Connect with us

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

O Ángel de la Calle παρουσιάζει τα «Χρώματα πολέμου»

Published

on

Whats App

Μπείτε στην ομάδα μας στο WhatsUP και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Μοιράσου το αρθρο!
ΕΝΑΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ, ENA GRAPHIC NOVEL, ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ (με πολλές προεκτάσεις)
Επιμέλεια: Μαρία Σφυρόερα

Αυτό το γκράφικ νόβελ αποτελεί ένα έργο αναγνώρισης, ίσως και αγάπης, σε μία γενιά καλλιτεχνών, προηγούμενη από τη δική μου, που αποφάσισε πως η Τέχνη δεν θα μπορούσε να αλλάξει τη ζωή και ότι θα ήταν ο ένοπλος αγώνας αυτός που θα την άλλαζε.

Viber

Μπείτε στην ομάδα μας στο Viber και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Είναι η ιστορία, οι ιστορίες δηλαδή, των απελευθερωτικών πολέμων της Αποικίας της Λατινικής Αμερικής.

Είναι οι δεύτεροι πόλεμοι, που γίνονται αυτή τη φορά όχι ενάντια στο ισπανικό στέμμα αλλά ενάντια στον μεγάλο εχθρό από τον Βορρά, τις Ηνωμένες Πολιτείες.Και είναι επίσης ένας συλλογισμός γύρω από τα βασανιστήρια και τα στρατόπεδα θανάτου των δικτατοριών των χωρών του νοτίου μισού της Λατινικής Αμερικής κατά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970.

Είναι η ζωή των εξόριστων και συγκεκριμένα τεσσάρων καλλιτεχνών οι οποίοι αφού πρώτα πήραν τα όπλα, στη συνέχεια οδηγήθηκαν στα παράνομα κέντρα φυλάκισης. Κατάφεραν, ωστόσο, να επιβιώσουν από τα βασανιστήρια και κατέληξαν εξόριστοι στο Παρίσι, που όμως δεν είχε πλέον τη ζωντάνια της δεκαετίας του 1950, είχε πάψει να είναι μια πόλη-γιορτή.

Τρεις νοτιοαμερικάνοι, ένας Ουρουγουανός tupamaro [1] ένας Αργεντίνος montonero [2] και μια Χιλιανή mirista [3] σμίγουν για μερικούς μήνες στην πρωτεύουσα της Γαλλίας για να δημιουργήσουν αυτοπροσωπογραφίες, να τις αναπαράγουν και να τις κρεμούν στους τοίχους κάποιων συνοικιών του Παρισιού.[4] Στο μεταξύ, ένας ζωγράφος που έχει επιζήσει από τη σφαγή στην Πόλη του Μεξικού [5] ζωγραφίζει τον ομορφότερο πίνακα του κόσμου ενώ βρίσκεται κρυμμένος σε ένα στούντιο στην Πόλη του φωτός.

Και ύστερα τίποτα. Εξαφανίζονται από το πρόσωπο της γης. Πλέον κανείς δεν μαθαίνει κάτι γι’ αυτούς.

Ένας Ισπανός ο οποίος φέρει το όνομα του συγγραφέα αυτού του γκράφικ νόβελ φθάνει στο Παρίσι για να γράψει μία βιογραφία της Αμερικανίδας ηθοποιού Τζιν Σίμπεργκ (1938-1979), της αδιαμφισβήτης μούσας της Nouvelle Vague, που είχε βρεθεί νεκρή στο αυτοκίνητό της, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες.

