Η δημιουργός του Yellowstone απαντά σε ερωτήσεις του ΕΡΤΝews.gr για τη σειρά “The Madison”

Η Κριστίνα Αλεξάνδρα Βόρος είναι σκηνοθέτις, διευθύντρια φωτογραφίας και executive producer με στενή συνεργασία τα τελευταία χρόνια με τον Taylor Sheridan. Έχει δουλέψει εκτενώς στο τηλεοπτικό σύμπαν του «Yellowstone» και ανήκει σε μια γενιά δημιουργών που κινούνται με άνεση ανάμεσα στη σκηνοθεσία και τη διεύθυνση φωτογραφία. Στη σειρά «The Madison» αναλαμβάνει πολλαπλούς ρόλους, διαμορφώνοντας τόσο το οπτικό ύφος όσο και τον αφηγηματικό τόνο.

Το ertnews.gr τη συνάντησε διαδικτυακά και έκανε και τη δική του ερώτηση.

[Η σειρά προβάλλεται στην Ελλάδα μέσω της Cosmote TV].

Ερώτηση [Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος]
Το «The Madison» είναι μια σειρά όπου η διεύθυνση φωτογραφίας παίζει πολύ σημαντικό ρόλο. Το υπόβαθρό σας ως διευθύντρια φωτογραφίας σας βοήθησε να σκηνοθετήσετε με πιο ισχυρό οπτικό όραμα, ειδικά στη δημιουργία τόσο προσεκτικά συνθεμένων πλάνων όπου η φύση και οι άνθρωποι μοιάζουν σχεδόν σαν ζωγραφικοί πίνακες;

Απάντηση
Σας ευχαριστώ. Είναι πολύ όμορφα λόγια για τη σειρά και δεν τα παίρνω ελαφρά. Ξεκίνησα ως διευθύντρια φωτογραφίας, αλλά τα τελευταία έξι χρόνια σκηνοθετώ και κινηματογραφώ τη δική μου δουλειά στην τηλεόραση. Έχω γυρίσει περίπου τριάντα επεισόδια που έχω σκηνοθετήσει η ίδια. Οπότε, για μένα σε αυτό το σημείο, τα δύο είναι δύσκολο να διαχωριστούν, γιατί η συντομογραφία που έχω με τον εαυτό μου όταν σκηνοθετώ και κινηματογραφώ είναι όλα μπλεγμένα μεταξύ τους.

Μπορώ να το κάνω αυτό μόνο χάρη στο απίστευτο συνεργείο με το οποίο δουλεύω εδώ και πολύ καιρό, που μπορεί να διαβάσει το μυαλό μου, που καταλαβαίνει πώς αφηγούμαι ιστορίες, πώς αφηγείται ιστορίες ο Taylor. Μπορώ να το κάνω μόνο με τους μοντέρ που έχουμε, που καταλαβαίνουν πώς να αποκωδικοποιήσουν όλο αυτό το υλικό που λαμβάνουν και γνωρίζουν ποια είναι η πρόθεσή μου.

Οπότε σκέφτομαι κάθε ιστορία ως αφηγήτρια όταν την προσεγγίζω, αλλά είναι δύσκολο για μένα να ξεχωρίσω τι είναι το σκηνοθετικό μου μυαλό και τι είναι το μυαλό της διευθύντριας φωτογραφίας, γιατί λειτουργούν ταυτόχρονα.

Ερώτηση
Πώς προέκυψε η επιλογή των τοποθεσιών γυρισμάτων και τι αναζητούσατε αρχικά;

Απάντηση
Στην αρχή της διαδικασίας επισκεφθήκαμε αρκετά ράντσα για να βρούμε τις βασικές τοποθεσίες της σειράς. Περίπου τέσσερις έφτασαν στην τελική επιλογή. Όταν όμως εξερευνήσαμε πιο βαθιά εκείνη που τελικά διαλέξαμε, έγινε ξεκάθαρο ότι ήταν η σωστή. Υπήρχε ένα ιδανικό σημείο για να δημιουργηθεί η αγροικία και «οι καμπίνες» που λειτουργούν ως βασικός χώρος της ιστορίας.

Παράλληλα, η κοιλάδα της Stacy μεταμορφώνεται σε ένα χαρακτήρα της σειράς. Ήταν πολύ σημαντικό να υπάρχει σε κοντινή απόσταση, ώστε να μπορούμε να μετακινούμαστε εύκολα ανάμεσα σε διαφορετικά περιβάλλοντα. Το τοπίο στη Μοντάνα είναι απαιτητικό, τόσο για τους ηθοποιούς όσο και για το συνεργείο. Χρειαζόμασταν έναν ενιαίο χώρο που να εξυπηρετεί τόσο αφηγηματικά όσο και πρακτικά.

