Ήταν ένας καμβάς πάνω στον οποίο μπορούσα να δημιουργήσω νέες εικόνες

Για τη μακρά και δημιουργική συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη, την καλλιτεχνική του διαδρομή, αλλά και τη νέα του παράσταση «The Dreamers», που κάνει παγκόσμια πρεμιέρα στο Σύγχρονο Θέατρο στις 3 Οκτωβρίου, μίλησε ο Κωνσταντίνος Ρήγος στα Παραπολιτικά 90,1 και στην εκπομπή «Αερολογίες» με τον Γιώργο Λαμπίρη.

Έχοντας πίσω του αρκετές δεκαετίες δημιουργικής πορείας, ο Κωνσταντίνος Ρήγος παραδέχθηκε ότι η δημιουργία εξακολουθεί να τον ξαφνιάζει. Όπως είπε, όσο αναζητά νέους δρόμους, τόσο περισσότερα ερωτήματα προκύπτουν. «Η δημιουργία είναι ένα ατελείωτο ερωτηματικό. Υπάρχουν πράγματα που όσο ψάχνεις τόσο ανακαλύπτεις», ανέφερε, εξηγώντας ότι κάθε νέο έργο αποτελεί για εκείνον έναν διαφορετικό δημιουργικό γρίφο και μια ευκαιρία να κατανοήσει τι τον οδηγεί σε τόσο διαφορετικές επιλογές.

Η γνωριμία και η συνεργασία με τον Γιώργο Μαζωνάκη

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη σχέση του με τον Γιώργο Μαζωνάκη, με τον οποίο συνεργάστηκε από το 2008 έως την περίοδο μετά την πανδημία. Η επαγγελματική τους σχέση εξελίχθηκε παράλληλα σε μια πολυετή φιλία. Όπως θυμήθηκε, η πρώτη επαφή έγινε έπειτα από πρωτοβουλία του τότε μάνατζερ του τραγουδιστή. Ο ίδιος γνώριζε τον Μαζωνάκη ως καλλιτέχνη, χωρίς όμως να έχει βαθιά γνώση της δουλειάς του. Η προσωπική τους γνωριμία δημιούργησε γρήγορα μια ιδιαίτερη καλλιτεχνική χημεία.

«Συνδεθήκαμε με έναν τρόπο και από εκεί και ύστερα υπήρξε μία φιλία η οποία κράτησε πάρα πολλά χρόνια. Ήταν αρκετά δημιουργική και πολύ ανατρεπτική», είπε. Για τον Κωνσταντίνο Ρήγο, ο Μαζωνάκης δεν περιοριζόταν στο να αποδέχεται μια δημιουργική πρόταση, αλλά είχε την ικανότητα να τη μετασχηματίζει σε κάτι απολύτως προσωπικό.

«Ο Γιώργος ήταν ένας καμβάς πάνω στον οποίο και εγώ μπορούσα να δημιουργήσω εικόνες καινούργιες, αλλά και εκείνος μπορούσε όχι απλώς να τις αποδεχτεί, αλλά να τις αναδημιουργήσει και να δημιουργήσει τελείως δικές του». Ο Ρήγος τον χαρακτήρισε ανατρεπτικό και sui generis καλλιτέχνη, σημειώνοντας ότι δύσκολα θα υπάρξει αντίστοιχη περίπτωση στην Ελλάδα. Στάθηκε ιδιαίτερα στην ικανότητά του να αντιλαμβάνεται τον παλμό του κοινού και, ταυτόχρονα, να μεταμορφώνει δημιουργικά όσα του πρότειναν οι συνεργάτες του.

Η κοινή τους πορεία περιλάμβανε μουσικές παραστάσεις, συναυλίες, βιντεοκλίπ και διαφορετικά καλλιτεχνικά εγχειρήματα. Ξεχωριστή θέση είχε η συμμετοχή του Μαζωνάκη στο «Rocky Horror Show», μια εμπειρία που, σύμφωνα με τον Ρήγο, ανέδειξε μια διαφορετική πλευρά του τραγουδιστή. «Από τραγουδιστής μεταμορφώθηκε σε μαθητή και σε έναν ηθοποιό ο οποίος ήθελε να μάθει και να δουλέψει», σημείωσε, προσθέτοντας ότι ο Μαζωνάκης αγαπούσε ιδιαίτερα το θέατρο και τον κινηματογράφο και είχε διάθεση να δοκιμάζεται σε διαφορετικές μορφές τέχνης.

