Γιώργος Κωνσταντίνου: “Θα παίζω μέχρι να σωριαστώ κάτω” – Τα τραύματα της Κατοχής και τα λάθη της ζωής του (Βίντεο)

Με μια συγκινητική εξομολόγηση για τη ζωή του και τη βαθιά αγάπη του για το θέατρο, ο Γιώργος Κωνσταντίνου ξεκαθαρίζει ότι δεν σκοπεύει να εγκαταλείψει ποτέ τη σκηνή. Ο σπουδαίος ηθοποιός, με περισσότερα από 65 χρόνια καλλιτεχνικής διαδρομής, μιλά για τα τραύματα της Κατοχής, τα λάθη που αναγνωρίζει στη ζωή του και τον Κάρολο Κουν, τον άνθρωπο που του δίδαξε την αλήθεια της υποκριτικής.

Διαβάστε: Γιώργος Κωνσταντίνου για Γιάννη Πάριο: “Ακόμα και ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι, θα καθόμουν να τον ακούσω” (Βίντεο)

Γιώργος Κωνσταντίνου: «Το θέατρο είναι η κολυμπήθρα του Σιλωάμ»

Σε συνέντευξή του στο Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων και στη δημοσιογράφο Κατερίνα Λυμπεροπούλου, που δημοσιεύθηκε την Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2026, ο Γιώργος Κωνσταντίνου μίλησε με ιδιαίτερη συγκίνηση για τη σχέση ζωής που διατηρεί με το θέατρο. Παρά τα χρόνια που έχουν περάσει και τις δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίζει στην καθημερινότητά του, η θεατρική σκηνή εξακολουθεί να αποτελεί για τον ίδιο πηγή δύναμης και ανανέωσης. «Πολλές φορές το έχω πει, εγώ το θέατρο είναι η κολυμπήθρα του Σιλωάμ, γιατί μπορεί να ξεκινήσεις με πολλά προβλήματα υγείας από το σπίτι σου. Δεν ξέρω τι μαγικό είναι αυτό, αλλά όταν βγεις έξω στη σκηνή έχουν εξαφανιστεί όλα», ανέφερε χαρακτηριστικά. Όπως εξήγησε, η στιγμή που βρίσκεται μπροστά στο κοινό λειτουργεί σχεδόν μεταμορφωτικά, κάνοντάς τον να αισθάνεται πολύ νεότερος. «Είμαι ένας άνθρωπος πολύ μικρότερος από την ηλικία μου και στο μυαλό και στην ψυχή και στα πάντα και στην κίνηση. Μπορεί σπίτι μου να είμαι “ωχ, ωχ” και όλα αυτά, αλλά όταν βρεθώ στο θέατρο αλλάζει όλη μου η ζωή και αυτή είναι η ζωή μου». Η αγάπη του για το σανίδι παραμένει τόσο δυνατή, ώστε να δηλώνει αποφασισμένος να συνεχίσει να εργάζεται όσο του το επιτρέπουν οι δυνάμεις του. «Θα παίζω στο θέατρο μέχρι να σωριαστώ κάτω», ήταν η χαρακτηριστική φράση με την οποία ολοκλήρωσε τη συνέντευξή του.

Ο Κάρολος Κουν και το μεγάλο μάθημα της υποκριτικής

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο Γιώργος Κωνσταντίνου στον Κάρολο Κουν, τον σπουδαίο θεατράνθρωπο που καθόρισε την καλλιτεχνική του πορεία και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται την υποκριτική τέχνη. «Ο Κάρολος Κουν ήταν ο μέντοράς μου», δήλωσε, εξηγώντας ότι τα σημαντικότερα μαθήματα δεν τα πήρε μόνο μέσα στη δραματική σχολή, αλλά κυρίως μέσα από την καθημερινή επαφή του με τη θεατρική πράξη. Θυμήθηκε την περίοδο που μαζί με τον Κώστα Καζάκο, επίσης μαθητή τότε, συμμετείχαν στις παραστάσεις, βοηθούσαν στα σκηνικά και πολλές φορές εμφανίζονταν ως κομπάρσοι. Αυτή η εμπειρία, όπως υπογράμμισε, υπήρξε καθοριστική, καθώς του δίδαξε την αξία της αλήθειας και του αυθεντικού συναισθήματος στη σκηνή. «Από εκεί διδάχτηκα την αλήθεια. Αυτό που λέει ο Κουν, συναίσθημα. Θα βγάλετε την αλήθεια από μέσα σας. Γιατί οτιδήποτε ψεύτικο το βλέπω στο μάτι σας, το βλέπει και ο θεατής του», ανέφερε, μεταφέροντας τη σημαντικότερη παρακαταθήκη του μεγάλου δασκάλου.