Ερώτηση
Τι σας κράτησε συγκεντρωμένη όταν δουλεύετε πάνω σε σκηνές μεγάλων απαιτήσεων;

Απάντηση
Κάθε ιστορία βασίζεται στις στιγμές αλήθειας που περιέχει. Σε κάθε σκηνή αναζητώ αυτή την αλήθεια και προσπαθώ να βοηθήσω τους ηθοποιούς να τη βρουν. Δεν έχει σημασία αν πρόκειται για μια εντυπωσιακή σκηνή δράσης ή για ένα ήσυχο δείπνο. Αν δεν υπάρχει αλήθεια, δεν υπάρχει σύνδεση με το κοινό.

Αυτό που με ενδιαφέρει καθημερινά είναι να βρούμε την πιο απλή, αυθεντική αναπνοή κάθε σκηνής. Προσπαθώ να δημιουργώ έναν χώρο όπου όλα τα υπόλοιπα μπορούν να υποχωρήσουν και να μείνει μόνο το συναίσθημα, λέξη προς λέξη και στιγμή προς στιγμή.

Ερώτηση
Ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας των σειρών του Taylor Sheridan και τι διαφοροποιεί το «The Madison»;

Απάντηση
Ο Taylor είναι μοναδική περίπτωση. Έχει την ικανότητα να γράφει μια ιστορία από την αρχή μέχρι το τέλος χωρίς να επιστρέφει για διορθώσεις. Η διαδικασία μοιάζει σχεδόν ανεξέλεγκτη, σαν καταιγίδα.

Νομίζω ότι γράφει πρωτίστως για το κοινό και όχι για τους κριτικούς. Αντλεί από ιστορίες που τον έχουν αγγίξει και προσεγγίζει ακόμη και δύσκολα θέματα με διάθεση να θέσει ερωτήματα, όχι να δώσει απαντήσεις.

Το «The Madison» διαφέρει γιατί είναι πολύ πιο εσωτερικό. Δεν βασίζεται σε θεαματικές εκρήξεις αλλά σε συναισθηματικές. Δίνει χώρο στους ηθοποιούς να χτίσουν τους χαρακτήρες τους και εστιάζει περισσότερο στον εσωτερικό κόσμο παρά στο εξωτερικό περιβάλλον.

Ερώτηση
Ποια ήταν η πιο δύσκολη σκηνή;

Απάντηση
Μια σκηνή στο τέταρτο επεισόδιο όπου η Michelle βρίσκεται μέσα σε ένα ποτάμι. Το νερό ήταν παγωμένο και οι συνθήκες δύσκολες. Ήταν απαιτητικό να διατηρηθεί η συναισθηματική ένταση υπό αυτές τις συνθήκες.

Η σκηνή ήταν μεγάλη και απαιτούσε πολλές ώρες μέσα στο νερό. Χρειάστηκε δουλειά από όλα τα τμήματα για να διασφαλιστεί η ασφάλεια. Παρ’ όλα αυτά, τέτοιες σκηνές είναι συχνά πιο δύσκολες από τα τεχνικά εντυπωσιακά στιγμιότυπα, γιατί απαιτούν καθαρό συναίσθημα σε αντίξοες συνθήκες.

Ερώτηση
Σε ποιες περιοχές γυρίστηκε η σειρά και τι τοπίο αναζητούσατε;

Απάντηση
Τα γυρίσματα έγιναν στη Μοντάνα και στο Τέξας. Στο Τέξας πραγματοποιήθηκαν κυρίως εσωτερικά γυρίσματα.

Το τοπίο λειτουργεί ως βασικός χαρακτήρας. Είναι μέρος της σχέσης των ηρώων και συμβολίζει έναν βαθύ δεσμό. Έπρεπε να είναι ένας τόπος που να αξίζει το ταξίδι και τις αποφάσεις που παίρνουν οι χαρακτήρες. Η κλίμακα αλλά και οι λεπτομέρειες του τοπίου ήταν καθοριστικές.

Ερώτηση
Ποια είναι η σχέση σας με τη φύση και πόσο σημαντική τη βρίσκετε;

Απάντηση
Μεγάλωσα αγαπώντας τη φύση. Αν και έζησα πολλά χρόνια στη Νέα Υόρκη, πάντα ένιωθα ότι η απομάκρυνση από το αστικό περιβάλλον είναι κάτι πολύτιμο. Μέσα από τη δουλειά μου επέστρεψα σε φυσικά τοπία, είτε μέσω του «Yellowstone» είτε μέσω άλλων παραγωγών.