Παρότι οι δύο τους δεν συνεργάστηκαν ούτε συναντιούνταν συχνά τα τελευταία χρόνια, ο Κ. Ρήγος ξεκαθάρισε ότι το τέλος ενός επαγγελματικού κύκλου δεν αναιρεί όσα προηγήθηκαν. «Δεν άλλαξε ούτε η άποψή μου, ούτε η σκέψη μου, ούτε η αγάπη που είχα αυτά τα χρόνια για το πρόσωπό του», είπε χαρακτηριστικά. Όπως επισήμανε, οι επαγγελματικοί κύκλοι κάποτε ολοκληρώνονται, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αλλάζουν τα συναισθήματα απέναντι σε έναν άνθρωπο με τον οποίο έχει υπάρξει μια τόσο έντονη κοινή διαδρομή.

Το «The Dreamers» και η παγκόσμια πρεμιέρα στην Αθήνα

Το επόμενο καλλιτεχνικό στοίχημα για τον Κωνσταντίνο Ρήγο είναι το «The Dreamers», που ανεβαίνει από τις 3 Οκτωβρίου στο Σύγχρονο Θέατρο και θα παρουσιάζεται έως τα τέλη Νοεμβρίου.

Η παράσταση συνδέεται άμεσα με τη γνωστή κινηματογραφική ταινία του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, μία από τις αγαπημένες του Κωνσταντίνου Ρήγου. Η θεατρική εκδοχή έχει γραφτεί από τον ίδιο δημιουργό που υπέγραψε το σενάριο της ταινίας, το οποίο βασίστηκε στο λογοτεχνικό έργο, και παρουσιάζεται για πρώτη φορά παγκοσμίως στην Ελλάδα.

Σύμφωνα με τον ίδιο, το έργο εξακολουθεί να εξελίσσεται κατά τη διάρκεια των προβών. Οι απορίες και οι παρατηρήσεις του ίδιου και των ηθοποιών μεταφέρονται στον συγγραφέα, ο οποίος προχωρά σε αλλαγές και στέλνει νέο υλικό στην ελληνική ομάδα.

Η θεατρική εκδοχή απομακρύνεται συνειδητά από την απλή αναπαραγωγή της κινηματογραφικής ταινίας. Ο Κ. Ρήγος θεωρεί ότι η προσπάθεια μεταφοράς της κινηματογραφικής εικόνας στη σκηνή θα οδηγούσε απλώς σε «κλασικά εικονογραφημένα».

Γι’ αυτό και η παράσταση επικεντρώνεται αποκλειστικά στα τρία κεντρικά πρόσωπα. Οι γονείς και οι υπόλοιποι χαρακτήρες απουσιάζουν, ενώ η δράση περιορίζεται στο σπίτι όπου καταφεύγουν οι τρεις ήρωες μετά το κλείσιμο της Ταινιοθήκης. Έξω από αυτό βρίσκεται ο Μάης του ’68.

Το «μέσα» και το «έξω» αποτελούν τον βασικό άξονα της παράστασης. Πάνω σε αυτή την αντίθεση χτίζονται οι σχέσεις των ηρώων, η σύγκρουση και η αποδοχή, η διαφορετικότητα ανάμεσα στον Αμερικανό και τους Γάλλους πρωταγωνιστές, αλλά και το ερωτικό τρίγωνο που αναπτύσσεται μεταξύ τους.

Στην ίδια λογική κινείται και το σκηνικό. Δεν είναι περιγραφικό αλλά εικαστικό, καθώς μπορεί να παραπέμπει σε μεγάλο κρεβάτι, πάτωμα ή τραπέζι, ανάλογα με τον τρόπο που το χρησιμοποιούν οι ήρωες.

Διαφορετικό από εκείνο της ταινίας είναι και το φινάλε, το οποίο ακολουθεί περισσότερο τη λογική του λογοτεχνικού έργου.

Για τον Κωνσταντίνο Ρήγο, η μεταφορά κινηματογραφικών έργων στη σκηνή αποτελεί μια δημιουργική περιοχή στην οποία επιστρέφει συστηματικά. Αυτό που τον ενδιαφέρει δεν είναι η αντιγραφή της κινηματογραφικής εικόνας, αλλά η ανακάλυψη της θεατρικότητας που κρύβεται μέσα σε αυτή και η δημιουργία ενός νέου, αυτόνομου κόσμου πάνω στη σκηνή.