Αλ. Τσίπρας: Η Ακροδεξιά είναι η πιο συστημική δύναμη στην Ευρώπη – Η Αριστερά να αποτελέσει την εναλλακτική

Η ευρωπαϊκή πολιτική πραγματικότητα, αλλά και οι ελληνικές πολιτικές εξελίξεις βρέθηκαν στο επίκεντρο της συνέντευξης του προέδρου της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, Αλέξη Τσίπρα, στο γαλλικό περιοδικό “Marianne”.

Στη σύγκριση, εν πρώτοις, του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων το 2019 και σήμερα, ο πρώην πρωθυπουργός αφού υπενθυμίζει ότι επτά χρόνια πριν η χώρα μας μόλις είχε βγει από τα μνημόνια, υποστηρίζει ότι σήμερα «η κατάσταση έχει επιδεινωθεί και οι ανισότητες έχουν διευρυνθεί. Η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις σχεδόν όλων των ευρωπαϊκών κατατάξεων».

Και σε αριθμούς, «το 2019, ο μέσος ελληνικός μισθός ήταν κατά 83% υψηλότερος από τον βουλγαρικό* σήμερα είναι υψηλότερος μόλις κατά 17%. Το 2019, δεν δαπανούσαμε το 40% του εισοδήματός σας για το ενοίκιο. Το κόστος ζωής, που είναι τρομακτικό, επιδεινώνεται σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας των καρτέλ που κυριαρχούν σχεδόν σε ολόκληρη την οικονομία. Ο πληθωρισμός είναι από τους υψηλότερους στην ΕΕ. Οι τιμές στα σούπερ μάρκετ είναι αντίστοιχες, αν όχι υψηλότερες, από τις τιμές στη Γαλλία. Η χώρα βρίσκεται στην τελευταία θέση της ΕΕ ως προς το κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε όρους αγοραστικής δύναμης».

Επιπροσθέτως, «ένας μέσος Έλληνας πρέπει να κάνει δύο δουλειές ή να εργάζεται δώδεκα ώρες την ημέρα για να τα βγάλει πέρα. Με λίγα λόγια, έχουμε βουλγαρικούς μισθούς, γαλλικές τιμές και κινεζικές συνθήκες εργασίας. Είναι σαν η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη να επιβάλλει ένα νέο μνημόνιο στον ελληνικό λαό».

Ένα στοιχείο στο οποίο κάνει ειδική αναφορά ο Αλ. Τσίπρας είναι αυτό των χαμένων ευκαιριών, όπως λέει -και ένα τέτοιο παράδειγμα είναι το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας. Συμπέρασμα; «Η Ελλάδα θα μπορούσε να τις είχε αξιοποιήσει (σ.σ. τις ευκαιρίες) για να καλύψει την απόσταση που τη χωρίζει από τα άλλα κράτη της ΕΕ. Αλλά δεν το έκανε!».

Ενώ στο σκέλος των προτάσεων της Συμπαράταξης, παραπέμπει στο, εκφωνηθέν από τη Θεσσαλονίκη, εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης: «Παράγουμε περισσότερα, αναδιανέμουμε δικαιότερα, ζούμε καλύτερα». Σύμφωνα με τον Αλ. Τσίπρα, «το σχέδιο αυτό, απαραίτητο για να αποφύγουμε μια νέα κρίση, χαράζει μια προοπτική δίκαιης ανάπτυξης και ανασυγκρότησης της παραγωγικής βάσης της χώρας, προϋπόθεση για μια βιώσιμη οικονομία που θα ωφελεί κάθε νοικοκυριό».

Κατά την άποψή του επίσης, «αντί να αναπτύσσουμε αποκλειστικά τον τουρισμό και τα ακίνητα, τομείς ιδιαίτερα ευάλωτους στις οικονομικές διακυμάνσεις, πρέπει να επενδύσουμε στους τομείς στους οποίους η χώρα μας διαθέτει ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα: στην ποιοτική αγροτική παραγωγή, στη βιομηχανία -μεταποίηση, φαρμακοβιομηχανία κ.ά.- και στην καινοτομία. Και η Ελλάδα διαθέτει πραγματικό ανθρώπινο κεφάλαιο».

