Κάθε μουσικό όργανο μια διαφορετική μαθησιακή σχέση

Οι περισσότεροι άνθρωποι επιλέγουν ένα μουσικό όργανο με βάση το τι τους αρέσει ή το τι τους είναι οικείο. Συχνά, αυτή η επιλογή ξεκινά από ένα άκουσμα που τους έχει αγγίξει ή μια εικόνα που τους έχει μείνει.

Η κιθάρα, το πιάνο ή η φωνή μπορεί να αποτελούν μια πρώτη επιλογή που συνδέεται με μια επιθυμία.

Όμως, η επιλογή ενός οργάνου δεν είναι μόνο θέμα προτίμησης.

Είναι και θέμα σχέσης.

Δεν είναι όλα τα όργανα ίδια μαθησιακά

Κάθε μουσικό όργανο έχει τις δικές του απαιτήσεις και ενεργοποιεί διαφορετικές δεξιότητες.

Το πιάνο βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην οπτική αντίληψη και στη σύνδεση της αρμονίας με την κίνηση των χεριών.
Η φωνή, από την άλλη πλευρά, δεν είναι εξωτερικό όργανο, αλλά μέρος του ίδιου του σώματος και απαιτεί εσωτερική αίσθηση και έλεγχο.

Για τον λόγο αυτό, κάθε μαθητής βιώνει τη διαδικασία με τον δικό του τρόπο.

Αυτό σημαίνει ότι η μαθησιακή εμπειρία δεν είναι ίδια για όλους. Δεν υπάρχει μία ενιαία διαδρομή που να ταιριάζει σε κάθε μαθητή.

Η σχέση του μαθητή με το όργανο είναι προσωπική

Κάθε μαθητής συνδέεται με το όργανο με διαφορετικό τρόπο.

Για κάποιους, η επαφή είναι άμεση και φυσική. Για άλλους, χρειάζεται χρόνος για να αναπτυχθεί άνεση και εξοικείωση.

Αυτή η σχέση δεν αφορά μόνο την ευκολία ή τη δυσκολία. Αφορά το κατά πόσο ο μαθητής αισθάνεται ότι μπορεί να εκφραστεί μέσα από το συγκεκριμένο μέσο.

Και αυτό το συναίσθημα δεν εμφανίζεται πάντα από την πρώτη στιγμή.

Όταν υπάρχει αυτή η σύνδεση, η μάθηση αποκτά συνέχεια και νόημα.

Όταν το όργανο ταιριάζει στον μαθητή

Όταν ο μαθητής αισθάνεται ότι το όργανο τον εκφράζει, η διαδικασία της μάθησης γίνεται πιο φυσική.

Η εξάσκηση δεν βιώνεται ως υποχρέωση, αλλά ως μέρος μιας προσωπικής διαδικασίας. Η συνέπεια ενισχύεται και η πρόοδος αποκτά σταθερότητα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα γίνονται εύκολα.

Σημαίνει όμως ότι υπάρχει ευθυγράμμιση.

Όταν το όργανο δεν έχει ακόμη βρεθεί

Υπάρχουν περιπτώσεις όπου ο μαθητής δοκιμάζει ένα όργανο και νιώθει ότι δεν του ταιριάζει.

Μπορεί να δυσκολεύεται, να μην βρίσκει ενδιαφέρον ή να μην αισθάνεται σύνδεση με αυτό που κάνει.

Αυτό δεν αποτελεί αποτυχία.

Είναι μέρος της διαδικασίας αναζήτησης και κατανόησης του τρόπου με τον οποίο ο ίδιος σχετίζεται με τη μουσική.

Ο ρόλος της δοκιμής και της εμπειρίας

Η επιλογή ενός μουσικού οργάνου δεν είναι μια θεωρητική απόφαση. Είναι μια βιωματική διαδικασία.

Η επαφή με διαφορετικά όργανα και μορφές έκφρασης βοηθά τον μαθητή να κατανοήσει καλύτερα τι του ταιριάζει.

Μέσα από δραστηριότητες όπως τα μαθήματα πιάνου, ο μαθητής έρχεται σε επαφή με την αρμονία και τη δομή της μουσικής, ενώ μέσα από τα μαθήματα φωνητικής καλλιεργεί την εσωτερική αίσθηση του ήχου και της έκφρασης.

Η εμπειρία αυτή βοηθά να διαμορφωθεί σταδιακά μια πιο ξεκάθαρη σχέση με τη μουσική.

Το εκπαιδευτικό πλαίσιο ως χώρος ανακάλυψης

Ο ρόλος ενός εκπαιδευτικού περιβάλλοντος δεν είναι μόνο να διδάσκει ένα όργανο, αλλά να υποστηρίζει τον μαθητή στη διαδικασία ανακάλυψης.

Ένα περιβάλλον που δίνει χώρο για δοκιμή, χωρίς πίεση και χωρίς την ανάγκη για άμεση “σωστή” επιλογή, επιτρέπει στον μαθητή να εξελιχθεί με φυσικό τρόπο.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, όπως αυτό που παρέχει το ωδείο AMS στη θεσσαλονίκη, η μουσική εκπαίδευση δεν περιορίζεται σε τεχνική κατάρτιση, αλλά γίνεται μια ουσιαστική εμπειρία μάθησης.

Η μουσική ως διαδρομή και όχι ως επιλογή ενός οργάνου

Το μουσικό όργανο είναι το μέσο.

Η μουσική, όμως, είναι η διαδρομή.

Καθώς ο μαθητής εξελίσσεται, η σχέση του με τη μουσική μπορεί να αλλάξει, να εμπλουτιστεί ή να πάρει νέες μορφές.

Δεν υπάρχει ένα “σωστό” όργανο για όλους.

Υπάρχει το όργανο που, σε κάθε φάση, επιτρέπει στον μαθητή να συνδεθεί, να εκφραστεί και να συνεχίσει.

Και μέσα από αυτή τη διαδικασία, η μουσική γίνεται κάτι βαθύτερο από μια επιλογή — γίνεται μέρος της προσωπικής του πορείας.

Κάθε μουσικό όργανο ανοίγει έναν διαφορετικό δρόμο.
Και μέσα από αυτόν, ο κάθε μαθητής ανακαλύπτει τη δική του σχέση με τη μουσική.