Η φύση και τα ζώα αποτελούν βασικό κομμάτι της ζωής μου. Το γεγονός ότι μπορώ να τα χρησιμοποιώ και ως αφηγηματικά εργαλεία στη δουλειά μου είναι ίσως το μεγαλύτερο προνόμιο της καριέρας μου.

Ερώτηση
Πώς χρησιμοποιήσατε το τοπίο, τη σιωπή και τον ρυθμό για να αποτυπώσετε τον εσωτερικό κόσμο της οικογένειας;

Απάντηση
Η φύση έχει μια διπλή ιδιότητα. Μπορεί να σε κάνει να νιώθεις απομονωμένος αλλά και βαθιά συνδεδεμένος. Κατά την προετοιμασία σκεφτήκαμε σε κάθε στιγμή τι ρόλο παίζει το περιβάλλον. Πότε λειτουργεί ως αντίπαλος και πότε ως καταφύγιο.

Στην αρχή της σειράς, ο τρόπος που κινηματογραφείται το τοπίο διαφέρει ανάλογα με το ποιος το βλέπει. Για κάποιους είναι πιο άδειο και αφιλόξενο. Σταδιακά, καθώς δημιουργείται σύνδεση, μετατρέπεται σε κάτι πιο ζωντανό και σχεδόν μαγικό.

Ερώτηση
Γιατί αφιερώθηκε η σειρά στον Robert Redford και ποια είναι η επιρροή του;

Απάντηση
Η απόφαση ανήκει στον Taylor Sheridan. Ωστόσο, για μένα προσωπικά, ως δημιουργό που προέρχεται από τον ανεξάρτητο κινηματογράφο, η επιρροή του Redford είναι σημαντική.

Ο τρόπος που υποστήριξε αφηγητές και καλλιτέχνες, αλλά και το είδος των ιστοριών που προώθησε, έχει διαμορφώσει σε μεγάλο βαθμό το πώς προσεγγίζω κι εγώ τη δουλειά μου.

Ερώτηση
Πώς δουλεύετε με ηθοποιούς όπως τη Michelle Pfeiffer και τον Kurt Russell ώστε να δημιουργηθεί ένα τόσο οικείο αποτέλεσμα;

Απάντηση
Στην αρχή υπήρχε ένα φυσιολογικό άγχος. Πρόκειται για εμβληματικές μορφές. Αυτό που γίνεται γρήγορα σαφές είναι ότι η πορεία τους βασίζεται όχι μόνο στο ταλέντο αλλά και στην απόλυτη αφοσίωση.

Η Michelle, ειδικά, είναι εξαιρετικά πειθαρχημένη και απαιτητική με τον εαυτό της. Η δουλειά μου είναι να δημιουργήσω ένα περιβάλλον όπου ο ηθοποιός μπορεί να αφήσει πίσω την προετοιμασία και να αφεθεί στη στιγμή.

Η συνεργασία βασίζεται στην εμπιστοσύνη. Χωρίς αυτήν, δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστικό αποτέλεσμα. Στην πορεία, το καστ λειτούργησε σαν οικογένεια και αυτό φαίνεται και στην οθόνη.

Ερώτηση
Θα συμφωνούσες ότι ο Taylor Sheridan γράφει με έναν πολύ διαισθητικό και ανθρώπινο τρόπο, χωρίς να ακολουθεί φόρμες;

Απάντηση
Ναι. Γράφει ιστορίες χωρίς να σκέφτεται δομές ή σχήματα. Δεν είναι πάντα σαφές εκ’ των προτέρων πού οδηγείται η αφήγηση. Γράφει από προσωπικά βιώματα, από συνομιλίες και ανθρώπους που τον έχουν επηρεάσει.

Δεν δουλεύει με προσχέδια που μετά τα διορθώνει. Η ιστορία εμφανίζεται ολοκληρωμένη. Χρειάζεται χρόνο για να ωριμάσει μέσα του, αλλά όταν ξεκινήσει να γράφει, εξελίσσεται πολύ γρήγορα.

Ερώτηση
Τί μάθατε για το πένθος μέσα από αυτή τη δουλειά αυτή;

Απάντηση
Η ιστορία αυτή ήταν προσωπική για μένα, γιατί έχασα τον πατέρα μου πριν από δέκα χρόνια. Αυτό που μου θύμισε είναι ότι το πένθος δεν έχει μία μόνο μορφή.

Μπορεί να είναι θλίψη, αλλά και κάτι παράλογο ή ακόμα και αστείο. Μπορεί να είναι ήσυχο ή εκρηκτικό. Υπάρχει μια συνεχής εναλλαγή συναισθημάτων καθώς προσπαθείς να βρεις ισορροπία.