Και όλο αυτό περιστοιχίζεται από την ιστορία της Σύγχρονης Τέχνης. Τις αρετές της και τα ελαττώματά της. Και η ποίηση να διαχέεται παντού. Και δύο μυθιστορήματα που κατέχουν σημαντική θέση σε αυτό το μικρό σύμπαν των εκπατρισμένων στην Πόλη του Φωτός. Το Κουτσό του Χούλιο Κορτάσαρ, που θεωρείται το καλύτερο μυθιστόρημα του 20ού αιώνα στα ισπανικά, ένα βιβλίο-έμβλημα για τη Μάργκα, την καλλιτέχνιδα από τη Χιλή που προσπαθεί να μην ξεχάσει τον τρόμο, γιατί δεν θέλει να περάσουν τα χρόνια και να ξεχαστεί ο βρώμικος πόλεμος. Και Ο άνθρωπος στο ψηλό κάστρο [6] του Αμερικανού συγγραφέα Philip Κ. Dick, ίσως το πιο επιδραστικό μυθιστόρημα της δεκαετίας του 1970 στη Μητρόπολη της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας.

Το πρώτο από τα βιβλία αυτά, το Κουτσό, αναφέρεται στην κουλτούρα της εξορίας και των πρωταγωνιστών της, δηλαδή τους εξόριστους που, όπως ο Οδυσσέας, πλέουν γεμάτοι φόβο και δίχως πυξίδα σε αχαρτογράφητα νερά. Το δεύτερο, Ο άνθρωπος στο ψηλό κάστρο, είναι ένα δυστοπικό μυθιστόρημα που περιγράφει έναν κόσμο στον οποίο, οι Σύμμαχοι έχασαν στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και νίκησε ο Άξονας.

Σε έναν κόσμο δίχως κέντρο, χωρίς βεβαιότητες, η τύχη είναι ο Θεός. Όμως τα βιβλία μπορούν να είναι, σε αλλόκοτα χρόνια, οι οδηγοί που καθορίζουν την πραγματικότητα, εκεί όπου το αληθινό δεν φτάνει.

Γι’ αυτό μιλάει αυτό το γκράφικ νόβελ. Με πολύ αίνιγμα και ευκολία στην ανάγνωση.

Εάν το πιο βαθύ είναι το δέρμα, αυτό το κόμικ έχει ένα δέρμα πολύ βαθύ.

Ελπίζω να σας αρέσει.

Ángel de la Calle

Σημειώσεις:
[1]: Movimiento de Liberación Nacional-Tupamaros, MLN-T. Το κίνημα των Τουπαμάρος δημιουργήθηκε στην Ουρουγουάη το 1965 από ομάδες σοσιαλιστών, μαοϊκών και αναρχικών που πίστευαν στη σοσιαλιστική επανάσταση και στην ανάγκη του ένοπλου αγώνα (Δαμηλάκου 175).
[2]: Movimiento Peronista Montonero. Η οργάνωση των Μοντονέρος ήταν η πιο σημαντική από τις φιλοπερονικές αντάρτικες οργανώσεις που δημιουργήθηκαν στην Αργεντινή στα τέλη της δεκαετίας του 1960 (Δαμηλάκου 176).
[3]: Movimiento de Izquierda Revolucionaria (MIR). Επαναστατική οργάνωση της Αριστεράς στη Χιλή. Η δικτατορία του Πινοτσέτ εξόντωσε μαζικά και συστηματικά τα μέλη της.
[4]: Καλλιτεχνική ομάδα αυτορεαλιστών, που πίστευαν ακράδαντα ότι η τέχνη θα μπορούσε να αλλάξει τη ζωή, ή τουλάχιστον να τη βελτιώσει (σελ. 244). Θεωρούσαν επίσης ότι οι τοίχοι της πόλης θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως υπόβαθρο για αυτοπροσωπογραφία (σελ. 179) και η αυτοπροσωπογραφία σαν καθρέφτης του κοινωνικού σώματος (σελ. 205).
[5]: Αναφέρεται στη Σφαγή του Τλατελόλκο, 1968.
[6]: Στα ελληνικά το μυθιστόρημα εναλλακτικής ιστορίας του Φίλιπ Κ. Ντικ έχει κυκλοφορήσει με τους τίτλους Ο άνθρωπος στο ψηλό κάστρο και Ο άνθρωπος στο απόρθητο κάστρο. Το βιβλίο διακρίθηκε με το βραβείο Hugo (1963) και έκανε γνωστό τον συγγραφέα του στον χώρο της επιστημονικής φαντασίας.

