Ο πρωθυπουργός σηκώνει ασπίδα για τα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία και δηλώνει πως η χώρα του απειλείται με «αιώνια τιμωρία»- ertnews.gr

Η προειδοποίηση του Μπαρτ Ντε Βέβερ πως η Ρωσία έχει απειλήσει το Βέλγιο πως θα «το κάνει να το νιώσει μέχρι την αιωνιότητα» αν αγγίξει τα παγωμένα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία, μετατρέπει μια τεχνική νομικο‑οικονομική συζήτηση σε μείζον γεωπολιτικό διακύβευμα. Ο Βέλγος πρωθυπουργός, αμφισβητώντας ανοιχτά τη στρατηγική της ΕΕ στην Ουκρανία και χαρακτηρίζοντας «παραμύθι» την ήττα της Μόσχας, τοποθετεί τη χώρα του στον ρόλο του απρόθυμου εκτελεστή ενός επικίνδυνου πειράματος σε βάρος της Ρωσίας.

Στη συνέντευξή του στην εφημερίδα “La Libre Belgique” (3/12), ο Ντε Βέβερ υποστηρίζει ότι η ήττα της Ρωσίας στον πόλεμο δεν είναι ρεαλιστικό σενάριο, την περιγράφει ως «παραμύθι» / «πλήρη αυταπάτη», και προτρέπει τη Δύση να σχεδιάζει με βάση ένα σενάριο χωρίς καθαρή ρωσική ήττα.

Ο Βέλγος πρωθυπουργός παρουσιάζει τη νομική εκτροπή ως κεντρικό επιχείρημα. Η κατάσχεση κρατικών ρωσικών κεφαλαίων για τη χρηματοδότηση της Ουκρανίας αντιμετωπίζεται ως ιστορικό προηγούμενο «χωρίς ανάλογο», δηλώνει, και εκτιμά πως η χώρα του θα βρεθεί στην αιχμή πιθανών νομικών προσφυγών και ρωσικών αντιποίνων.

Η πιο ηχηρή στιγμή είναι η αναφορά του σε ρωσική απειλή ότι, αν οι Βρυξέλλες προχωρήσουν σε δήμευση, το Βέλγιο «θα αντιμετωπίσει αιώνια ανταπόδοση» – φράση που ήδη έχει μετατραπεί σε viral από ουκρανικά και διεθνή μέσα και τροφοδοτεί αφήγημα περί βελγικού κατευνασμού απέναντι στη Μόσχα.

Επίσης, εμφανίζεται να κωδικοποιεί τη βελγική θέση ως «ρεαλιστική» έναντι μιας ΕΕ που -κατά την άποψή του- ωθείται από πολιτικό συμβολισμό περισσότερο παρά από ψυχρό υπολογισμό κινδύνου, ζητώντας ρητές εγγυήσεις επιμερισμού του ρίσκου αν επιλεγεί το μοντέλο δανείου προς την Ουκρανία με ενέχυρο τα ρωσικά assets στην Euroclear.

Με αυτόν τον τρόπο, η συνέντευξη δεν αφορά μόνο τα παγωμένα κεφάλαια αλλά εκθέτει ένα βαθύτερο ρήγμα ανάμεσα σε χώρες που βλέπουν την Ουκρανία ως υπαρξιακό μέτωπο απέναντι στη Ρωσία και σε εκείνες που φοβούνται ότι η υπέρβαση νομικών κόκκινων γραμμών θα στραφεί τελικά εναντίον της ίδιας της Ευρώπης.