“Δεν περίμενα ότι θα με επηρεάσει τόσο ο θάνατός του” (Βίντεο)

Τη δυσκολία του να διαχειριστεί την είδηση του θανάτου του Γιώργου Μαζωνάκη μοιράστηκε ο Ντίνος Σιωμόπουλος στον αέρα της «MEGA Ενημέρωση». Ο δημοσιογράφος παραδέχθηκε ότι, παρότι έχει καλύψει αμέτρητες δύσκολες ειδήσεις στην πολυετή πορεία του, η συγκεκριμένη απώλεια τον επηρέασε σε βαθμό που δεν περίμενε. Δίπλα του, η Στέλλα Γκαντώνα εξομολογήθηκε ότι ακόμη δυσκολεύεται να συνειδητοποιήσει πως ο τραγουδιστής δεν βρίσκεται πια στη ζωή.

Διαβάστε: Γιώργος Μαζωνάκης: Πώς προσπάθησαν να διαγράψουν στοιχεία από την υπόθεση – “Πολύ σημαντικά για την πορεία της ανάκρισης”, τι αποκάλυψε η Δημογλίδου

Ντίνος Σιωμόπουλος για Γιώργο Μαζωνάκη: «Δεν περίμενα ότι θα με επηρεάσει τόσο»

Το πρωί του Σαββάτου 12 Σεπτεμβρίου, η συζήτηση στην εκπομπή στράφηκε στον αιφνίδιο θάνατο του 54χρονου καλλιτέχνη και στο κύμα συγκίνησης που έχει προκαλέσει. Ο Ντίνος Σιωμόπουλος δεν έκρυψε ότι η είδηση τον άγγιξε σε προσωπικό επίπεδο. «Δεν το περίμενα να με επηρεάσει τόσο», ανέφερε αρχικά και συνέχισε: «Κάνω αυτή τη δουλειά τόσα χρόνια. Είναι από τις λίγες φορές που έχω επηρεαστεί ψυχολογικά από αυτή την απώλεια. Ήταν από τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες. Παιδί Δυτικών Προαστίων, όπως είμαι κι εγώ, παιδί που έχει εκφράσει όλες του τις ανησυχίες από την πρώτη στιγμή. Δεν είχε κρύψει τίποτα…».

«Έχω την αίσθηση ότι ζει»

Από την πλευρά της, η Στέλλα Γκαντώνα περιέγραψε ένα συναίσθημα που φαίνεται να μοιράζονται πολλοί θαυμαστές του τραγουδιστή: ότι η παρουσία του μέσα από τη μουσική και τις εικόνες τόσων ετών κάνει δύσκολη την αποδοχή της απώλειας. «Εγώ πάλι έχω την αίσθηση ότι ζει ο Γιώργος Μαζωνάκης. Μέσα από το πλούσιο αυτό ρεπερτόριο, τις εμφανίσεις του, όλα αυτά που έχει κάνει μέχρι σήμερα, δεν το έχω συνειδητοποιήσει ακόμα», είπε.

Η Νίκαια ήταν κομμάτι της ταυτότητάς του

Η αναφορά του Ντίνου Σιωμόπουλου στις δυτικές συνοικίες δεν ήταν τυχαία. Ο Γιώργος Μαζωνάκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νίκαια και είχε μιλήσει πολλές φορές ο ίδιος για το πόσο βαθιά τον διαμόρφωσε η γειτονιά του. Σε παλαιότερη συνέντευξή του είχε πει χαρακτηριστικά: «Μεγάλωσα στη Νίκαια. Νιώθω συχνά την απουσία της γειτονιάς», ενώ είχε συνδέσει τις πρώτες του επαγγελματικές εμπειρίες με την περιοχή όπου μεγάλωσε. Αυτή η καταγωγή παρέμεινε μέρος της δημόσιας εικόνας του ακόμη και όταν βρέθηκε στην κορυφή. Από τα πρώτα μεροκάματα και τις εμφανίσεις στη Νίκαια και στην Πάτρα, έφτασε να γίνει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα του σύγχρονου λαϊκού τραγουδιού, χωρίς να αποκοπεί ποτέ εντελώς από την ιστορία της γειτονιάς του.

Ακόμη χωρίς οριστική απάντηση για την αιτία θανάτου

Την ώρα που άνθρωποι του καλλιτεχνικού και δημοσιογραφικού κόσμου συνεχίζουν να τον αποχαιρετούν, η έρευνα για τις συνθήκες του θανάτου του παραμένει ανοιχτή. Ο Γιώργος Μαζωνάκης μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο «Ελπίς» το απόγευμα της 9ης Σεπτεμβρίου χωρίς αυτόματη αναπνοή και χωρίς σφυγμό. Παρά την καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση, ο θάνατός του διαπιστώθηκε στις 17:40. Η νεκροψία-νεκροτομή που ολοκληρώθηκε την Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου δεν κατέληξε σε σαφή αιτία θανάτου. Για τον λόγο αυτό αναμένονται οι τοξικολογικές και ιστολογικές εξετάσεις, οι οποίες θα πρέπει να συναξιολογηθούν με τα υπόλοιπα ευρήματα. Παράλληλα, δύο γιατροί σε βάρος των οποίων ασκήθηκε κακουργηματική δίωξη για έκθεση από την οποία προκλήθηκε θάνατος κατά συναυτουργία έχουν λάβει προθεσμία να απολογηθούν τη Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου. Η ποινική διαδικασία βρίσκεται σε εξέλιξη και, ως εκ τούτου, δεν υπάρχει ακόμη κρίση περί ενοχής.

«Δεν το έχω συνειδητοποιήσει ακόμα»

Πέρα, όμως, από το δικαστικό και ιατροδικαστικό σκέλος, οι δηλώσεις των δύο δημοσιογράφων κατέγραψαν κάτι πιο ανθρώπινο: τη δυσκολία να γίνει αποδεκτή η απουσία ενός καλλιτέχνη που βρισκόταν για περισσότερες από τρεις δεκαετίες σταθερά μέσα στην ελληνική καθημερινότητα. Για τον Ντίνο Σιωμόπουλο, αυτή η σύνδεση είχε και προσωπική διάσταση. Για τη Στέλλα Γκαντώνα, η μουσική παρακαταθήκη και οι αμέτρητες εικόνες του δημιουργούν ακόμη την αίσθηση ότι ο Γιώργος Μαζωνάκης «ζει».

Και ίσως αυτή να είναι τελικά η εξήγηση για το γιατί ο θάνατός του άγγιξε τόσο έντονα ακόμη και ανθρώπους που έχουν μάθει επαγγελματικά να διαχειρίζονται καθημερινά δύσκολες ειδήσεις.