Δημήτρης Γιαννακόπουλος: “Ρεπόρτερ με μπλοκ και στυλό”

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος ανήκει σε μια γενιά δημοσιογράφων που έμαθαν τη δουλειά στον δρόμο, με ένα μπλοκ σημειώσεων στην τσέπη και ένα στυλό στο χέρι. Από τα περίπτερα της Ομόνοιας, όπου έκανε τα πρώτα του βήματα το καλοκαίρι του 1989, μέχρι τα μεγάλα γεγονότα της πολιτικής και της δικαιοσύνης, η επαγγελματική του διαδρομή είναι συνδεδεμένη με την άμεση επαφή με την είδηση και τους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από αυτήν.Ο πολιτικός και δικαστικός συντάκτης, ο οποίος βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή «The 2Night Show» του Γρηγόρη Αρναούτογλου τη Δευτέρα 12 Οκτωβρίου, μίλησε για την επαγγελματική και προσωπική του ζωή, τις εμπειρίες που τον σημάδεψαν, αλλά και τη σχέση του με τον Γιώργο Μαζωνάκη, αποκαλύπτοντας τον λόγο για τον οποίο χόρεψε ζεϊμπέκικο στην κηδεία του τραγουδιστή.

Δημήτρης Γιαννακόπουλος: Τα πρώτα βήματα και η δημοσιογραφία του δρόμου

Η αρχή έγινε το καλοκαίρι του 1989, στα περίπτερα της Ομόνοιας. Εκεί ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος παρατηρούσε τον κόσμο που διάβαζε εφημερίδες και σχολίαζε την επικαιρότητα, αλλά και τους οικοδόμους που περίμεναν στην οδό Αθηνάς για να βρουν μεροκάματο. Στα πρώτα του ρεπορτάζ κρατούσε σημειώσεις και τις παρέδιδε σε πιο έμπειρους συναδέλφους, μαθαίνοντας στην πράξη τα μυστικά του επαγγέλματος.

«Το πρώτο μου ρεπορτάζ ήταν το καλοκαίρι του 1989 στα περίπτερα της Ομόνοιας με τον κόσμο που διάβαζε εφημερίδες σχολιάζοντας επικαιρότητα και για τους οικοδόμους που περίμεναν στην Αθηνάς να τους πάρουν στο μεροκάματο. Στην αρχή κρατούσα σημειώσεις και τις έδινα, όπως όλοι μας, σε πιο έμπειρους συναδέλφους», έχει αναφέρει.

Στην πορεία ανέλαβε θέσεις αρχισυντάκτη και διευθυντή, ωστόσο η καρδιά του παρέμεινε στο ρεπορτάζ. Η άμεση κάλυψη των γεγονότων, η συνομιλία με τους ανθρώπους και η προσπάθεια να καταγράψει όσα συμβαίνουν γύρω του εξακολούθησαν να αποτελούν την προτεραιότητά του.

Το μπλοκ και το στυλό που έγιναν σήμα κατατεθέν

Για τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο, η καταγραφή δεν είναι απλώς μια επαγγελματική συνήθεια, αλλά ένας τρόπος ζωής. Ακόμη και σήμερα κυκλοφορεί έχοντας μαζί του ένα βιβλίο και δύο μικρά μπλοκ σημειώσεων, το ένα για τη δουλειά και το άλλο για το προσωπικό του ημερολόγιο, το οποίο ενημερώνει καθημερινά.

«Μπλοκ σημειώσεων κρατώ από παιδί. Ούτως ή άλλως στην τσάντα μου έχω πάντα βιβλίο και δύο μπλοκ skag 5αρια κατά προτίμηση. Ένα για τις σημειώσεις και ένα ημερολόγιο το οποίο ενημερώνω καθημερινά», έχει πει, περιγράφοντας μια πρακτική που διατηρεί παρά την κυριαρχία των ψηφιακών μέσων.

Η επιμονή του στο χαρτί και στο στυλό αποτυπώνει τη δική του αντίληψη για τη δημοσιογραφία, σε μια εποχή κατά την οποία η πληροφορία μεταδίδεται σχεδόν ακαριαία. Για εκείνον, η ουσία δεν βρίσκεται μόνο στο ποιος θα μεταδώσει πρώτος μια είδηση, αλλά στην αξιοπιστία και στην ειλικρίνεια της καταγραφής.

«Είμαι πιο συστημικός από τους συστημικούς. Ήθελα πάντα αυτό από 19 χρόνων και τίποτα άλλο. Διάβασμα, γράψιμο, ρεπορτάζ, μουσική, παρέες και να μιλώ με όλο τον κόσμο», έχει δηλώσει, συνοψίζοντας όσα θεωρεί σημαντικά στην επαγγελματική και προσωπική του ζωή.