Τα δύσκολα παιδικά χρόνια και οι πληγές της Κατοχής

Σε μια ιδιαίτερα προσωπική εξομολόγηση, ο Γιώργος Κωνσταντίνου επέστρεψε στα παιδικά του χρόνια, τα οποία σημαδεύτηκαν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, την Κατοχή, τον Εμφύλιο, την πείνα και τις στερήσεις. Όπως παραδέχθηκε, οι εμπειρίες εκείνης της εποχής άφησαν βαθιά σημάδια στην ψυχή του, τα οποία εξακολουθούν να τον επηρεάζουν ακόμη και σήμερα. «Πέρασα πάρα πολύ άσχημα. Αυτά τα θυμάμαι όλα. Όλα αυτά ήταν τραύματα, τα οποία μπορεί να μην έχω πάει σε ψυχολόγο, αλλά μέσα μου υπάρχουν καμιά φορά», εξομολογήθηκε. Μάλιστα, συνέδεσε ο ίδιος ορισμένα από τα λάθη της προσωπικής του ζωής με τις στερήσεις και τις δύσκολες συνθήκες που βίωσε μέχρι την ενηλικίωσή του. «Στη ζωή έχω κάνει πάρα πολλά λάθη και μιλάω για αυτά τα λάθη. Αυτά τα λάθη, τα οποία πιθανόν ρέουν από τότε που πέρασα όλα αυτά τα μαρτύρια που πέρασα μέχρι τα 20 χρόνια μου τουλάχιστον», ανέφερε.

Η τραυματική ανάμνηση από τον τορπιλισμό της «Έλλης»

Ιδιαίτερα συγκλονιστική ήταν η αναφορά του σε μια ιστορική στιγμή που, όπως αποκάλυψε, έζησε σε ηλικία μόλις έξι ετών. Ο ηθοποιός θυμήθηκε ότι βρισκόταν στην Τήνο όταν το ιταλικό υποβρύχιο τορπίλισε το ελληνικό καταδρομικό «Έλλη», τον Δεκαπενταύγουστο του 1940. «Ήμουν και μπροστά στην Έλλη όταν τορπιλίστηκε παιδάκι έξι χρονών στην Τήνο. Δηλαδή και ακόμα θυμάμαι εικόνες από εκεί», είπε. Ωστόσο, περισσότερο από το συγκεκριμένο περιστατικό, εκείνο που φαίνεται να έχει χαραχτεί βαθύτερα στη μνήμη του είναι η συνολική εμπειρία της ανέχειας και της αβεβαιότητας που χαρακτήριζαν εκείνη την περίοδο. «Οι συνθήκες, οι άνθρωποι, η ανέχεια, η πείνα. Ο δολοφονικός Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος», ανέφερε, περιγράφοντας μια εποχή κατά την οποία τα παιδιά μεγάλωναν χωρίς τις στοιχειώδεις προϋποθέσεις ασφάλειας και εκπαίδευσης. «Ήμασταν παιδιά ανερμάτιστα μετά την Κατοχή. Ούτε σχολείο, ούτε τίποτα. Δεν ξέραμε τι μας γίνεται και δεν είχαμε κανένα μέλλον, όπως δεν είχε η χώρα μέλλον. Τότε ήταν σκοτεινά όλα», σημείωσε.

Η επιστροφή στη σκηνή με το «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην»

Αφορμή για τη συνέντευξη αποτέλεσε η επιστροφή της θεατρικής παράστασης «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην», του Τζεφ Μπάρον, σε σκηνοθεσία Κώστα Γάκη, η οποία συνεχίζει την επιτυχημένη πορεία της για τρίτη χρονιά. Μετά από δύο θεατρικές σεζόν και μια καλοκαιρινή περιοδεία σε ολόκληρη την Ελλάδα, το έργο παρουσιάζεται από την Πέμπτη 22 Οκτωβρίου στο θέατρο ALTERA PARS, με τον Γιώργο Κωνσταντίνου και τον Ορέστη Τζιόβα στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Πρόκειται για μια ανθρώπινη ιστορία που πραγματεύεται τη μοναξιά, τη διαφορετικότητα, την ανάγκη επικοινωνίας και τη δύναμη των απρόσμενων ανθρώπινων σχέσεων. Για τον Γιώργο Κωνσταντίνου, πάντως, κάθε νέα θεατρική παράσταση δεν αποτελεί απλώς ακόμη έναν επαγγελματικό σταθμό, αλλά μια ευκαιρία να συνεχίσει να κάνει αυτό που αγαπά περισσότερο. Έπειτα από περισσότερες από έξι δεκαετίες στο θέατρο, στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση, ο σπουδαίος ηθοποιός παραμένει αφοσιωμένος στην τέχνη που, όπως ο ίδιος εξομολογείται, του δίνει καθημερινά ζωή.