Το παρελθόν δεν θέλει αλλαγές, θέλει να το ξαναζήσεις

Κωνσταντινος Τσακιρης

Ο Βασίλης Κριμπάς μιλά στο Secret για το «Άλμπουμ», την εκπομπή που παρουσιάζει κάθε Σάββατο και Κυριακή στον ραδιοφωνικό σταθμό Παραπολιτικά 90,1, και για το ταξίδι στις αναμνήσεις που μοιράζεται με τους ακροατές του. Με οδηγό τη μουσική, τις εικόνες και τις ιστορίες του παρελθόντος, περιγράφει τη φιλοσοφία της εκπομπής, τη σχέση που έχει χτίσει με το κοινό και όσα ελπίζει να κρατά ο ακροατής στο τέλος κάθε ραδιοφωνικού «ξεφυλλίσματος».

Διαβάστε: Βασίλης Κριμπάς στα “ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ”: Μέσα από το “Άλµπουµ” ο ακροατής παρατηρεί τη ζωή του

Διαβάστε την συνέντευξη του Βασίλη Κριμπά

Πώς νιώθετε που για ακόμα μια σεζόν βρίσκεστε στον αέρα του Παραπολιτικά 90,1 με την εκπομπή «Άλμπουμ»;

Τολμώ να πω πως αυτό αποτελεί δικαίωση τόσο για μένα που πιστεύω στη δύναμη του όρου βίντατζ, όσο και για τους ακροατές που αποδεικνύουν ότι η παιδική ή εφηβική τους ηλικία δεν έχει χαθεί στο χρόνο. Το να απευθύνεσαι σε ανθρώπους με κοινά βιώματα στο παρελθόν δεν είναι εύκολο πράγμα γιατί σε ένα μεγάλο ποσοστό θα ξεχάσεις να αναφέρεις κάτι κατά τη διάρκεια της εκπομπής και ενδεχομένως πολλοί να δυσαρεστηθούν. Είναι μία επιτυχία της εκπομπής το ότι κανένας, ή σχεδόν κανένας, δεν αποχωρεί από την εκπομπή με παράπονο. Φυσικά εδώ θα ήθελα να πω κι ένα ευχαριστώ στους ανθρώπους των Παραπολιτικών που εξακολουθούν να στηρίζουν εκπομπές που μπορούν να δέσουν με θράσος ένα τραγούδι του Αττίκ με ένα διαφημιστικό σποτ του σοκολατούχου Καρνέισον!!

Τι σημαίνει για εσάς να ξεφυλλίζετε κάθε εβδομάδα αναμνήσεις και στιγμές ζωής μέσα από τραγούδια και εικόνες;

Σημαίνει μία ψυχική βυθομέτρηση του παρουσιαστή και των ακροατών! Κάθε εκπομπή είναι ένα τεστ του πόσο μπορούμε να αντέξουμε ένα παρελθόν που άφησε ανεξίτηλα χαραγμένα στη μνήμη μας τραγούδια, ταινίες, διαφημίσεις, πρόσωπα. Κι απ’ όσο μπορώ να διακρίνω, το «Άλμπουμ» της ζωής του καθενός δεν είναι καταχωνιασμένο σε κάποια αποθήκη αλλά σε περίοπτη θέση στο κέντρο του σαλονιού του! Κάθε εκπομπή περιέχει ακριβώς εκείνα τα υλικά του παρελθόντος που χρειαζόμαστε, όχι για να μελαγχολήσουμε αλλά για να είμαστε χαρούμενοι που ζήσαμε όσα ζήσαμε! Και σε κάθε φινάλε δεν είμαστε απλώς ζωντανοί αλλά έχουμε (σχεδόν!) ξανανιώσει.