Το γκράφικ νόβελ του Άνχελ ντε λα Κάγιε Χρώματα πολέμου κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις red n’ noir (σελ.: 296, τιμή: €22,00). Τον πρόλογο υπογράφει ο Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο ΙΙ και τη μετάφραση ο Κρίτων Ηλιόπουλος.
Το βιβλίο τιμήθηκε με το A’ βραβείο του Salón Internacional del Cómic στη Βαρκελώνη.

Ο Άνχελ Δε Λα Κάγε (Ángel de la Calle) δημιουργεί κόμικ από το 1979. Σύντομες ιστορίες του έχουν δημοσιευτεί σε αρκετά έντυπα, όπως Zona 84, El Víbora, Comic Internacional, Heavy Metal. είναι διευθυντής του ισπανικού λογοτεχνικού φεστιβάλ Semana Negra. Το 2003 εξέδωσε το Tina Modotti, Από την τέχνη στην επανάσταση, ένα γκράφικ νόβελ που κέρδισε πολλά βραβεία και μεταφράστηκε σε έξι γλώσσες μεταξύ των οποίων και στα ελληνικά από τις Εκδόσεις ΚΨΜ.

Απόσπασμα από το κάτι σαν πρόλογο που έγραψε ο Paco Ignacio Taibo II για τα Χρώματα Πολέμου:

Ο Άνχελ ξέρει ότι τελικά, ένα γκράφικ νόβελ είναι ουσιαστικά μυθιστόρημα, και ένα μυθιστόρημα (η μητέρα όλων των λογοτεχνικών μαχών) είναι μια περιπέτεια που συνδέει χίλιες ιστορίες και μία εποχή, όπου ένας από τα πρόσωπα του έργου θα πει: «Εμείς θέλαμε να γίνουμε η χώρα αλλά γίναμε απλώς το τοπίο».

Μην ξεγελαστείτε από το σημείωμα ετούτο. Ο Άνχελ οργανώνει το χάος: συνέχειες, επιστροφές στο παρελθόν, αφηγήσεις σε πρώτο ή τρίτο πρόσωπο, επιστολές, γεγονότα που πηγαινοέρχονται μέσα στο χρόνο, δευτερεύουσες αστυνομικές πλοκές (όπως η ύπαρξη ενός πλαστογράφου τέχνης).Και παρεμβάλλει αληθινά πρόσωπα, όπως ο Χουάν Γκοϊτισόλο, ο Ζαν Πολ Σαρτρ, οι καταστασιακοί, οι Γάλλοι σκηνοθέτες του νέου κύματος στον κινηματογράφο, μαζί με τα φανταστικά του πρόσωπα, που μερικές φορές δείχνουν πιο αληθινά από τα προηγούμενα. Και, την ώρα της αφήγησης, επιτρέπει τα πάντα στον εαυτό του: ονειρισμό, παράπλευρες διαδρομές και παράπλευρες στο παράπλευρο, ή πηγαίνει από το ρεαλισμό στον μαγικό ρεαλισμό, για παράδειγμα, στις υπέροχες σελίδες της φυγής του Μπαραγκάν μετά τη σφαγή του Τλατελόλκο με τον Φον Παάλεν, όπου παραλίγο να πιστέψω ότι το αεροπλάνο που τον έβγαζε από το Μεξικό το κυβερνούσε ο Μαρλό ή ο Σεν Εξιπερί.

