Δήμος Λαρισαίων για Οικία Αλεξάνδρου: Παρακολουθούμε θεσμικά, τοποθετούμαστε τεκμηριωμένα – «Όχι» στην υποκρισία και τη συνειδητή διαστρέβλωση της πραγματικότητας

Τα όσα ειπώθηκαν στη σημερινή συνέντευξη Τύπου της αντιπολίτευσης για την οικία Αλεξάνδρου, αποτελούν μια συνειδητή προσπάθεια διαστρέβλωσης της πραγματικότητας, επένδυσης στον φόβο και πολιτικής εκμετάλλευσης ενός σοβαρού ζητήματος.

Ας αποκαταστήσουμε την αλήθεια:

Πρώτον. Η μνήμη δεν μπορεί να είναι επιλεκτική.

Από τα 76 κτίρια που καταγράφηκαν από το ΤΕΕ, σήμερα διασώζονται περίπου 35. Τα υπόλοιπα χάθηκαν. Χάθηκαν την περίοδο που κάποιοι από αυτούς που σήμερα εμφανίζονται ως υπερασπιστές της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς είχαν την ευθύνη της διοίκησης.

Τότε δεν υπήρχε η ίδια ευαισθησία;

Τότε δεν υπήρχε ανάγκη για πρωτοβουλίες;

Ή η «ευαισθησία» εμφανίζεται εκ των υστέρων, χωρίς το βάρος της ευθύνης;

Δεύτερον. Όχι μόνο χωρίς σχέδιο, αλλά και χωρίς κοινή γραμμή.

Στο Δημοτικό Συμβούλιο δεν κατατέθηκε μία πρόταση. Κατατέθηκαν πολλές και αντικρουόμενες.

Άλλοι μιλούσαν για αγορά του κτιρίου, χωρίς να εξηγούν με ποιους πόρους.

Άλλοι για δανεισμό, χωρίς καμία τεκμηρίωση.

Άλλοι επικαλούνταν χρηματοδοτικά εργαλεία που δεν ισχύουν εδώ και χρόνια, αλλά ήταν ενεργά όσο βρισκόταν στη διοίκηση του δήμου και προφανώς δεν τα εκμεταλλεύτηκαν

Και το πιο χαρακτηριστικό:

στην αρχή ζητήθηκε να υπάρξει νομική παρέμβαση του Δήμου στην εκδίκαση ένστασης του ιδιώτη.

Στο τέλος, κατατέθηκε προς ψήφιση ένα κείμενο στο οποίο δεν υπάρχει καμία απολύτως αναφορά σε αυτή τη θέση.

Τελικά τι ισχύει;

Η αρχική πρόταση ή το προς ψήφιση κείμενο;

Δεν μπορείς να ζητάς θεσμική παρέμβαση σε ένα τόσο σοβαρό ζήτημα και λίγα λεπτά μετά να φέρνεις ένα ψήφισμα που το αγνοεί πλήρως.

Η απάντηση είναι απλή: δεν υπήρχε ενιαία θέση, υπήρχε μόνο ανάγκη δημιουργίας εντυπώσεων.

Τρίτον. Η πραγματικότητα δεν αλλάζει με συνθήματα.

Η οικία Αλεξάνδρου είναι ιδιωτική περιουσία και έχει μεταβιβαστεί νόμιμα.

Και αυτό το γεγονός κανείς δεν μπορεί να το αποκρύπτει.

Η εμπειρία της Λάρισας είναι σαφής: χωρίς ρεαλιστικό σχέδιο και εξασφαλισμένους πόρους, τα διατηρητέα οδηγούνται σε αδιέξοδο ή εγκατάλειψη. Αυτό έχει συμβεί και στο παρελθόν.

Τέταρτον. Εμείς μιλάμε με σχέδιο, όχι με συνθήματα.

Κανείς δεν αμφισβήτησε την επιστημονική τεκμηρίωση του Υπουργείου.

Κανείς δεν τοποθετήθηκε κατά της διαδικασίας χαρακτηρισμού.

Αντιθέτως:

Η δημοτική αρχή παρακολουθεί θεσμικά τη διαδικασία και θα τοποθετηθεί με τεκμηρίωση, όπως οφείλει.

Η δημοτική αρχή κατέθεσε συγκεκριμένο πλαίσιο:

-Θεσμική και τεκμηριωμένη παρακολούθηση της διαδικασίας χαρακτηρισμού.

-Πρωτοβουλία διαλόγου με τον ιδιοκτήτη, όταν ολοκληρωθεί η διαδικασία χαρακτηρισμού, για ρεαλιστικές λύσεις.

-Διεκδίκηση ουσιαστικών χρηματοδοτικών εργαλείων από την Πολιτεία.

-Προετοιμασία ώριμου σχεδίου αξιοποίησης.

Αυτή είναι η διαφορά:  κάποιοι επενδύουν στα λόγια, άλλοι δουλεύουν με σχέδιο.

Πέμπτον:  Η αλήθεια για τη διαδικασία.

Το ψήφισμα που επικαλείται η αντιπολίτευση κατατέθηκε στο τέλος της συνεδρίασης και χωρίς να το γνωρίζουν τα μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου.

Το ίδιο το σώμα, με ψηφοφορία, αποφάσισε να μην το εντάξει.

Αυτό είναι δημοκρατική λειτουργία,  όχι «απαγόρευση».

Όταν δεν τηρείς τους κανόνες, δεν μπορείς να επικαλείσαι τη δημοκρατία.

Συμπέρασμα: Η πόλη δεν έχει ανάγκη από όψιμους υπερασπιστές, αντιφάσεις και εύκολες καταγγελίες.

Έχει ανάγκη από ευθύνη, σοβαρότητα και σχέδιο.

Και σε αυτό το πεδίο θα κριθούμε όλοι.