SFGFF 2026: O Γιάννης Πλαστήρας εμπνέεται για τον «Κόκορα» από τον Γούντυ τον τρυποκάρυδο

Κέρδισε το βραβείο κοινού στο SFGFF. Ο μουσικός της ταινίας “Κόκορας” ήταν στη ραδιοφωνική μας παρέα στο ertnews και στο Cineπως για να μας μιλήσει για το Φεστιβάλ του Σαν Φρανσίσκο και τη συμμετοχή του στη βραβευμένη ταινία.  

Διάβασε και ΕΔΩ

Και ο Γιάννης Πλαστήρας, ο μουσικός πίσω από την ταινία «Κόκορας», βρέθηκε στο Ελληνικό Φεστιβάλ του Σαν Φρανσίσκο στην 23η έκδοσή του. Διαβάστε το απόσπασμα από τη ραδιοφωνική εκπομπή Cineπως που παρουσίασε τη δουλειά του…

-Είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον το ότι το κοινό ρώτησε πολύ συγκεκριμένα πράγματα για τη μουσική της ταινίας, πέρα από την εισαγωγική θεώρηση σχετικά με τη μουσική λούπα. […] Αποκαλύψτε μας και εμάς ραδιοφωνικά, από που έχετε εμπνευστεί αυτό το μουσικό θέμα της ταινίας;

-Η έμπνευση της μουσικής της ταινίας είναι το αγαπημένο μου καρτούν, τον Γούντι τον Τρυποκάρυδο. Είναι αυτό το θέμα παιγμένο σε κλίμακα ελάσσονα. Είναι τόσο απλό.

-Αυτό λοιπόν το μουσικό θέμα εμπνέει και ένα κομμάτι μέσα στην ταινία. Ένα κομμάτι που θα φανταζόμασταν ότι θα είχε ελληνικό τόνο και χρώμα.

-Σωστά! Είναι όμως πολύ πιο τζαζ και μιλάει με τζαζ όρους για έναν τζαζ χαρακτήρα που πρέπει να βιώσω εκείνη τη στιγμή. […]. Ωστόσο, μέσα στο τζαζ το κλίμα είναι κρυμμένη πολύ ελληνική παράδοση […]. Έγιναν και αρμονικές αλλαγές, και μελωδικές που έχουμε μάθει και τις αναγνωρίζουμε ως μουσική παραδοσιακή και δημοτική. Και αυτός είναι και ο λόγος άλλωστε που επέλεξα το κλαρίνο για τη μουσική. Γιατί είναι αυτή η διττότητα του Αργύρη, ο οποίος έρχεται, έχει μια καταγωγή που έρχεται από το χωριό του για να κατακτήσει την Αθήνα και αυτός ο άνθρωπος είναι το κλαρίνο που τον συνοδεύει, το οποίο κλαρίνο από παραδοσιακό προσπαθεί να γίνει τζαζ και να τον κάνει ανώτερο άνθρωπο, όπως το έχει αυτός στο μυαλό του.

-Αντί λοιπόν για τα θέματα τα οποία συνηθίζουμε να ακούμε σε μια κωμωδία που έχουν όλα μια τονικότητα αλέγκρο ή επιλέγουν ένα μουσικό ρυθμό που είναι πολύ χαρακτηριστικό.

-Ναι. Υπάρχει το Μίκυ Μάους. Το λέμε έτσι γιατί είναι (μουσική σαν) της κωμωδίας. Αυτό είναι μια μουσική η οποία ακολουθεί το αστείο και το υπογραμμίζει. Θα ήταν το αντίστοιχο του μελό σε ένα δράμα, ας πούμε. [Εκεί] Δεν δεν υπογραμμίζουμε. Απεναντίας μάλιστα. Η μουσική (αυτό είναι) για μένα, και αυτό που θέλησα εν πάσει περιπτώσει να κάνω. Ήθελα η μουσική να συνοδεύει τον θεατή που βλέπει τον Αργύρη, να τον πειράζει επανειλημμένα, να τον ειρωνεύεται ωστόσο βαθιά, τον αγαπάει τον Αργύρη.

-Νομίζω ότι αυτό είναι το κλειδί που έκανε την ταινία και τη μουσική να αρέσει (στο κοινό του φεστιβάλ).

-Ο Τάσος, ο σκηνοθέτης αγαπάει πολύ τον ήρωα του, αλλά και η μουσική αγαπάει πολύ τον Αργύρη. Η μουσική ωστόσο, η οποία είναι αυτός ο αιώνιος απατεώνας, ο οποίος μπορεί να πει τα πάντα χωρίς να αρθρώσει μία λέξη. Μπορεί να λέει και διάφορα άλλα, ωστόσο έρχεται από ένα σημείο αγάπης· να συζητήσει αυτόν τον Αργύρη και κατ’ εμέ και να βοηθήσει στο να μας τον κάνει άνθρωπο. Διαφορετικά θα ήταν μια σειρά από γκαγς… ενός ανόητου (που όλοι θα λέγανε) «κοίτα το χαζό που έκανε πάλι αυτό», αλλά δεν είναι αυτό όμως ο Αργύρης τέτοιος. Είναι κάτι που υπάρχει, που αναπνέει, που έχουμε μέσα μας. […]