Η μάχη 38χρονης με μη ιάσιμο, μεταστατικό καρκίνο και το πρόβλημα της γραφειοκρατίας

Διαγνώστηκε τον Αύγουστο του 2025 με μη ιάσιμο, μεταστατικό καρκίνο του μαστού, στο τέταρτο στάδιο, νόσο στην πρόληψη της οποίας είναι αφιερωμένος ο μήνας Οκτώβριος. Η Γ.Α., με πιστοποιημένο ποσοστό αναπηρίας 80%, ζει καθημερινά με τον πόνο, την αβεβαιότητα και την αγωνία για το αύριο, και μάλιστα σε ηλικία μόλις… 38 ετών. «Δεν ζητάμε προνόμια. Ζητάμε να μπορούμε να ζούμε με αξιοπρέπεια», λέει στα «Παραπολιτικά» η Γ.Α., η οποία διαμένει σε ένα μεγάλο και όμορφο νησί του Αιγαίου και στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα για τη «σκληρή» ταλαιπωρία που βιώνουν οι ογκολογικοί ασθενείς.

“Δεν ζητάμε προνόμια, μόνο αξιοπρέπεια”: Η μάχη 38χρονης με τον καρκίνο και τη γραφειοκρατία

Σήμερα θα έπρεπε να σχεδιάζει το μέλλον της χωρίς να μετρά τις αντοχές της απέναντι στον πόνο, να κάνει όνειρα χωρίς τον φόβο της επόμενης εξέτασης και να οργανώνει την καθημερινότητά της χωρίς να αναρωτιέται αν θα έχει την υποστήριξη που χρειάζεται για να ζήσει με αξιοπρέπεια. Ομως, από τον Αύγουστο του 2025 η ζωή της άλλαξε ριζικά. Η νόσος είχε ήδη εξαπλωθεί ραγδαία. Μεταστάσεις στη σπονδυλική στήλη, στα πλευρά, στη λεκάνη, στο ισχίο και σε σημεία των οστών, καθώς και στους λεμφαδένες, επιβαρύνουν την καθημερινότητά της και περιορίζουν την κινητικότητα και τις σωματικές της αντοχές.

«Είμαι ακόμη νέα, με όνειρα και επιθυμίες, αλλά πλέον ζω με την αβεβαιότητα για το μέλλον και με την αγωνία για την πορεία της ασθένειάς μου», εξομολογείται εκ βαθέων η ίδια στα «Παραπολιτικά».

Ο πόνος δεν είναι μια περιστασιακή δυσκολία, αλλά μέρος της καθημερινότητάς της. Ακόμα και οι πιο απλές δουλειές του σπιτιού ή μια μακρύτερη διαδρομή με τα πόδια μπορεί να αποδειχθούν μεγάλη δυσκολία. «Ο πόνος είναι καθημερινός εδώ και περίπου έναν χρόνο. Υπάρχουν ημέρες που ξυπνάω με πόνους στα οστά και στις αρθρώσεις, με έντονη κόπωση και με ελάχιστες αντοχές. Κάποιες φορές απλώς προσπαθώ να βγάλω την ημέρα», μας εξηγεί η Γ.Α. και περιγράφει όχι μόνον τη σωματική δοκιμασία, αλλά και την ψυχική εξάντληση που της προκαλούν οι θεραπείες, οι εξετάσεις και η διαρκής αναμο νή: «Ο καρκίνος δεν είναι μόνο αυτό που φαίνεται προς τα έξω, αλλά και όσα βιώνεις όταν μένεις μόνη με τον πόνο σου».

Πάντως, σύμφωνα με όσα της έχει αναφέρει ο ογκολόγος της, ο οποίος μετακινείται κάθε εβδομάδα στο νησί από τη Θεσσαλονίκη, η νόσος έχει σταθεροποιηθεί με τη θεραπεία. Είναι μια εξέλιξη που της δίνει ελπίδα, χωρίς, όμως, να καταστέλλει τον φόβο της για το αύριο.

