Συγκινεί η Αλέξια: “Ο ήχος της σειρήνας δεν ξεχάστηκε ποτέ” – Οι συγκλονιστικές μνήμες από την τουρκική εισβολή (Βίντεο)

Σε μια βαθιά προσωπική εξομολόγηση για τις μνήμες που εξακολουθεί να κουβαλά από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974 προχώρησε η Αλέξια, το μεσημέρι της Τετάρτης 28 Οκτωβρίου 2026. Η αγαπημένη ερμηνεύτρια, καλεσμένη στην εκπομπή «Στούντιο στις 3» του ΣΚΑΪ, μίλησε στη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο για τον ήχο της σειρήνας που σημάδεψε την παιδική της ηλικία, αλλά και για τη δύναμη της τέχνης να μετατρέπει ακόμη και τις πιο οδυνηρές εμπειρίες σε δημιουργία.

Διαβάστε: Τάκης Ζαχαράτος: Η Αλέξια μου είχε στείλει εξώδικο, είχε δίκιο, αλλά εγώ το κατάλαβα 15 χρόνια μετά

Αλέξια: «Ο ήχος της σειρήνας δεν ξεχάστηκε ποτέ»

Η γνωστή τραγουδίστρια αναφέρθηκε στις εμπειρίες που βίωσε ως παιδί στην Αμμόχωστο, όταν η τουρκική εισβολή του 1974 ανέτρεψε τη ζωή της οικογένειάς της και την ανάγκασε να εγκαταλείψει τον τόπο όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε. Περισσότερα από πενήντα χρόνια αργότερα, ο ήχος της σειρήνας παραμένει ζωντανός στη μνήμη της, έχοντας αποκτήσει μια βαθιά προσωπική σημασία. «Ο ήχος της σειρήνας δεν ξεχάστηκε ποτέ. Όχι, εκεί είναι δηλαδή», δήλωσε χαρακτηριστικά η Αλέξια. Στη συνέχεια περιέγραψε μια εμπειρία της από επίσκεψη στο Ισραήλ, όπου είχε προσκληθεί από μια φίλη της για να πραγματοποιήσει διάλεξη. Κατά τη διάρκεια της ομιλίας της αναφέρθηκε στον ήχο των σειρήνων, συνειδητοποιώντας ότι απευθυνόταν σε ανθρώπους για τους οποίους η εμπειρία αυτή ήταν πολύ πιο συχνή. «Μάλιστα είχα πάει Ισραήλ πριν από τα γεγονότα, που με είχε καλέσει μια φίλη μου, έκανα διάλεξη και αναφέρθηκα στη σειρήνα, ξεχνώντας ότι αυτοί το ζουν καθημερινά. Εγώ το έζησα μία, δυο φορές», ανέφερε. Μέσα από αυτή την αναφορά, η ερμηνεύτρια θέλησε να εξηγήσει πόσο βαθιά μπορεί να αποτυπωθεί στη μνήμη ενός ανθρώπου ένας ήχος που συνδέεται με τον φόβο, την απώλεια της ασφάλειας και την εμπειρία του πολέμου.

«Ευτυχώς μπόρεσα το τραύμα να το μετουσιώσω σε κάτι άλλο»

Σε ένα από τα πιο ουσιαστικά σημεία της συνέντευξης, η Αλέξια εξήγησε ότι η καλλιτεχνική της ιδιότητα τη βοήθησε να αντιμετωπίσει τις δύσκολες αναμνήσεις και να αναζητήσει έναν διαφορετικό τρόπο έκφρασης των συναισθημάτων της. «Η σειρήνα είναι μέρος της ταυτότητάς μου. Σίγουρα είναι. Αλλά επειδή είμαι καλλιτέχνης, ευτυχώς, μπόρεσα το τραύμα αυτό να μετουσιωθεί σε κάτι άλλο», εξομολογήθηκε. Η ίδια έχει αναφερθεί και στο παρελθόν στη σημασία της μουσικής ως μέσου επεξεργασίας των προσωπικών της βιωμάτων. Για την Αλέξια, η τέχνη δεν αποτελεί μόνο έναν τρόπο δημιουργικής έκφρασης, αλλά και μια δυνατότητα να μεταφέρει τις εμπειρίες της σε ένα ευρύτερο κοινό, δίνοντας διαφορετικό νόημα στον πόνο και στις μνήμες του ξεριζωμού.