Όσο πιο βαθιά μπαίνω στο «Χρώματα πολέμου», τόσο περισσότερο εντάσσομαι κι εγώ στην περιπλοκότητα μιας εποχής, φτάνουν στ’ αφτιά μου απόηχοι παλιών λογομαχιών, αρχίζω να βλέπω ξεχασμένα πρόσωπα και συζητήσεις. Και πρέπει να ευχαριστήσουμε τον Άνχελ για τα αστικά τοπία του, τις συνεχείς αναπαραγωγές πινάκων, φωτογραφιών και τοιχογραφιών, τον έρωτα του για τις λεπτομέρειες, τη λογοτεχνική του ικανότητα να συγκεντρώνει την ιστορία σ’ ένα χαμένο παπούτσι…

Με εκπλήσσει το πόσο αργά διαβάζω, αρπάζοντας λεπτομέρειες, απολαμβάνοντας τα κρυφά νεύματα, ξανακοιτάζοντας μια σελίδα, προσπαθώντας να συρράψω ιστορία με αναμνήσεις, κάνοντας ερωτήσεις στον εαυτό μου. Τίποτα δεν είναι σαν το μυθιστόρημα για να δημιουργήσεις έναν κόσμο και όταν λέω μυθιστόρημα εννοώ, μερικές φορές, και το εικονογραφημένο μυθιστόρημα ή γράφικ νόβελ.

Το κείμενο του συγγραφέα για το website της ΕΡΤ:

Pinturas de guerra.

Esta novela gráfica es una carta de reconocimiento, tal vez amor, a una generación de artistas, anterior a la mía, que decidieron que el Arte no podría cambiar la vida y que serían las armas la que la cambiasen.
Es la historia, las historias, de las guerras de liberación de la Colonia latinoamericana. Las segundas guerras, esta vez no contra la corona española sino contra el gran enemigo del norte, los USA.
Y es también una reflexión sobre la tortura y los campos de la muerte de las dictaduras del Cono Sur en los años sesenta y setenta.
Es la vida de exiliados de cuatro de esos artistas que tras empuñar las armas acabaron en los centros de detención ilegal pero lograron sobrevivir y terminaron exiliados en París, que no era ya una fiesta.
Tres sudamericanos, un tupamaro uruguayo, un montonero argentino y una chilena mirista se unen durante un par de meses en la capital de Francia para realizar autoretratos, reproducirlos y pegarlos por las paredes de algunos barrios de París. Mientras un sobreviviente de la matanza de la Plaza mexicana de Tlatelolco pinta y se esconde en un estudio de la ciudad luz, mientras pinta el cuadro más bello del mundo.
Y luego nada. Ya no se vuelve a saber de ellos.
Un español que responde al nombre del autor de la novela gráfica llega a París para escribir una biografía de la actriz norteamericana, recién fallecida en extrañas circunstancias, Jean Seberg. La musa de la Nouvelle Vague.
Y rodeándolo todo la historia del Arte Contemporáneo. Sus virtudes y sus miserias.
Y la poesía contaminándolo todo. Y dos novelas que rigen ese pequeño universo de desterrados en la Ciudad Luz. La mejor novela del siglo XX en español, Rayuela de Julio Cortázar, emblema para Marga, la artista chilena que busca no olvidar el horror, porque no quieren que pasen los años y se le olvide la guerra sucia. Y El hombre en el castillo, del escritor norteamericano Philip K. Dick, probablemente la novela más determinante de los años sesenta en la metrópoli del imperio norteamericano.
El primero de esos libros habla de la cultura del exilio y de sus protagonistas, los exiliados que como Ulises navegan sin brújula por un mar desconocido y llenos de espanto.
El hombre en el castillo es una distopía donde el Eje ganó la Segunda guerra mundial y los Aliados la perdieron.
En un mundo sin centro, sin certezas, el azar es el Dios. Pero los libros pueden ser, en tiempos dislocados, las guías que fijen la realidad donde lo real no alcanza.
De eso habla esta novela gráfica. Con mucho enigma y facilidad de lectura.
Si lo más profundo es la piel, este cómic tiene una piel muy profunda.
Espero que les guste.

