Κυριάκος Μητσοτάκης για Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ: Χάνω εκείνη που μου δίδαξε τη σημασία του έργου και του αποτελέσματος

Δαψίλεια στην πολιτιστικά γόνιμη και εύφορη παρουσία της Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ, η οποία πέθανε στην ηλικία των 99, παραχώρησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Μετά την εκδήλωση με την κοπή της πίτας από τη Γραμματεία Οργανωτικού της Νέας Δημοκρατίας, ο πρωθυπουργός έκανε ανάρτηση για «την κοσμοπολίτισσα της σκέψης και του πολιτισμού με την ελληνική καρδιά», όπως την χαρακτήρισε. Πλέον των επιτευγμάτων της, ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρέθεσε φράσεις που είχε πει σε εκείνον προσωπικά, ασφαλώς υπερθεμάτισε στην επιτυχία της να γίνει η πρώτη πρύτανης στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης, ενώ υπενθύμισε και τη δράση της για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα στη Ελλάδα. Μάλιστα, μία από τις όμορφες ατάκες που ανέφερε ήταν: «Το μόνο που θέλω είναι να πεθάνω όρθια και ορθή». 

Διαβάστε: Μητσοτάκης: Στις εκλογές του 2027 οι Έλληνες θα κληθούν να απαντήσουν αν θέλουν μία Ελλάδα ασφαλή ή ακυβέρνητο καράβι

Η ανάρτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη για την Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ

Η πατρίδα και η παγκόσμια ακαδημαϊκή κοινότητα αποχαιρετούν με συγκίνηση την Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ. Την κοσμοπολίτισσα της σκέψης και του πολιτισμού με την ελληνική καρδιά. Ενώ προσωπικά χάνω μία ξεχωριστή φίλη και πολύτιμη σύμβουλο. Εκείνη που με δίδαξε τη σημασία του έργου και του αποτελέσματος. Ώστε «το “αν” να γίνεται “να”», όπως μου έλεγε η ίδια.

Το κορίτσι που ξεκίνησε απ’ τις προσφυγικές γειτονιές της Αθήνας για να γίνει η πρώτη γυναίκα πρύτανης της Σορβόννης, ταξίδεψε σε μία πραγματικά πλούσια ζωή. Γεμάτη επιστημονικές επιτυχίες, ανθρώπινες συγκινήσεις και τιμητικές διακρίσεις. Και έφυγε όπως ακριβώς το ευχόταν: «Το μόνο που θέλω είναι πεθάνω όρθια και ορθή». Έτσι έγινε και έτσι θα τη θυμόμαστε για πάντα.

Η διαδρομή της είναι μία διαρκής απόδειξη της δύναμης της θέλησης, αλλά και των δυνατοτήτων των Ελληνίδων και των Ελλήνων. Γιατί η Αρβελέρ δεν υπήρξε μόνο μία διάσημη ιστορικός. Ήταν και η φωτισμένη ερευνήτρια που ένωσε τους κύκλους της πορείας του Έθνους μας από τα ρωμαϊκά χρόνια έως τις μέρες μας. Αναδεικνύοντας το Βυζάντιο ως γέφυρα προς την ελληνική και ευρωπαϊκή ταυτότητα.

Πάντα, επίσης, την ενδιέφεραν τα κοινά, διατυπώνοντας με γενναιότητα τις τολμηρές και αιχμηρές απόψεις της. «Η λέξη “συνάνθρωπος” είναι ελληνική και αμετάφραστη» τη θυμάμαι να επιμένει, θέλοντας να τονίσει τη σημασία της δημόσιας δράσης. Γι’ αυτό, άλλωστε, και μέχρι τέλους έμεινε αφοσιωμένη στα εθνικά δίκαια και ειδικά στο αίτημα της επιστροφής των γλυπτών του Παρθενώνα.

Τώρα, η φωτεινή αυτή προσωπικότητα περνά στην Ιστορία που τόσο πολύ μελέτησε και λάτρεψε επί δεκαετίες. Μας αφήνει, ωστόσο, πανάκριβη κληρονομιά, το έργο και τις σκέψεις της. Και δίπλα τους, την ανάμνηση της ευγενικής φυσιογνωμίας της να μας συμβουλεύει με τα αποστάγματα της δικής της ζωής: «Να μην μπερδεύετε τη γνώση με τη γνώμη. Η γνώμη αλλάζει, ενώ η γνώση εμπλουτίζεται»…

Τα πιο ειλικρινή μου συλλυπητήρια στην οικογένειά της.