Θοδωρής Ρωμανίδης: “Όσοι λένε ότι είναι αδικημένοι δεν αξίζουν – Στο θέατρο δεν είμαστε όλοι για όλα”

Με αφορμή τη νέα του συνεργασία με τον Μάρκο Σεφερλή στην παράσταση «Ό,τι πάρεις εκατό» που ανεβαίνει στο θέατρο Περοκέ, ο Θοδωρής Ρωμανίδης παραχώρησε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στην εφημερίδα OnTime Σαββατοκύριακο και τη δημοσιογράφο Σίσσυ Μενεγάτου. Ο γνωστός ηθοποιός μίλησε, μεταξύ άλλων, για την πορεία του στο θέατρο, την ευγνωμοσύνη που νιώθει για όσα έχει καταφέρει αλλά και για τη στάση που έχουν πολλοί συνάδελφοί του απέναντι στην έννοια της «αδικίας».

Διαβάστε: Θοδωρής Ρωμανίδης στην Ontime: Δεν πρόκειται να λυγίσω κι ας παλεύω με το Πάρκινσον

Ο Θοδωρής Ρωμανίδης για την καλλιτεχνική του πορεία

Ειδικότερα, ο Θοδωρής Ρωμανίδης εξομολογήθηκε αρχικά πως «στα επαγγελματικά μου δεν δικαιούμαι να παραπονεθώ. Είμαι από αυτούς που δουλεύουν συνεχώς και έχουν κερδίσει ό,τι έχουν με τη δουλειά τους. Είμαι καλά. Οπότε θα ήταν άδικο να παραπονεθώ ή να μην έχω το γέλιο, παρ’ όλες τις δυσκολίες. Εγώ κοιτάω πίσω μου και νιώθω γεμάτος με όλα τα συναισθήματα».

Ο Θοδωρής Ρωμανίδης για την τύχη και το αίσθημα αδικίας

«Μάλιστα, τις προάλλες έκανα μια συζήτηση με τον Μάρκο (σ.σ. Σεφερλή). Όλοι νομίζουν ότι είναι αδικημένοι. Εγώ είμαι από αυτούς που λένε ότι δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην του έχει χτυπήσει η τύχη την πόρτα. Το θέμα είναι αν θα είσαι μέσα για να το ακούσεις. Και αν το ακούσεις, αν θα ανοίξεις. Σε κάποιους χτυπάει και δυο φορές η τύχη. Γι’ αυτό δεν νιώθω αδικημένος. Δεν με ένοιαξε ποτέ αν θα γίνω πρωταγωνιστής. Εμένα με ένοιαζε να υπάρχω στη σκηνή, να είμαι ηθοποιός».

Ο Θοδωρής Ρωμανίδης για τους «αδικημένους» ηθοποιούς

Δηλαδή, πιστεύεις ότι δεν υπάρχουν αδικημένοι ηθοποιοί; Πιστεύω ότι όσοι λένε ότι είναι αδικημένοι δεν αξίζουν. Όσο και να είσαι πιο πίσω, κάποια στιγμή θα λάμψεις. Το θέμα είναι να ξέρουμε τι κάνουμε. Δεν είμαστε όλοι πρωταγωνιστές, πως να το κάνουμε. Υπάρχουν και οι δευτεραγωνιστές, οι οποίοι πολλές φορές είναι πολύ πιο σημαντικοί.

Ο Θοδωρής Ρωμανίδης για τους ρόλους και το θέατρο

Πας και βλέπεις μια παράσταση και μπορεί να σου μείνει στο μυαλό και στην καρδιά ένας δεύτερος ρόλος που έπαιξε κάποιος και σε συγκίνησε. Συμβαίνει πολλές φορές αυτό. Δεν είμαστε όλοι για όλα. Εγώ, ας πούμε, δεν μπορώ να παίξω στην Επίδαυρο. Δεν έχω αυτή τη θεατρική παιδεία. Που πλέον πάει ο κάθε πικραμένος στην Επίδαυρο, που βάλαμε μικρόφωνα. Αν είναι δυνατόν!