Τα χυδαία σχόλια που “δολοφόνησαν” ξανά την 39χρονη Βασιλική

Η 39χρονη Βασιλική δολοφονήθηκε με 45 μαχαιριές από τον 41χρονο σύζυγό της στην Καλαμάτα τα ξημερώματα της Δευτέρας 1ης Ιουνίου, ενώ στο διπλανό δωμάτιο κοιμούνταν τα δύο ανήλικα παιδιά τους, ηλικίας 6 και 10 ετών. Όμως για κάποιους αυτό δεν ήταν αρκετό. Λίγες ώρες μετά την έκτη γυναικοκτονία του 2026, η 39χρονη βρέθηκε ξανά στο στόχαστρο. Όχι του ανθρώπου που της αφαίρεσε τη ζωή, αλλά πολλών χρηστών των μέσων κοινωνικής δικτύωσης που έσπευσαν να σχολιάσουν την εμφάνισή της, να κρίνουν τη διαδικτυακή της παρουσία, να αμφισβητήσουν τη συμπεριφορά της και, σε ορισμένες περιπτώσεις, να δικαιολογήσουν ακόμη και τον δολοφόνο της.

Διαβάστε: Γυναικοκτονία στην Καλαμάτα: Στην αδελφή της 39χρονης Βασιλικής η προσωρινή επιμέλεια των παιδιών – Απαγορεύτηκε στους γονείς του δράστη να τα δουν

Γυναικοκτονία στην Καλαμάτα: H 39χρονη Βασιλική στόχος στα social media

Αντί η συζήτηση να περιστρέφεται γύρω από τη βία που οδήγησε στον θάνατό της, μετατοπίστηκε στη ζωή της γυναίκας που δεν μπορεί πλέον να υπερασπιστεί τον εαυτό της. «Από τις φωτογραφίες φαίνεται ότι έπαιζε και αυτός τα μάθαινε, τρελαινόταν και έγινε το κακό», «Βάλτε μυαλό γιατί εκεί θα καταντήσετε όλες», «Όταν κάνετε τέτοια, παίζετε με το θηρίο που κάποιες φορές ο πολιτισμός καταφέρνει να το ηρεμεί, κάποιες όμως όχι» ήταν μερικά μόνο από τα χυδαία σχόλια που καταγράφηκαν κάτω από δημοσιεύσεις για το έγκλημα.

Δεν έλειψαν και τα σχόλια που εστίαζαν στην εμφάνισή της. «Μόλις είδα φωτογραφία του θύματος με χαλκά στη μύτη και καδένα που το συνδέει με το σκουλαρίκι. Παντελής έλλειψη σεβασμού», έγραψε ένας χρήστης, επιχειρώντας να συνδέσει την εικόνα της γυναίκας με τη δολοφονία της.

Το φαινόμενο του victim blaming

Έτσι, η Βασιλική δεν δολοφονήθηκε μόνο μία φορά. Μετά τον θάνατό της ακολούθησε μια δεύτερη επίθεση: η δημόσια διαπόμπευση, η ενοχοποίηση και η στοχοποίηση του θύματος. Ένα φαινόμενο γνωστό ως victim blaming, που εμφανίζεται συστηματικά σε υποθέσεις έμφυλης βίας και αποκαλύπτει πόσο βαθιά παραμένουν ριζωμένα τα στερεότυπα γύρω από τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Η ειδικός Ιωάννα Αλπέρτη εξηγεί στο parapolitika.gr

Η ψυχολόγος, εκπαιδεύτρια ενηλίκων και επιστημονική υπεύθυνη του IASIS At Centro, Ιωάννα Αλπέρτη, εξηγεί στο parapolitika.gr ότι η ενοχοποίηση του θύματος δεν προκύπτει πάντα από συνειδητή κακοβουλία, αλλά συχνά από βαθύτερους ψυχολογικούς μηχανισμούς.

«Η αποτρόπαιη γυναικοκτονία στην Καλαμάτα, με την ακραία αγριότητα των 45 μαχαιριών, μας φέρνει αντιμέτωπους με ένα οδυνηρό κοινωνικό φαινόμενο: το victim blaming. Στην ψυχολογία, αυτή η τάση ερμηνεύεται μέσα από την “υπόθεση του δίκαιου κόσμου” του Melvin Lerner, την ανάγκη μας να πιστεύουμε ότι ο κόσμος είναι δίκαιος και ότι κανείς δεν παθαίνει κάτι χωρίς λόγο. Η στάση αυτή δεν πηγάζει πάντα από κακία, αλλά από έναν βαθύ, ασυνείδητο αμυντικό μηχανισμό. Μπροστά σε τόση τυφλή βαρβαρότητα, ο ψυχισμός μας κλονίζεται», αναφέρει αρχικά.

“Το victim blaming γίνεται το καταφύγιο του συλλογικού μας φόβου και ταυτόχρονα μια βαθιά αδικία προς το θύμα”

Όπως διευκρινίζει, όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια τόσο ακραία πράξη βίας, ενεργοποιούνται ασυνείδητοι αμυντικοί μηχανισμοί. «Για να διαχειριστούμε τον υπαρξιακό τρόμο, την παραδοχή ότι “αυτό θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα”, αναζητούμε ένα “λάθος” στη συμπεριφορά της γυναίκας θύματος. “Γιατί δεν έφυγε;”, “Γιατί δεν μίλησε;”. Αν πείσουμε τον εαυτό μας ότι το θύμα έκανε κάτι λάθος, νιώθουμε ότι εμείς, λειτουργώντας “σωστά”, θα παραμείνουμε ασφαλείς. Το victim blaming γίνεται έτσι το καταφύγιο του συλλογικού μας φόβου και ταυτόχρονα μια βαθιά, ανείπωτη αδικία προς αυτήν που έχασε τη ζωή της», σημειώνει η ειδικός.

«Η διέξοδος απαιτεί κάτι απλό, αλλά δύσκολο, να αναγνωρίσουμε τα όρια αυτών των αμυνών μέσα μας. Αντίδοτο είναι η ενσυναίσθηση, να δούμε την κατάσταση μέσα από τα μάτια του άλλου, και η κριτική σκέψη που αναζητά τις δομικές αιτίες, όχι τα λάθη του θύματος», προσθέτει.

“Η ευθύνη της βίας ανήκει αποκλειστικά στον θύτη όχι στις επιλογές του θύματος”

Η περίπτωση της Βασιλικής αναδεικνύει ότι οι γυναικοκτονίες δεν είναι μόνο ζήτημα εγκληματικότητας. Είναι και ζήτημα κοινωνικών αντιλήψεων. Όσο εξακολουθούν να υπάρχουν άνθρωποι που αναζητούν δικαιολογίες για τον δράστη και ευθύνες στο θύμα, τόσο θα παραμένουν ζωντανά τα στερεότυπα που επιτρέπουν στην έμφυλη βία να αναπαράγεται.

«Ο κόσμος δεν είναι πάντα δίκαιος, όμως ο τρόπος με τον οποίο ανταποκρινόμαστε στην αδικία είναι επιλογή. Μπορούμε να αγοράσουμε μια φτηνή ψευδαίσθηση ασφάλειας, πληρώνοντάς την με το νόμισμα της ενοχοποίησης του θύματος, ή να επιλέξουμε το θάρρος της αλήθειας, ότι η ευθύνη της βίας ανήκει αποκλειστικά στον θύτη, όχι στις επιλογές του θύματος», καταλήγει η κ. Αλπέρτη.