Τι διαφορετικό ή ξεχωριστό έχετε προσθέσει φέτος στην εκπομπή για να κάνουν οι ακροατές ακόμα πιο απολαυστική την εμπειρία τους;

Να σας πω την αλήθεια το παρελθόν έχει ήδη γραφτεί για τον καθένα μας εδώ και χρόνια και δεν χρειάζεται ούτε να του αφαιρέσουμε κάτι αλλά ούτε και να του προσθέσουμε! Άρα η εκπομπή δεν έχει λόγο να αλλάξει τη συνταγή της. Όπως θα έκανε κι ένας ζαχαροπλάστης του 1970 που δεν θα άλλαζε τη συνταγή για μία κλασική Νουγκατίνα ή Σεράνο. Η εκπομπή λοιπόν συνεχίζει να στηρίζεται είτε σε θέματα που σημάδεψαν τα παιδικά μας χρόνια είτε σε λέξεις που κάνουν μία σειρά τραγουδιών να έχουν ισχυρή προσωπικότητα. Πάντως το ζητούμενο για μένα είναι αυτή η εκπομπή να κινήσει την περιέργεια και στους νεότερους που θα ήθελαν να μάθουν αν οι ιστορίες που άκουγαν από τους γονείς τους ήταν πραγματικές ή όχι. Θα μπορέσουν να το διασταυρώσουν ακούγοντας της δικές μου παλιές ιστορίες (50 ετών γαρ!) αλλά και ηχητικά ντοκουμέντα τηλεοπτικά ή κινηματογραφικά. Και αν πουν “μπορεί να είστε boomers αλλά το παρελθόν σας δεν είναι και τόσο αδιάφορο τελικά”, τότε ασφαλώς θα νιώσουμε νικητές.

Υπήρξε κάποια ιστορία ή στιγμή που σας συγκίνησε ιδιαίτερα και σας έμεινε αξέχαστη;

Φαντάζομαι εννοείτε κάποια ιστορία εντός της εκπομπής γιατί από προσωπικές ιστορίες εκτός ραδιοφώνου έχω τόμους ολόκληρους! Κατά τη διάρκεια της εκπομπής με συγκινεί το να με βρίσκουν παλιοί γνωστοί ή φίλοι. Παλιοί δάσκαλοι ή καθηγητές που χαίρονται που επιβεβαιώθηκαν σχετικά με την επαγγελματική μου πορεία. Ξέρετε είναι η κλασική ατάκα του μεγαλύτερου που λέει «το ήξερα εγώ ότι μια μέρα θα γίνεις γνωστός» και άλλα τέτοια που μου φέρνουν ένα ρετρό μειδίαμα στα χείλη!  Όμως η πιο συγκινητική ιστορία στην πορεία μου στο ραδιόφωνο ήταν όταν μία δασκάλα νηπιαγωγείου έβαλε τα παιδάκια της τάξης της να φτιάξουν ένα παραμύθι με πρωταγωνιστή εμένα για να το διαβάσουμε στον αέρα. Τα παιδιά με ζωγράφισαν όπως με φαντάζονταν, μου έβαλαν μαλλιά και μουστάκια, έγραψαν κι ένα γλυκύτατο παραμύθι και κατά τη μετάδοση της εκπομπής οι ακροατές μου είχαν μέσο όρο ηλικίας 5 ετών! Αίσθηση νηπιαγωγείου στο στούντιο με όλη την αθωότητα που μπορεί να περιέχει η λέξη νηπιαγωγείο.

Τι ελπίζετε να πάρει μαζί του ο ακροατής μετά το τέλος κάθε εκπομπής;

Νομίζω και ελπίζω ότι ο ακροατής θα πάρει τα μπογαλάκια του και θα φύγει πιο γεμάτος, πιο πλήρης, αν θέλετε να το πω έτσι. Ίσως και με ένα χαμόγελο γλυκό όχι μόνο στα χείλη του αλλά στο σώμα του ολόκληρο! Πιθανότατα και με τη σκέψη πως τελικά τίποτα δεν πάει χαμένο.

-Δημοσιεύθηκε στο Secret των Παραπολιτικών