Δείτε το βίντεο με όσα αποκάλυψε η Αλέξια στην εκπομπή «Στούντιο στις 3»:

Η σχέση της με την Αμμόχωστο και οι επισκέψεις στα Κατεχόμενα

Η Αλέξια αποκάλυψε ακόμη ότι, αρκετά χρόνια μετά την εισβολή, συνήθιζε να επισκέπτεται τις κατεχόμενες περιοχές της Κύπρου, συνοδευόμενη από συνεργάτιδά της, επιλέγοντας μάλιστα ημέρες που συνέπιπταν με τις επετείους των τραγικών γεγονότων του 1974. «Δηλαδή πήγαινα με συνεργάτιδά μου στα Κατεχόμενα τις ημέρες που ήταν οι σκοτεινές επέτειοι», ανέφερε. Όπως εξήγησε, οι επισκέψεις αυτές συνδέονταν με την προσπάθειά της να διαχειριστεί τις αναμνήσεις που εξακολουθούσαν να τη συνοδεύουν από την παιδική της ηλικία. Η ίδια περιέγραψε ότι επέστρεφε στον τόπο των βιωμάτων της σε καιρό ειρήνης, επιχειρώντας να αποδεσμεύσει σταδιακά τη μνήμη της από τον ήχο του πολέμου. «Αυτό με βοήθησε κάπως», παραδέχθηκε, αναφερόμενη στην προσωπική σημασία αυτών των επιστροφών. Η Αμμόχωστος, άλλωστε, αποτελεί σταθερό σημείο αναφοράς στην πορεία της. Σε προηγούμενες συνεντεύξεις της έχει μιλήσει για τα παιδικά της χρόνια, το σπίτι της οικογένειάς της και την επιθυμία της να διατηρήσει ζωντανές τις αναμνήσεις από την πόλη πριν από την εισβολή.

Η παιδική ηλικία στην Αμμόχωστο και ο ξεριζωμός του 1974

Η Αλέξια ήταν μόλις δέκα ετών όταν ξέσπασε η τουρκική εισβολή στην Κύπρο, στις 20 Ιουλίου 1974. Σε παλαιότερη συνέντευξή της είχε περιγράψει τη στιγμή που οι σειρήνες ξύπνησαν την οικογένειά της, νωρίς το πρωί, και τη μητέρα της να ανακοινώνει στα παιδιά ότι είχε αρχίσει πόλεμος. Η οικογένεια αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Αμμόχωστο, όπως χιλιάδες άλλοι Ελληνοκύπριοι που εκτοπίστηκαν από τις εστίες τους. Η ερμηνεύτρια έχει μιλήσει για τον φόβο που ένιωθε εκείνες τις ημέρες, αλλά και για τις όμορφες εικόνες που διατηρεί από την πόλη της πριν από την εισβολή. Έχει αναφερθεί ακόμη στις επιστροφές της στην κατεχόμενη Αμμόχωστο, ακόμη και στην επίσκεψη στο πατρικό της σπίτι, όπου βρέθηκε ξανά αντιμέτωπη με αναμνήσεις πολλών δεκαετιών. Για την ίδια, η σχέση με τον τόπο καταγωγής της δεν περιορίζεται στη νοσταλγία, αλλά συνδέεται με την προσωπική της ιστορία και την προσπάθεια διατήρησης της ιστορικής μνήμης.

Η μουσική ως τρόπος έκφρασης του προσωπικού βιώματος

Η Αλέξια έχει επιλέξει σε διαφορετικές περιόδους της καλλιτεχνικής της διαδρομής να ασχοληθεί με δημιουργίες που συνδέονται με τη μνήμη, την απώλεια και τον ξεριζωμό. Σε προηγούμενη τηλεοπτική της συνέντευξη είχε αναφερθεί στο τραγούδι της «Raices Volantes», εξηγώντας ότι συνδέεται με την εμπειρία του εκτοπισμού και με την προσωπική της ανάγκη να εκφράσει μέσα από τη μουσική όσα βίωσε. Η σημερινή της εξομολόγηση στην εκπομπή του ΣΚΑΪ έρχεται να φωτίσει ακόμη περισσότερο αυτή τη σύνδεση ανάμεσα στην τέχνη και στις παιδικές αναμνήσεις. Ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου, μιας ημέρας αφιερωμένης στην ιστορική μνήμη, η Αλέξια μίλησε για ένα διαφορετικό, βαθιά προσωπικό βίωμα πολέμου, το οποίο εξακολουθεί να αποτελεί μέρος της ταυτότητάς της. Και ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο στοιχείο της εξομολόγησής της: ότι η μνήμη του πολέμου δεν εξαφανίζεται με το πέρασμα των χρόνων, αλλά μπορεί να βρει έναν διαφορετικό δρόμο έκφρασης μέσα από τη δημιουργία.