Ángel de la Calle

Υστερόγραφο: Η στήλη ευχαριστεί θερμά τον εκδοτικό οίκο red n’ noir για την ευγενική παραχώρηση των εικόνων από το εσωτερικό του βιβλίου Χρώματα πολέμου, για την παρουσίασή του.

Περισσότερα Εδω

Facebook

Μπείτε στην ομάδα μας στο Facebook και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Google News

Ακολουθήστε το astratv.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Το εθνικό μουσείο της Νέας Ζηλανδίας συλλέγει τη ζωντανή ιστορία της πανδημίας της Covid

Published

on

By

Whats App

Μπείτε στην ομάδα μας στο WhatsUP και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Μοιράσου το αρθρο!

Πάνω σε ένα τραπέζι σε ένα δωμάτιο του Εθνικού Μουσείου της Νέας Ζηλανδίας, Te Papa Tongarewa, βρίσκεται μια πάνινη τσάντα που απεικονίζει την πρωθυπουργό της χώρας, Τζασίντα Αρντέρν, ως Wonder Woman. Η φωτογραφία συνοδεύεται από το σύνθημα που υιοθέτησε η κυβέρνηση της χώρας «Go hard & go early» για την ανάσχεση της εξάπλωσης της πανδημίας της Covid-19.

Viber

Μπείτε στην ομάδα μας στο Viber και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Δίπλα στην τσάντα υπάρχει ένα σετ από τρία μπαλάκια του τένις στα οποία αναγράφονται συνθήματα όπως: «δεν συναινούμε», «κάτω τα χέρια από τα παιδιά μας» και «η Pfizer σκοτώνει». Οι διαδηλωτές κατά του υποχρεωτικού εμβολιασμού πέταξαν αυτά τα μπαλάκια σε δημοσιογράφους κατά τη διάρκεια μιας διαμαρτυρίας στα τέλη του 2021, σηματοδοτώντας την αρχή μιας εντεινόμενης δυσαρέσκειας μεταξύ ορισμένων ομάδων για τα εμβόλια και τον τρόπο διαχείρισης της πανδημίας.

Αυτά και άλλα αντικείμενα που έχει συλλέξει το μουσείο, αφηγούνται το ιστορικό της πανδημίας στη Νέα Ζηλανδία σε διάστημα δύο ετών: από την κοινωνική συνοχή, με έναν πληθυσμό έτοιμο να συνταχθεί πίσω από την ηγέτιδα του έθνους του, μέχρι τη στροφή προς τη δυσπιστία στα μέσα ενημέρωσης και τους θεσμούς. Ορισμένα αντικείμενα αφηγούνται μια απλή ιστορία, ενώ άλλα πυροδοτούν μια ευρεία συζήτηση.

Η συλλογή του μουσείου περιλαμβάνει fan art με πρωταγωνίστρια την Γενική Διευθύντρια Υγείας της χώρας, Δρ. Άσλεϊ Μπλούμφιλντ, περίτεχνα φτιαγμένους «ιούς» που έχει δημιουργήσει η υφαντουργός Τζο Ντίξι, μάσκες προσώπου με κεντημένα μηνύματα, μπλουζάκια με αντιραστιστικά μηνύματα και άλλα.

Όταν η κυβέρνηση της Νέας Ζηλανδίας επέβαλε λόκνταουν τον Μάρτιο του 2020, οι υπεύθυνοι του μουσείου Te Papa, ήξεραν ότι έπρεπε να αρχίσουν να δημιουργούν ένα αρχείο του γεγονότος. Ορισμένα από τα θέματα που επέλεξε η ομάδα, περιλαμβάνουν την καθημερινότητα κατά τη διάρκεια του λόκνταουν, τη στρατηγική της κυβέρνησης, την αυθόρμητη ανταλλαγή μηνυμάτων στους δρόμους της πόλης, τις απόψεις των Μαορί σχετικά με την πανδημία και τις εμπειρίες των εθνικών μειονοτήτων. Τα θέματα διευρύνθηκαν καθώς η πανδημία εξελισσόταν και έτσι η ομάδα συμπεριέλαβε τα εμβόλια και το αντιεμβολιαστικό κίνημα.

