλάς κάθε φορά που συμβαίνει κάτι σημαντικό;

«Για να είμαι ειλικρινής, ποτέ δεν ένιωσα ότι οφείλω να τοποθετηθώ, επειδή το περιμένει ο κόσμος. Δεν με απασχολεί τι περιμένουν οι άλλοι από εμένα, αλλά τι περιμένω εγώ από τον εαυτό μου, για να μπορώ να νιώθω ότι στέκομαι με συνέπεια απέναντι στις αξίες μου. Μεγαλώνοντας κατάλαβα πως δεν χρειάζεται να μιλάς για τα πάντα. Εκφράζομαι μόνο όταν νιώθω ότι έχω πραγματικά κάτι να πω και όταν πιστεύω πως η δική μου φωνή, μαζί με εκείνες των υπόλοιπων ανθρώπων, μπορεί να συμβάλει στο να αναδειχθεί -ή ακόμη και να αποτραπεί- μια αδικία. Δεν το κάνω για να ακούσω “μπράβο”, το κάνω γιατί αυτό υπαγορεύει ο δικός μου κώδικας.»

Έχεις δεχτεί πολλές φορές κριτική για το ότι ο τρόπος ζωής σου δεν συμβαδίζει με τις αριστερές σου πεποιθήσεις. Πώς απαντάς σε αυτό;

«Συνέβη αρκετές φορές και νομίζω πως ο λόγος είναι ότι επικρατεί μια πολύ λανθασμένη αντίληψη για το τι σημαίνει να είναι κάποιος αριστερός. Λες και πρέπει να είναι ένας άνθρωπος που ζει μέσα στη στέρηση, σχεδόν σε άθλια κατάσταση, για να έχει το δικαίωμα να μιλά για κοινωνική δικαιοσύνη. Γιατί ένας τέτοιος άνθρωπος, δεν φοβίζει κανέναν. Αν, όμως, βλέπουν κάποιον που έχει καταφέρει να χτίσει μια καλή ζωή και ταυτόχρονα πιστεύει ότι αυτά που απολαμβάνει ο ίδιος θα έπρεπε να μπορούν να τα απολαμβάνουν και οι υπόλοιποι, τότε η συζήτηση γίνεται πολύ πιο ουσιαστική και πολύ πιο ενοχλητική για κάποιους. Εκεί αρχίζουν να αμφισβητούν όχι τον άνθρωπο, αλλά όσα πρεσβεύει.»