Τραγωδία στη Χίο: Οργή πολιτών για το ναυάγιο με τους 15 νεκρούς

Η τραγωδία ανοιχτά της Χίου, όπου 15 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους ύστερα από σύγκρουση σκάφους του Λιμενικού με λέμβο μεταναστών, έχει προκαλέσει έντονο προβληματισμό και αντιδράσεις στην κοινή γνώμη, με πολίτες να ζητούν να διερευνηθεί σε βάθος κάθε πτυχή της υπόθεσης. Η 29χρονη Χριστίνα, μιλώντας στο Orange Press Agency, εκφράζει τη συσσωρευμένη αγανάκτησή της για τη διαχείριση των συνόρων, δηλώνοντας χαρακτηριστικά: «Έχω κουραστεί να ακούω για ανθρώπους που χάνονται στις θάλασσές μας, στο όνομα μιας υποτιθέμενης προσπάθειας να είμαστε εμείς ασφαλείς».

Διαβάστε: Τραγωδία στη Χίο: Απολογείται το απόγευμα της 7ης Φεβρουαρίου ο Μαροκινός φερόμενος διακινητής

Η ίδια προσθέτει, χρησιμοποιώντας σκληρή γλώσσα, πως «δεν αισθάνομαι μεγαλύτερη ασφάλεια όταν το ελληνικό Λιμενικό δολοφονεί», καταγγέλλοντας –όπως λέει– απαξίωση της ανθρώπινης ζωής που βιώνουν τόσο οι κάτοικοι όσο και όσοι προσπαθούν να ξεφύγουν από συνθήκες πολέμου. Σύμφωνα με την ίδια μαρτυρία, «το ίδιο το κράτος είναι που πνίγει αυτούς τους ανθρώπους», εκφράζοντας την απαίτηση να αποδοθούν ευθύνες όπου υπάρχουν.

Τραγωδία στη Χίο: “Παγιωμένη τακτική οι επαναπροωθήσεις”

Από την πλευρά του, ο Γιώργος κάνει λόγο για ένα προδιαγεγραμμένο συμβάν, σημειώνοντας ότι «σχετικά με αυτό που συνέβη στη Χίο, το έγκλημα, είναι μια παγιωμένη τακτική του Λιμενικού». Επισημαίνει πως, ενώ παλαιότερα υπήρχε άρνηση για τις επαναπροωθήσεις, η κυβέρνηση «πλέον έχει περάσει στο στάδιο του να τις υπερασπίζεται ανοιχτά». Υπενθυμίζει μάλιστα παλαιότερες απόψεις υπουργού, σύμφωνα με τις οποίες «δε γίνεται να προστατεύουμε τα σύνορα… χωρίς νεκρούς», και τονίζει πως πρόκειται για παράνομες πράξεις όπου «συντελούνται σωρεία αδικημάτων, εγκλημάτων» υπό το πρόσχημα της ασφάλειας.

“Μια δημοκρατία υπό αμφισβήτηση”

Ένας άλλος άνδρας, ο Γιώργος, εστιάζει στα κενά της επίσημης ενημέρωσης, δηλώνοντας πως «με τρομάζει γενικότερα αυτό σαν συνθήκη». Στέκεται ιδιαίτερα στο γεγονός ότι «η κάμερα του Λιμενικού σταμάτησε να λειτουργεί κάπως», κάτι που, όπως υποστηρίζει, «από μόνο του θα έπρεπε να έχει κάποια ποινική ευθύνη» αφού δεν επιτρέπει να γνωρίζουμε «αν πρόκειται περί συγκάλυψης ή όχι». Κλείνοντας επισημαίνει πως «δεν γίνεται να διώκουμε τις πονεμένες ψυχές του κόσμου».

Τέλος, μια πολίτης συνδέει το ναυάγιο με μια συνολικότερη κρίση αξιών, αναφέροντας πως «δεν είναι μόνο αυτό το περιστατικό» αλλά «κάθε περιστατικό το οποίο για χάρη της ασφάλειας η ανθρώπινη ζωή βρίσκεται σε κίνδυνο». Χαρακτηρίζει την ακολουθούμενη πολιτική ως «πολύ λάθος γραμμή» και εκφράζει την έντονη ανησυχία της για την τύχη της δημοκρατίας, λέγοντας πως «βρίσκεται λίγο σε μια αμφισβήτηση» και αποτελεί πλέον μια «συνθήκη η οποία μάλλον έχει χαθεί».