«Αυτό που έγινε εμφανές ήταν η ποσότητα της δημιουργικότητας που παρατηρήθηκε κατά τη διάρκεια του λόκνταουν ως απάντηση τόσο στον περιορισμό όσο και στις ανησυχίες σχετικά με τον ιό», δήλωσε στην εφημερίδα Guardian η επιμελήτρια του μουσείου Κλερ Ρενό.

Άλλα αντικείμενα της συλλογής επιδιώκουν να δείξουν την εξέλιξη του στυλ – οι προστατευτικές μάσκες έγιναν γρήγορα καμβάδες για να προβάλλουν οι άνθρωποι την πολιτιστική ή την πολιτική τους ταυτότητα.

(Te Papa Tongarewa)

«Προσπαθούμε να έχουμε πολλαπλές φωνές και αντικείμενα που αντικατοπτρίζουν πολλαπλές απόψεις», εξήγησε η επιμελήτρια.

Για ορισμένους Νεοζηλανδούς, η πανδημία ξεκίνησε πολύ πριν φτάσει στις ακτές της Νέας Ζηλανδίας. Οι Νεοζηλανδοί κινεζικής καταγωγής ήταν επί μήνες σε επαφή με συγγενείς και φίλους τους που ζούσαν στην Κίνα, οι οποίοι είχαν ήδη νοσήσει από τον ιό. Αυτές οι εμπειρίες, οι οποίες θα έπρεπε να εμπνέουν το συναίσθημα της ενσυναίσθησης, συχνά προκαλούσαν ρατσιστικές αντιδράσεις.

«Οι ιοί δεν έχουν εθνοτική καταγωγή, ωστόσο στις ΗΠΑ, ο Τραμπ αναφερόταν συχνά στον ‘κινεζικό ιό’. Η Νέα Ζηλανδία δεν είναι απομονωμένο μέρος, είμαστε συνδεδεμένοι παγκοσμίως, οπότε αυτά τα μηνύματα έφτασαν και εδώ», σημείωσε η Γκρέις Γκάσιν, επιμελήτρια στο μουσείο Te Papa.

Ένα αντικείμενο που αντικατοπτρίζει αυτή τη στάση, είναι ένα μπλουζάκι που έφτιαξε η καλλιτέχνιδα Cat Xuechen Xiao, η οποία κατάγεται από τη Γουχάν. Πάνω στο μπλουζάκι, η καλλιτέχνης έγραψε τη φράση «Είμαι από τη Γουχάν – αυτή η πόλη δεν είναι ιός, εγώ δεν είμαι ιός».

Η ιστορικός τέχνης και υπεύθυνη για τα μουσεία και την πολιτιστική κληρονομιά στο Πανεπιστήμιο του Όκλαντ, Λίντα Τάιλερ, είπε ότι μουσεία όπως το Te Papa αλλάζουν την ιδιοκτησιακή και αποικιοκρατική στάση τους απέναντι στις συλλογές και υιοθετούν μια πιο συλλογική και διαφοροποιημένη προσέγγιση.

«Αυτά τα φυσικά αντικείμενα που αντιπροσωπεύουν μέρος μιας εποχής και ενός πολιτισμού φυλάσσουν μνήμες, και τα ιδρύματα διατηρούν τη συλλογική μας μνήμη», τόνισε.

«Δεν μπορούμε όλοι να έχουμε την ευθύνη για τη μεταβίβαση αυτών των αναμνήσεων στις μελλοντικές γενιές, οπότε αν ένα ίδρυμα μπορεί να το κάνει, υπάρχει μεγάλη αξία για όλους μας να γνωρίζουμε ποιοι είμαστε και να μπορούμε να το αναλογιστούμε αυτό με ουσιαστικό τρόπο στο μέλλον», πρόσθεσε.