Σε επόμενο σημείο της συνέντευξης στέκεται και στην πρόταση της ΕΛΑΣ για δημιουργία ενός Εθνικού Ταμείου Σύγκλισης: «Θα αποτελέσει βασικό εργαλείο για την παραγωγική ανασυγκρότηση και για τη δημιουργία της βιώσιμης ανάπτυξης που απαιτείται για τη στήριξη ενός ισχυρού κοινωνικού κράτους. Αυτή είναι η βάση ενός νέου κοινωνικού και οικονομικού πατριωτισμού», αναφέρει.

Δηλώνοντας ακόμη ότι στις προτάσεις του εμπνέεται από τον Δημοκρατικό βουλευτή της Καλιφόρνιας Ρο Κάνα, τον Μπέρνι Σάντερς και τους οικονομολόγους Τομά Πικετί και Γκαμπριέλ Ζουκμάν, υπογραμμίζει ότι «η χώρα μας πρέπει να διαφυλάξει την κοινωνική της συνοχή. Αν όμως μια μικρή μειοψηφία συνεχίσει να συσσωρεύει τον πλούτο, οι κοινωνικές εντάσεις θα πολλαπλασιαστούν και θα διαλύσουν την κοινωνική συνοχή».

Πιο συγκεκριμένα και για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης, όπως επισημαίνει, «θα εισαγάγω φόρο περιουσίας για το πλουσιότερο 1% της χώρας, ύψους 1% επί της περιουσίας του. Ο Ζουκμάν προτείνει 2%, αλλά σε παγκόσμια κλίμακα, κάτι που προϋποθέτει συντονισμό όλων των κρατών, ομόφωνη συμφωνία στην ΕΕ και διακρατικές συμφωνίες εφαρμογής. Ας θεσπίσουμε, λοιπόν, στην Ελλάδα αυτόν τον πατριωτικό φόρο του πλουσιότερου 1% προς το υπόλοιπο 99%».

Ερωτηθείς, στη συνέχεια, για τη δεύτερη θέση του κόμματός του στις δημοσκοπήσεις λέει πως είναι «ελπίδα για εμάς, αλλά κυρίως για την ελληνική κοινωνία! Οι πολίτες έχουν καταλάβει ότι η πολιτική της σημερινής κυβέρνησης διευρύνει τις ανισότητες και βυθίζει τη χώρα στη διαφθορά. Επτά στους δέκα Έλληνες επιθυμούν πολιτική αλλαγή. Η κοινή γνώμη αντέδρασε πολύ θετικά στη δημιουργία του κόμματος. Βεβαίως, δεν έχουμε κοινοβουλευτική εκπροσώπηση ούτε κρατική χρηματοδότηση. Έχουμε όμως προγραμματικές προτάσεις, πολιτικό λόγο και, πάνω απ’ όλα, γνωρίζουμε προς ποια κατεύθυνση θέλουμε να οδηγήσουμε τη χώρα. Θέλουμε να εκφράσουμε τα συμφέροντα του κόσμου της εργασίας, της παραγωγής και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων», προσθέτει.

Ας σημειωθεί ότι στην ερώτηση περί συμμαχιών, ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ διαμηνύει ότι «η συζήτηση δεν θα πρέπει να αφορά τον βαθμό ριζοσπαστισμού, αλλά την ικανότητα να αποτελέσουμε μια αξιόπιστη εναλλακτική που θα ανταποκρίνεται στις προσδοκίες των κοινωνικών τάξεων που θέλουμε να εκπροσωπήσουμε και θα μπορεί να πείσει την κοινωνία».

Και, παραπέμπει «στην ιδρυτική μας διακήρυξη αναφερόμαστε σε τρία πολιτικά ρεύματα της Αριστεράς: τη ριζοσπαστική Αριστερά, τη Σοσιαλδημοκρατία και την πολιτική Οικολογία. Απέναντι στην ολιγαρχία που κατέχει τον πλούτο, όλοι θέλουμε να υπερασπιστούμε την κοινωνική πλειοψηφία, εφαρμόζοντας πολιτικές αναδιανομής, κοινωνικής συνοχής και βιώσιμης και δίκαιης ανάπτυξης. Στην Ευρώπη, σε μια περίοδο κατακερματισμού της Αριστεράς, είμαστε έτοιμοι να συνεργαστούμε και με τα τρία αυτά ρεύματα», διαβεβαιώνει.

