Τη δουλειά δεν την κάνουµε για να είµαστε τουρίστες

Μια διαδρομή δεκαετιών στην πρώτη γραμμή του αθλητικού ρεπορτάζ δεν χωρά εύκολα σε μία συνέντευξη. Χωρά, όμως, στιγμές, πρόσωπα, λάθη που αναγνωρίστηκαν και, κυρίως, απόψεις που δεν χρειάζονται… φίλτρο.Με αφορμή την πρεμιέρα του νέου του vidcast στον λογαριασμό του parapolitika.gr στο YouTube και στο Spotify, με τίτλο «Δική μου η μπάλα», ο Παντελής Διαμαντόπουλος μιλά για όλα όσα έζησε μέσα και έξω από τα γήπεδα, αλλά και για όσα βλέπει σήμερα να αλλάζουν στη δημοσιογραφία. Θυμάται το ταξίδι με το αεροπλάνο των Σπερς, που δεν πρόκειται να ξεχάσει, αποκαλύπτει μια εντελώς διαφορετική πλευρά του Ραζβάν Λουτσέσκου και παραδέχεται δημόσια τη λανθασμένη εκτίμησή του για τον Νίκο Ζήση. Και όταν η κουβέντα φτάνει στη σημερινή αθλητική δημοσιογραφία, οι τόνοι ανεβαίνουν. Μιλά για «καμερομανία», για δημοσιογραφία των likes και των σχολίων, για ανθρώπους που εκφέρουν άποψη χωρίς να έχουν μιλήσει ποτέ με μια πηγή και για μια εποχή στην οποία, όπως λέει, «πολλοί δεν ξέρουν πού είναι τα γήπεδα και λένε το μακρύ τους και το κοντό τους». Κρατά, πάντως, κάποιες ιστορίες για αργότερα –«κάτι να κάνουμε και στα γεράματα», όπως λέει– και αποκαλύπτει ποιους θα ήθελε απέναντί του για την τελευταία συνέντευξη της καριέρας του: τον Τζορτζ Μπεστ, αν ζούσε, και τον Φλορεντίνο Πέρεθ από τους εν ζωή.

Έχεις καλύψει αμέτρητα μεγάλα παιχνίδια. Ποια στιγμή σε έκανε να πεις «Γι’ αυτό κάνω αυτή τη δουλειά»;

Όχι μία φορά. Και ένα από τα… δώρα αυτής της δουλειάς είναι οι αμέτρητες αποστολές. Γνωρίζεις τόπους όπου δεν θα ταξίδευες υπό άλλες συνθήκες. Όμως τη δουλειά δεν την κάνουμε για να είμαστε τουρίστες. Καλύπτουμε γεγονότα ή ολοκληρώνουμε δημοσιογραφικούς στόχους. Μια τέτοια στιγμή, λοιπόν, ήταν όταν ταξίδεψα από το Σαν Αντόνιο στο Κλίβελαντ με το αεροπλάνο των Σπερς. Ήταν μια μοναδική εμπειρία να ζεις τις ανέσεις των πρωταγωνιστών του NBA!

Ποιος προπονητής ή αθλητής ήταν τελείως διαφορετικός από την εικόνα που είχε ο κόσμος γι’ αυτόν; Και προς ποια κατεύθυνση;

Μακράν του δεύτερου, ο Ραζβάν Λουτσέσκου. Και τι δεν έχει ακούσει αυτός ο άνθρωπος. Κι όμως, είναι ένα άτομο με τεράστια κοινωνική δράση. Να σκεφτείτε, στέλνει συνεχώς χρήματα στην Ξάνθη για τα αδέσποτα της πόλης. Είναι ένας φοβερός άνθρωπος, με χιούμορ και πολλά εξωποδοσφαιρικά ενδιαφέροντα.

Υπάρχει κάτι που ήξερες ως δημοσιογράφος, δεν μπορούσες τότε να το πεις και σήμερα μπορείς να το αποκαλύψεις;

Πολλά, αλλά θα τα αποκαλύψω όλα μαζί όταν έρθει η ώρα. Κάτι να κάνουμε και στα γεράματα…

Τι έχει αλλάξει περισσότερο στην αθλητική δημοσιογραφία; Και τι από αυτά που χάθηκαν θα ήθελες να επιστρέψει;

Δυστυχώς έχουν χαθεί πολλά. Και κυρίως οι άγραφοι νόμοι και οι αξίες. Οι νέοι που ξεκινάνε δεν ενδιαφέρονται να γράψουν σωστά. Έχουν πάθει καμερομανία. Πιστεύουν ότι δημοσιογραφία είναι τα βιντεάκια, το πόσα σχόλια θα τους κάνουν και πόσα likes θα πάρουν. Κωμωδία. Θέλω να επιστρέψει η διασταύρωση της είδησης και όχι η εξαγωγή κάθε αρλούμπας. Θέλω να δραστηριοποιηθούν τα δημοσιογραφικά όργανα και να συνεργαστούν με τις Αρχές για την καταπολέμηση της παραδημοσιογραφίας. Όλοι κάνουν τις ίδιες εκπομπές, λένε τα ίδια. Και αν η δημοσιογραφία έχει χάσει κάτι, είναι ότι ξεφτιλίστηκε η έννοια της άποψης. Κάποτε σκίζαμε στο ρεπορτάζ και ούτε καν περνούσε από το μυαλό μας ότι θα εκφέρουμε γνώμη. Το έκαναν οι παλιοί, οι μεγάλοι. Πλέον εμφανίζεται όποιος θέλει, λέει τη γνώμη του και ανάθεμα αν έχει σηκώσει τηλέφωνο μία φορά στη ζωή του να μιλήσει με μια πηγή. Κάποτε τρέχαμε σε προπονήσεις και αγώνες. Τώρα πολλοί δεν ξέρουν πού είναι τα γήπεδα και λένε το μακρύ τους και το κοντό τους.

Ποια άποψη έχεις υποστηρίξει δημόσια με τεράστια σιγουριά και μετά είπες «Εδώ έκανα μεγάλο λάθος»;

Το μεγαλύτερο λάθος μου ήταν η λανθασμένη άποψη που είχα για τον Νίκο Ζήση παικτικά. Έκανα, όπως αποδείχθηκε, λανθασμένη κριτική σε έναν πολύ καλό μπασκετμπολίστα. Βέβαια, όταν ήρθε η ώρα, δημόσια, σε δική μου εκπομπή και με τον ίδιο καλεσμένο, το παραδέχτηκα.

Αν σου έλεγα ότι αύριο σταματάς τη δημοσιογραφία και μπορείς να κάνεις μία τελευταία συνέντευξη με οποιοδήποτε πρόσωπο του ελληνικού ή παγκόσμιου αθλητισμού, ποιον θα διάλεγες και ποια θα ήταν η πρώτη ερώτηση;

Αν ζούσε, θα ήθελα να μιλήσω με τις ώρες με τον Τζορτζ Μπεστ και θα τον ρωτούσα: «Αν είχες πιει τα μισά και είχες πάει με τις μισές γυναίκες, πιστεύεις ότι θα παραμιλούσε ο πλανήτης με την μπάλα σου;». Από τους εν ζωή, τον Φλορεντίνο Πέρεθ, με πρώτη ερώτηση: «Σκεφτήκατε ποτέ να κάνετε πρόταση στον Μέσι;».

*Δημοσιεύθηκε στο Secret των Παραπολιτικών