«Συλλέγουμε ό,τι μπορούμε τώρα -τα πράγματα που θεωρούμε ενδιαφέροντα ή σημαντικά- αλλά ξέρουμε ότι σε 10, 30 ή 80 χρόνια οι άνθρωποι θα έρθουν σε εμάς και θα πουν: ‘Αυτό το πήρα από τη γιαγιά μου από την πανδημία του κορονοϊού’, οπότε δουλεύουμε με μια μακροπρόθεσμη προοπτική», είπε η Ρενό.

ΠΗΓΗ: Guardian

 

Περισσότερα Εδω

Facebook

Μπείτε στην ομάδα μας στο Facebook και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Google News

Ακολουθήστε το astratv.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Continue Reading

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

«Νάματα»: Από την αστείρευτη βρυσομάνα της αγιασώτικης λαογραφικής παράδοσης

Published

on

By

Whats App

Μπείτε στην ομάδα μας στο WhatsUP και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Μοιράσου το αρθρο!

Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ το νέο βιβλίο του Παναγιώτη Μιχ. Κουτσκουδή με τίτλο «Νάματα» και υπότιτλο «από την αστείρευτη βρυσομάνα της αγιασώτικης λαογραφικής παράδοσης», στο οποίο αποθησαυρίζονται στοιχεία για τα ήθη, τα έθιμα, τις παραδόσεις και τα πανηγύρια της Αγιάσου, που οποία πολλοί την χαρακτήρισαν βρυσομάνα του λεσβιακού λαϊκού πολιτισμού.

Viber

Μπείτε στην ομάδα μας στο Viber και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Όπως γράφει ο συγγραφέας «Δείτε το βιβλίο αυτό σαν ένα ταγάρι μέσα στο οποίο αποταμιεύονται πολλά από τα κρουσταλλένια νάματα αυτής της αστείρευτης βρυσομάνας, που εξακολουθεί να ξεδιψά τις νέες γενιές, σαν τα γαλακτοφόρα μητρικά μαστάρια που θρέφουν αφειδώλευτα το πεινασμένο λεχούδι.»

Εκδόθηκε με τις ευγενικές χορηγίες του Τάκη Τζίνη και του Δημήτρη Σπανού και αφιερώνεται στη μνήμη του Στρατή Π. Τζίνη (1912-2006), μεγάλου λάτρη του λαϊκού μας πολιτισμού και ακάματου εργάτη της κοινωνικής προσφοράς, που άφησε τεράστιο έργο υπηρετώντας τον τόπο μας από πολλά μετερίζια.

Όλα τα έσοδα από την πώλησή του θα διατεθούν για την ενίσχυση της εκδοτικής δραστηριότητας του Αναγνωστηρίου Αγιάσου, στο οποίο ο συγγραφέας εκχωρεί το αποκλειστικό δικαίωμα εκμετάλλευσης. Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να επικοινωνήσει με τον Πρόεδρο του Αναγνωστηρίου Αγιάσου, Κλεάνθη Κορομηλά (6974112575) ή με τον Παναγιώτη Μ. Κουτσκουδή (6940630194).

Περισσότερα Εδω

Facebook

Μπείτε στην ομάδα μας στο Facebook και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Google News

Ακολουθήστε το astratv.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Continue Reading
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement

Μπείτε στην ομάδα μας στο Discord και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις


Μπείτε στην ομάδα μας στο Telegram και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Advertisement
Advertisement

Εγγραφείτε στο Ενημερωτικό Δελτίο μας

Διατηρούμε τα δεδομένα σας ιδιωτικά και μοιράζεστε τα δεδομένα σας μόνο με τρίτα μέρη που καθιστούν δυνατή αυτή την υπηρεσία. Διαβάστε την Πολιτική Απορρήτου μας.
ΚΟΣΜΟΣ41 δευτερόλεπτα ago

Κίνα: Γαμπρός έδειξε βίντεο της άπιστης νύφης με τον άντρα της αδελφής της στη γαμήλια δεξίωση

