Σπάνια εξομολόγηση Γιώργου Κωνσταντίνου για τον πατέρα του: “Ήταν αδιάφορος άνθρωπος, του έδινα κάτι σαν σύνταξη” (Βίντεο)

Ο Γιώργος Κωνσταντίνου άνοιξε την καρδιά του και μίλησε με σπάνια ειλικρίνεια για μια από τις πιο δύσκολες και ευαίσθητες πτυχές της ζωής του: τη σχέση με τον πατέρα του. Χωρίς διάθεση ωραιοποίησης ή δραματοποίησης, ο αγαπημένος ηθοποιός περιέγραψε μια παιδική ηλικία σημαδεμένη από απουσία, αλλά και μια ώριμη στάση ζωής που δεν άφησε χώρο για μίσος ή εκδίκηση. Τα λόγια του, λιτά αλλά γεμάτα ουσία, αποτύπωσαν μια ανθρώπινη ιστορία που αγγίζει πολλούς. Καλεσμένος στην εκπομπή «Super Κατερίνα», την Τρίτη 6 Ιανουαρίου, ο Γιώργος Κωνσταντίνου αναφέρθηκε στον πατέρα του, ο οποίος τον εγκατέλειψε σε πολύ μικρή ηλικία και επανεμφανίστηκε πολλά χρόνια αργότερα. Παρότι η στάση εκείνου ήταν απόμακρη και αδιάφορη, ο ηθοποιός επέλεξε να σταθεί απέναντί του με κατανόηση και ανθρωπιά, προσφέροντάς του οικονομική βοήθεια, χωρίς ποτέ να κρατήσει κακία για το παρελθόν.

Διαβάστε: Συγκλονίζει ο Γιώργος Κωνσταντίνου: “Ήμουν εξαρτημένος, έχασα τα πάντα, οικονομικά και ψυχικά”

Γιώργος Κωνσταντίνου: «Ο πατέρας μου εξαφανίστηκε όταν ήμουν τριών χρονών»

Πριν μεταφέρει τις προσωπικές του εμπειρίες, ο Γιώργος Κωνσταντίνου περιέγραψε το πλαίσιο μέσα στο οποίο εξελίχθηκε αυτή η σχέση, εξηγώντας πώς βίωσε την απουσία του πατέρα του και πώς προσπάθησε να σταθεί δίπλα του όταν εκείνος επέστρεψε στη ζωή του. «Ο πατέρας μου εξαφανίστηκε όταν ήμουν τριών χρονών και εμφανίστηκε μετά από πολλά χρόνια. Προσπάθησα να τον βοηθήσω όσο μπορούσα. Του έδωσα χρήματα, κάθε μήνα έδινα γιατί δεν μπορούσα να φερθώ άσχημα».

«Ερχότανε μια φορά τον μήνα και με κοίταζε στις τσέπες»

Παρά την καλή του πρόθεση, ο πατέρας του δεν άλλαξε στάση, γεγονός που ο ηθοποιός αφηγήθηκε με έναν ιδιαίτερο συνδυασμό πικρίας και χιούμορ. Όπως εξήγησε, η σχέση τους δεν απέκτησε ποτέ ουσιαστικό βάθος, ωστόσο ο ίδιος δεν ένιωσε την ανάγκη να κρατήσει θυμό, αντιμετωπίζοντας την κατάσταση με μια σχεδόν φιλοσοφική διάθεση. «Εκείνος όμως ήταν πολύ αδιάφορος άνθρωπος. Ερχότανε μια φορά τον μήνα και του έδινα κάτι σαν σύνταξη. Μου έλεγε: Πώς πάμε; και με κοίταζε στις τσέπες. Έχω γελάσει πάρα πολύ. Δεν κράτησα καμία κακία, ήταν αστείο αυτό που έκανε. Δεν είχαμε σχέσεις για να ξέρει τι κάνω, αλλά ούτε εγώ το ήξερα ότι θα γίνω ηθοποιός».