Επίσης, ο πρώην πρωθυπουργός αναφέρει στη συνέντευξη ότι συνομιλεί με τα κόμματα του γαλλικού προοδευτικού τόξου, ειδικότερα, την Ανυπότακτη Γαλλία (LFI), το Σοσιαλιστικό Κόμμα (PS), το Κομμουνιστικό Κόμμα (PC)… «Η γαλλική Αριστερά έχει την σημαντική ευθύνη να εμποδίσει την άνοδο της Ακροδεξιάς. Η μάχη αυτή αφορά, ευρύτερα, ολόκληρο τον δημοκρατικό και προοδευτικό κόσμο της Γαλλίας», σημειώνει και προσθέτει:

«Όπως και στην υπόλοιπη Ευρώπη, βλέπουμε μια κανονικοποίηση της Ακροδεξιάς. Οι εκλογές στη Γαλλία θα είναι κρίσιμες για την εξέλιξη της Ευρώπης συνολικά». Δηλώνει δε, έτοιμος να συνεργαστεί με όλους τους προοδευτικούς ηγέτες της Γαλλίας, όποιες και αν είναι οι τυχόν διαφωνίες. Άλλωστε, συμπληρώνει, «όταν ήμουν πρωθυπουργός, συνεργάστηκα ακόμη και με τον Πρόεδρο Τραμπ, παρά τις ιδεολογικές μας διαφορές. Σε κάθε περίπτωση, μια νίκη της Αριστεράς θα ήταν μια θετική εξέλιξη τόσο για τη Γαλλία όσο και για την Ελλάδα».

Ενώ στο ερώτημα αν υπάρχει κίνδυνος για “Frexit“, απαντά ως εξής: «Δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι ένας Γάλλος θα μου έκανε αυτή την ερώτηση. Δεν μπορώ να φανταστώ την ΕΕ χωρίς τη Γαλλία, η οποία αποτελεί έναν από τους πυλώνες του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Αν όμως η ΕΕ συνεχίσει να εφαρμόζει πολιτικές λιτότητας, διεύρυνσης των ανισοτήτων, απόκλισης μεταξύ των κρατών-μελών και παραγωγικής παρακμής, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος αποσύνθεσής της. Υπάρχουν, λοιπόν, οικονομικοί και κοινωνικοί κίνδυνοι».

Στο σημείο αυτό ο Έλληνας πολιτικός υπογραμμίζει και έναν άλλο κίνδυνο που βλέπει: «εκείνον μιας παρατεταμένης πολιτικής κρίσης που θα μπορούσε να ξεκινήσει από τη Γαλλία. Μια νίκη της Ακροδεξιάς στις επόμενες εκλογές θα αποτελούσε ισχυρό πλήγμα στην καρδιά της Ευρώπης. Θα υπονόμευε τη συνοχή της. Αυτός είναι, κατά τη γνώμη μου, ο κυριότερος κίνδυνος. Και έπειτα έρχεται ο κίνδυνος του Frexit που αναφέρατε».

Για την εν γένει άνοδο της Άκρας Δεξιάς, δεν κρύβει την ανησυχία του λέγοντας ότι «ο κίνδυνος αυτός είναι υπαρκτός. Στη Γερμανία ανεβαίνει το AfD* στη Γαλλία ενισχύεται το RN… Η Ιστορία δείχνει ότι η Ακροδεξιά είναι η πιο συστημική δύναμη που υπάρχει. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Χίτλερ έφτασε στην εξουσία με τη στήριξη συγκεκριμένων οικονομικών συμφερόντων στη Γερμανία. Σήμερα, η ακροδεξιά ενδύεται έναν αντισυστημικό μανδύα για να προσελκύσει την ψήφο των λαϊκών τάξεων. Αν όμως αναλάβει την εξουσία, θα αποκαλύψει γρήγορα τον πραγματικό της χαρακτήρα ως δύναμης υπεράσπισης του συστήματος». Και, κλείνοντας, «η Αριστερά, λοιπόν, πρέπει να είναι έτοιμη να αποτελέσει την εναλλακτική, χωρίς να χάσει την πυξίδα της: τις αξίες της και την υπεράσπιση των συμφερόντων των λαϊκών τάξεων απέναντι στη χρηματοπιστωτική ολιγαρχία».