LIFESTYLE5 λεπτά ago

Η Ιωάννα Τούνη με φουσκωμένη κοιλιά

ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ6 λεπτά ago

Οι πιο συχνές διαδικτυακές απάτες και πώς να τις αποφύγουμε

ΕΛΛΑΔΑ12 λεπτά ago

Σύβοτα: «Για 15 δευτερόλεπτα παιδευόταν με τα κύματα» – Συγκλονίζει ο σύντροφος της 62χρονης

ΘΕΣΣΑΛΙΑ21 λεπτά ago

Ο κουρνιαχτός τους κρατάει «έγκλειστους» στα σπίτια τους αυγουστιάτικα… (φωτο) –

ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ25 λεπτά ago

Περσείδες 2022: Πότε θα δούμε στην Ελλάδα τη βροχή από πεφταστέρια

ΕΛΛΑΔΑ31 λεπτά ago

Αίγιο: 23χρονη βούτηξε στο κενό από τον 5ο όροφο μπροστά στη μητέρα της

LIFESTYLE33 λεπτά ago

Η ΑΘΗΝΑ ΜΟΝΟΓΥΙΟΥ ΥΠΟΔΕΧΘΗΚΕ ΤΟΝ TOMMY HILFIGER ΣΤΟ ΜΑΓΑΖΙ ΤΟΥ ΑΔΙΚΟΧΑΜΕΝΟΥ ΤΖΩΡΤΖΗ

ΜΠΑΣΚΕΤ36 λεπτά ago

Αντετοκούνμπο: «Είναι υπέροχο να μοιράζομαι το παρκέ με τα αδέρφια μου»

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ37 λεπτά ago

Ο Σον θα γίνει μοντέλο της Calvin Klein

ΜΑΓΝΗΣΙΑ5 ημέρες ago

Επεισόδιο στα κεντρικά καταστήματα της ΔΕΗ στον Βόλο μεταξύ δύο πολιτών

ΜΑΓΝΗΣΙΑ2 ημέρες ago

Πέθανε η Μαριάνα Καρακίτσου Σαραφοπούλου από Βόλο σε ηλικία 64 ετών.

ΜΑΓΝΗΣΙΑ2 ημέρες ago

58 χρόνος έπεσε σε χαράδρα και σκοτώθηκε στο σεσκλο

LIFESTYLE3 ημέρες ago

ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ ΜΑΡΙΝΑ ΑΣΛΑΝΟΓΛΟΥ ΚΑΙ ΑΣΗΜΑΚΗΣ ΑΛΕΞΙΟΥ ΣΤΟ BARACOA ΤΗΣ ΣΚΙΑΘΟΥ

ΜΑΓΝΗΣΙΑ2 ημέρες ago

Fuel Pass 2: Καθυστέρηση στην πληρωμή του επιδόματος

ΜΑΓΝΗΣΙΑ6 ημέρες ago

Την Πέμπτη 4/8 στις 11 η απολογία του Υποδ.Πυροσβεστικής Δικηγόρος των ανηλίκων ο Σάκης Κοκκίνης

ΜΑΓΝΗΣΙΑ6 ημέρες ago

Στη θλίψη βυθίστηκε ο Αλμυρός Μαγνησίας από τον θάνατο του Παναγιώτη Αναστασίου

ΜΑΓΝΗΣΙΑ16 ώρες ago

Fuel Pass 2: Ξεκινά η καταβολή του στους τραπεζικούς λογαριασμούς των δικαιούχων

ΜΑΓΝΗΣΙΑ6 ημέρες ago

Τραγωδία στα νερά του Παγασητικού- Στην παραλία Σάρες κοντά στις Νηές Μαγνησίας, εντοπίστηκε νεκρός 35χρονος ψαροντουφεκάς

ΜΑΓΝΗΣΙΑ7 ημέρες ago

Θλιψη για την 56χρονη Αναστασία Μήσια από Βελεστίνο

Δημοφιλή