«Πρόκειται για μεταστατικό καρκίνο και κανείς δεν μπορεί να μου πει με βεβαιότητα πώς θα εξελιχθεί ή πόσο θα διαρκέσει αυτή η σταθερότητα», εξηγεί στα «Παραπολιτικά». Κάθε φορά που πλησιάζουν οι εξετάσεις, η αγωνία επιστρέφει, ενώ οι παρενέργειες της θεραπείας, η κόπωση και ο πόνος εξακολουθούν να επηρεάζουν την ποιότητα της ζωής της. «Η αβεβαιότητα είναι ένα βάρος που δεν φεύγει ποτέ πραγματικά».

Για τη Γ.Α., η μάχη με τον καρκίνο δεν μπορεί να αποτιμάται αποκλειστικά και τυπικά μόνο μέσα από την πορεία των εξετάσεων: «Είναι δύσκολο να χρειάζεται να συνεχίζεις μια θεραπεία για να ελέγχεις την ασθένεια, ενώ ταυτόχρονα προσπαθείς να διαχειριστείς τις επιπτώσεις της. Η αντιμετώπιση του καρκίνου δεν πρέπει να αξιολογείται μόνο με βάση τα αποτελέσματα των εξετάσεων, αλλά και με βάση το πώς ζει ο ασθενής, πόσο υποφέρει και τι υποστήριξη έχει στην καθημερινότητά του».

Αγωνία και μάχη με τη γραφειοκρατία 

Την ίδια στιγμή, εξάλλου, ενώ προσπαθεί να διαχειριστεί μια μη ιάσιμη ασθένεια, η ίδια έχει να αντιμετωπίσει ακόμα μία αγωνία: τη γραφειοκρατία και τις καθυστερήσεις στην πρόσβασή της στην οικονομική και πρακτι κή υποστήριξη που χρειάζεται.

Με πιστοποιημένο ποσοστό αναπηρίας 80%, περιμένει ακόμη την έγκριση του επιδόματος βαριάς αναπηρίας. Δεν μπορεί να εργαστεί όπως ένας υγιής άνθρωπος, ενώ πρέπει να καλύπτει τα έξοδα της διαβίωσής της και τις ανάγκες που συνδέονται με την ασθένειά της. Οταν δεν βρίσκει εγκαίρως διαθέσιμο ραντεβού για εξετάσεις, αναγκάζεται να απευθυνθεί στον ιδιωτικό τομέα Υγείας, προκειμένου να μην καθυστερήσει η θεραπεία της.

Παράλληλα, όπως αναφέρει πάντα η Γ.Α., εν δέχεται να χρειαστεί να περάσει άλλες δύο φορές από επιτροπές για να δικαιούται φροντιστή από το κράτος. Λέει χαρακτηριστικά: «Εγώ, όμως, δεν έχω την πολυτέλεια του χρόνου. Εχω μια μη ιάσιμη ασθένεια και δεν μπο ρώ να περιμένω επ’ αόριστον για να αποκτήσω πρόσβαση στη βοήθεια που χρειάζομαι». Το αίτημά της προς την Πολιτεία είναι σαφές: «Ταχύτερες διαδικασίες για τα επιδόματα, έγκαιρη πρόσβαση στις εξετάσεις και τις θεραπείες, ουσιαστική υποστήριξη για την καθημερινή φροντίδα και καλύτερη ανακούφιση από τον πόνο». Οπως μας εξηγεί, ακόμα, η ίδια, «δεν ζητάμε προνόμια. Ζητάμε να μπορούμε να ζούμε με αξιοπρέπεια, χωρίς να αγωνιούμε καθημερινά για το αν θα έχουμε τα χρήματα για τις ανάγκες μας ή αν θα καταφέρουμε να εξασφαλίσουμε τη φροντίδα που χρειαζόμαστε».

Η Γ.Α. καταλήγει με μια φράση-αληθινή κραυγή: «Το κράτος δεν μπορεί να απαιτεί από έναν άνθρωπο με καρκίνο στο τέταρτο στάδιο να εξαντλείται σε επιτροπές και γραφειοκρατικές διαδικασίες για να αποδείξει ξανά και ξανά ότι χρειάζεται βοήθεια. Ο χρόνος μου είναι πολύτιμος. Θέλω να τον αφιερώνω στη ζωή μου, όχι στην αναμονή για τα αυτονόητα».

Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα Παραπολιτικά