Ήταν σημαντικό να αποτυπωθούν όλες αυτές οι αποχρώσεις. Αν παρουσιαστεί μονοδιάστατα, δεν είναι αληθινό. Η ιστορία προσπαθεί να δείξει αυτή την πολυπλοκότητα.

Ερώτηση
Τί σημαίνει για εσάς το γεγονός ότι επιτέλους, φέτος, μια γυναίκα κέρδισε Όσκαρ στη διεύθυνση φωτογραφίας;

Απάντηση
Ήταν μια πολύ συγκινητική στιγμή. Ήταν απολύτως δίκαιο και ταυτόχρονα άργησε πολύ να συμβεί.

Είναι εντυπωσιακό αν σκεφτεί κανείς πόσες γυναίκες εργάζονται στον χώρο και πόσο καιρό χρειάστηκε για να υπάρξει αυτή η αναγνώριση. Έχει μεγάλη σημασία για τις νεότερες γενιές να βλέπουν τέτοια παραδείγματα.

Η παρουσία γυναικών πίσω από την κάμερα δεν θα πρέπει να αποτελεί εξαίρεση στο μέλλον.

Ερώτηση
Τι θα θέλατε να πάρει το κοινό από τη σειρά και τι μπορούμε να περιμένουμε από το επόμενο project;

Απάντηση
Θα ήθελα η σειρά να προσφέρει μια μορφή κάθαρσης και αναγνώρισης. Να δώσει στους θεατές τη δυνατότητα να δουν τον εαυτό τους ή ανθρώπους γύρω τους μέσα στην ιστορία.

Το πένθος είναι κάτι κοινό για όλους και αναδεικνύει περισσότερο αυτά που μας ενώνουν παρά αυτά που μας χωρίζουν.

Όσο για το επόμενο project, η δουλειά βρίσκεται σε εξέλιξη εδώ και καιρό. Είναι σημαντικό για μένα που συνεχίζω μέσα σε αυτό το δημιουργικό σύμπαν και που συνεργάζομαι με ανθρώπους με τους οποίους υπάρχει ήδη βαθιά σχέση εμπιστοσύνης.

Μέσα από τη συζήτηση, εγώ και οι συνάδελφοι μου, παρατηρήσαμε τον τρόπο δουλειάς της Κριστίνα Αλεξάνδρα Βόρος (σ.σ. που, αν και το όνομα της είναι ελληνικό, δεν έχει σχέση με την Ελλάδα) που βασίζεται λιγότερο σε τεχνικές επιδείξεις και περισσότερο στη συνέπεια και στη συνεργασία. Η Βόρος αντιμετωπίζει την εικόνα ως προέκταση της αφήγησης και όχι ως αυτοσκοπό. Το ενδιαφέρον της εστιάζει στη λεπτομέρεια της ανθρώπινης συμπεριφοράς και στη σχέση με τον χώρο.

Το αποτέλεσμα, τουλάχιστον σε επίπεδο πρόθεσης, είναι μια σειρά που στηρίζεται στην εσωτερική ένταση και όχι στην εξωτερική δράση. Δεν είναι μια προσέγγιση που επιδιώκει εντυπωσιασμό, αλλά σταθερότητα ύφους και καθαρότητα κατεύθυνσης.

Όσο για την υπόθεση, και μια σύντομη κριτική, η σειρά αφηγείται -όπως έχουμε επισημάνει και σε προηγούμενο κείμενο-, τη ζωή μιας οικογένειας από τη Νέα Υόρκη, η οποία, μετά από το θάνατο του πατέρα, μεταφέρεται στην κοιλάδα του ποταμού Madison, στην κεντρική Μοντάνα. Η ιστορία εκτυλίσσεται ανάμεσα σε δύο κόσμους: το πυκνό αστικό περιβάλλον του Μανχάταν και το ανοιχτό τοπίο της αμερικανικής ενδοχώρας, φωτίζοντας τις οικογενειακές σχέσεις, το πένθος και τις αναπροσαρμογές που επιβάλλει η αλλαγή τόπου και ζωής.

Αργού ρυθμού, με στοιχεία μελοδράματος, ακροβατεί επιτυχώς στα είδη του οικογενειακού δράματος και ιστορίας υπαίθρου, κερδίζοντας ανέλπιστα το κοινό του «Yellowstone» αλλά… και της «Δυναστείας» (στο δεύτερο ή τρίτο επεισόδιο έχει μια επική σκηνή με πολλαπλά χαστούκια). Τα αλλεπάλληλα flashbacks που λειτουργούν σαν διάλογος στο τώρα, δίνει μεγαλύτερο βάρος στη σχέση του πρωταγωνιστικού διδύμου, που το σενάριο τους θέλει στην επίγεια και την αιώνια ζωή αλλά με τέμνουσα τις αναμνήσεις.