Τα γεγονότα που τον σημάδεψαν

Η μακρά παρουσία του στο πολιτικό και δικαστικό ρεπορτάζ τον έφερε κοντά σε σημαντικά γεγονότα, αλλά και σε δύσκολες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας. Οι πόλεμοι στη Σερβία και το Κόσοβο, ο σεισμός στο Αίγιο το 1995, η κρίση στην Αλβανία και ο σεισμός της Αθήνας το 1999 αποτελούν ορισμένους από τους σταθμούς που θυμάται από την πορεία του.

Η εμπειρία της ανθρώπινης τραγωδίας, όπως έχει εξηγήσει, αλλάζει με το πέρασμα του χρόνου. Άλλο είναι να έρχεσαι αντιμέτωπος με τον πόνο και την απώλεια σε νεαρή ηλικία και άλλο όταν μεγαλώνεις και αποκτάς τη δική σου οικογένεια.

«Διαφορετικά βιώνεις την τραγικότητα νέος στα 25-30 με τους πολέμους στη Σερβία, το Κόσσοβο, τον σεισμό στο Αίγιο το 1995, στην Αλβανία λίγο αργότερα με τον εμφύλιο για τις “πυραμίδες” ή τον σεισμό της Αθήνας το 1999 και διαφορετικά στα 50 όταν μάλιστα είσαι πατέρας», έχει αναφέρει.

Ο ίδιος είναι πατέρας του Χρήστου, ενώ οι προσωπικές του εμπειρίες έχουν επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τις ανθρώπινες ιστορίες που καλείται να καταγράψει. Ιδιαίτερα οι περιπτώσεις που αφορούν παιδιά και οικογένειες αποκτούν διαφορετικό βάρος, όταν η επαγγελματική ματιά συναντά την προσωπική ευαισθησία.

Η σχέση με τον Μαζωνάκη και το ζεϊμπέκικο στην κηδεία

Ανάμεσα στα πρόσωπα που συνδέθηκαν με τη δημοσιογραφική του διαδρομή βρίσκεται και ο Γιώργος Μαζωνάκης. Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος μίλησε για τον τραγουδιστή στην τηλεοπτική του συνάντηση με τον Γρηγόρη Αρναούτογλου, αποκαλύπτοντας τον λόγο που χόρεψε ζεϊμπέκικο στην κηδεία του.

Η συγκεκριμένη αναφορά έδωσε μια πιο προσωπική διάσταση στη συνέντευξη, πέρα από τις επαγγελματικές αναμνήσεις και τις ιστορίες από τον χώρο της δημοσιογραφίας. Η σχέση του με πρόσωπα της δημόσιας ζωής και του καλλιτεχνικού χώρου αποτελεί ένα ακόμη κομμάτι της πορείας του, η οποία του έδωσε τη δυνατότητα να γνωρίσει ανθρώπους από διαφορετικούς κόσμους.

Η πρώτη τηλεοπτική συνέντευξη και η ανάρτηση που έγινε viral

Η εμφάνισή του στο «The 2Night Show» είχε ιδιαίτερη σημασία για τον ίδιο, καθώς, σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν, ήταν η πρώτη τηλεοπτική συνέντευξη της ζωής του. Παρότι έχει περάσει δεκαετίες μπροστά και πίσω από τις ειδήσεις, δεν είναι άνθρωπος που επιδιώκει τη δημοσιότητα μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα.

Ωστόσο, μια πρόσφατη ανάρτησή του συγκέντρωσε περίπου 400.000 προβολές, φέρνοντας το πρόσωπό του στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος ενός ευρύτερου κοινού. Η δημοσιότητα αυτή αποτέλεσε αφορμή για να ακουστούν περισσότερα για τον άνθρωπο πίσω από τον δημοσιογράφο και για τις εμπειρίες που διαμόρφωσαν την πορεία του.

Παρά τις αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο μεταδίδεται η πληροφορία, ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος εξακολουθεί να υπερασπίζεται τις αρχές με τις οποίες ξεκίνησε: διάβασμα, γράψιμο, παρατήρηση και επαφή με τους ανθρώπους. Για εκείνον, το μπλοκ και το στυλό δεν είναι απλώς αντικείμενα μιας άλλης εποχής, αλλά σύμβολα μιας δημοσιογραφικής φιλοσοφίας που συνοψίζεται σε μια φράση: «Τα γραπτά μένουν».