Στα χωριά του Πηλίου αναβίωσαν οι Μάηδες

Για δεύτερη χρονιά το έθιμο των Μάηδων – γνωστότερο ως «Μάηδες της Μακρινίτσας – αναβίωσε σε Πηλιορείτικα χωριά. Εμπνευστής και μπροστάρης της προσπάθειας είναι ο παραδοσιακός οργανοπαίχτης του ζουρνά και χορευτής του ΛΕΒ, Λαυρέντης Νίτης από τον Άγιο Λαυρέντιο, που συνοδεύονταν από τον Νίκο Μούτσελο επίσης στον ζουρνά και τον Νίκο Νίτη στο νταούλι. Το «μπουλούκι» του θιάσου αποτέλεσαν εθελοντές φίλοι της τοπικής παράδοσης.

Την Πρωτομαγιά παρουσιάστηκε στην πλατεία της Δράκειας και την Κυριακή 4 Μαΐου στον Άγιο Βλάσιο, στα Άνω Λεχώνια και στον Άγιο Λαυρέντιο.

Οι Μάηδες της Μακρινίτσας έχουν χαρακτηριστεί από ερευνητές λαογράφους ως χορευτικομιμητικό έθιμο, ως μαγευτικό δρώμενο και πανάρχαιος μύθος. Εντάσσεται στα αγροτικά φυσιολατρικά έθιμα που χαρακτηρίζονταν από μαγικοθρησκευτικά δραματοποιημένα θεάματα και μιμοδράματα.

Συμβολίζει την αναγέννηση της φύσης σε συνδυασμό αυτοσχεδιασμού λόγου και κίνησης, αυστηρά προκαθορισμένων από την παράδοση.

Οι άνδρες του μπουλουκιού συνοδεύουν το Μάη, έναν νεαρό στολισμένο με λουλούδια κισσούς φύλλα της άνοιξης. Ο Μάης φοράει ανθοστόλιστο στεφάνι και στο χέρι κρατάει μαγιόξυλο, σύμβολο ανανέωσης της φύσης. Η πομπή διασχίζει τους δρόμους του χωριού τραγουδώντας τον Μάη και λέγοντας τα «πολυχρονέματα» σε σπίτια και μαγαζιά.

Σύμφωνα με καταγραφές του Δρακιώτη γιατρού Ζ.Δ. Κυρτσώνη, του Ζωσιμά Εσφιγμενίτη, του Άγγλου αρχαιολόγου-περιηγητή John Allan Bayard, του ιστορικού Γιάννη Κορδάτου αλλά και νεότερων λαογράφων όπως ο Γιώργος Θωμάς και ο Κώστας Λιάπης, το έθιμο πέρα από την ιδιαίτερη σχέση και καταγωγή του από την Μακρινίτσα, παρουσιάζονταν και σε άλλα χωριά όπως Δράκεια, Αη Γιώργης, Αη Λαυρέντης, Αη Βλάσσης-Καραμπάση, Άνω Λεχώνια. Οι πληροφορίες φτάνουν έως το 1936 οπότε ανεστάλη από το καθεστώς της 4^ης Αυγούστου και έμεινε ανενεργό μέχρι το 1950. Στις αρχές της 10ετίας του 50 αναβιώνεται από κατοίκους της Μακρινίτσας, και χάρη σε αυτούς φτάνει μέχρι τις μέρες μας.

Το μπουλούκι αποτελείται από τον Γενίτσαρο ντυμένο με την εθνική φορεσιά της φουστανέλας, το κορίτσι με νυφική φορεσιά, τα ζεϊμπέκια με ζωηρή κόκκινη φορεσιά καιψηλό φέσι με κρόσσια που κρύβουν το πρόσωπο, τον Χότζα που συμβολίζει την αρχή-εξουσία της εποχής ,τον γύφτο, την γύφτισα, τον γιατρό, τον αρκουδιάρη με την αρκούδα και τον διαβολάκο αράπη.

Κατά την διάρκεια του ανοιχτού χορού του Γενίτσαρου με το κορίτσι, ο γύφτος πειράζει με διάφορες άσεμνες κινήσεις το κορίτσι και ο Γενίτσαρος τον σκοτώνει. Ο γιατρός προσπαθεί να συνεφέρει τον γύφτο αλλά πιστοποιεί τον θάνατό του. Τότε ο Μάης ακουμπά πάνω στον νεκρό γύφτο ένα λουλούδι κι αυτός αναστήνετε. Ακολουθεί ο χορός των ζεϊμπεκιών, του Χότζα και του γύφτου με την γύστισα. Καθ’ όλη την διάρκεια του δρώμενου ο διαβολάκος – αράπης περιφέρεται πειράζοντας τα μέλη του μπουλουκιού και τος θεατές.

Το έθιμο πέρα από την καταγραφή έχει ηχογραφηθεί σε ψηφιακή μορφή, με ζουρνάδες του Πηλίου και κάθε ενδιαφερόμενος μπορεί να το προμηθευτεί από το Κέντρο Λαογραφίας Εκπαιδευτικών Μαγνησίας και από τον παραδοσιακό μουσικό Νίκο Μούτσελο. Τέλος όλη η προσπάθεια γίνεται με σκοπό την ανάδειξη της τοπικής αυτής κληρονομιάς, στα χωριά που είχαν άμεση σχέση με τους Μάηδες, διατηρώντας την μνήμη, τα τραγούδια, τους χορούς, τις φορεσιές και τα τοπικά όργανα του παλιού καιρού, πάντοτε με σεβασμό, μεράκι, αγάπη και προπαντός με ανιδιοτέλεια.