Έφη Μουρίκη για Κυριακίδη στα Παραπολιτικά: “Η συνεργασία με τον Βλαδίμηρο στη σκηνή μάς απογειώνει”

Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, η Έφη Μουρίκη πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;», έχοντας στο πλευρό της τον σύζυγό της, Βλαδίμηρο Κυριακίδη. Οι δυο τους μοιράζονται τη σκηνή, αλλά και μια κοινή αντίληψη για την τέχνη και τη ζωή, με την αγάπη, τον αμοιβαίο θαυμασμό και τη δημιουργική συνεργασία να αποτελούν βασικά στοιχεία της σχέσης τους.

Η ηθοποιός μιλά στα «Π» για τον απαιτητικό ρόλο της Μάρθας, τη συνύπαρξή της επί σκηνής με τον σύζυγό της, τις μεγάλες αγάπες που τη συνόδευσαν από τα παιδικά της χρόνια, αλλά και τις μικρές καθημερινές απολαύσεις της. Παράλληλα, αναφέρεται στις επιπτώσεις της οικονομικής και ενεργειακής κρίσης στην κοινωνία και το θέατρο, υπογραμμίζοντας πως η τέχνη εξακολουθεί να αποτελεί καταφύγιο σε δύσκολους καιρούς.

Μιλήστε μας για τη μεγάλη επιτυχία της παράστασης «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;» και για τον ρόλο της Μάρθας, που υποδύεστε.

Ο λόγος της επιτυχίας (δεύτερη χρονιά και συνέχεια στη Θεσσαλονίκη, στο θέατρο «Αριστοτέλειο», από 18 Δεκεμβρίου) είναι ότι το συγκεκριμένο έργο ξεφεύγει από τους ρεαλιστικούς χαρακτήρες. Εδώ βλέπουμε πως ο χρόνος και ο τόπος είναι ρευστά. Θα μπορούσε να συμβεί οπουδήποτε και στον καθέναν. Οι εφιαλτικές διαθέσεις των χαρακτήρων επηρεάζουν τους πάντες. Η πλοκή δημιουργεί αναπόφευκτες δραματικές συνέπειες, αλλά και λυτρώνει με το χιούμορ. Αυτό το βιτριολικό χιούμορ του Άλμπι, που ακροβατεί ανάμεσα στο παράλογο των καταστάσεων και στην πραγματικότητα.

Το κείμενο καθρεφτίζει το κοινωνικό πλαίσιο, όπου όλοι έχουμε εγκλωβιστεί. Η σκλήρυνση των προσωπικών σχέσεων φτάνει σε αδιέξοδα. Η οργή καταστρέφει το όνειρο της επικοινωνίας και οι αλήθειες κρύβονται πίσω από ψευδαισθήσεις. Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τις ανάγκες του διπλανού μας, αλλά ούτε αυτός τις δικές μας.

Ο χαρακτήρας της Μάρθας επιδεικνύει μια αυταρχική συμπεριφορά, που στόχο έχει να καθηλώσει και να υποδουλώσει τον χαρακτήρα και την προσωπικότητα του άλλου. Η εμπλοκή της με το αλκοόλ δείχνει μια μη δημιουργική προσωπικότητα, που καταλαμβάνεται από φαντασιώσεις και παρακρούσεις. Αυτή η εξάρτησή της την οδηγεί ασυνείδητα σε μια μορφή εξουσίας πάνω στον άνδρα της, ενώ ταυτόχρονα φαίνεται να είναι προσκολλημένη στην παιδική ηλικία και στον πατέρα της, που δεν της αρέσει, και γι’ αυτό πίνει παθολογικά.

Μια δυναμική γυναίκα, που προσπαθεί να επιβληθεί στην ανδροκρατούμενη κοινωνία και σε ένα ανδροκρατούμενο πανεπιστημιακό πλαίσιο. Ωστόσο, οι παράπλευρες απώλειες είναι μεγάλες. Γίνεται κοινωνιοπαθής. Χάνει τον εαυτό της, αλλά εκείνο που μπορούμε να πούμε για τη Μάρθα –όσο παράδοξο κι αν ακουστεί– είναι πως θέλει να αγαπάει και να την αγαπήσουν και η αγάπη είναι αυτό που αναζητεί.

Πώς είναι να είστε στη σκηνή μαζί με τον σύζυγό σας;

Δημιουργικό, όμορφο. Η συνεργασία των δυο μας μάς απογειώνει. Μην ξεχνάτε πως είναι προτιμότερο να σκέφτονται δύο μυαλά για το ίδιο πράγμα. Συνοχή, αλλά και δομημένη αντίληψη για τη ζωή και την τέχνη. Θαυμασμός για το ταλέντο του άλλου, αλλά και αγάπη για τα λάθη, που είναι τόσο χρήσιμα για την πορεία μας. Γιατί, ξέρετε, η αγάπη κρύβεται με χίλια τεχνάσματα, αλλά είναι εκεί, μπροστά μας και θέλει λίγη προσπάθεια να την ανακαλύψεις.

Θέλατε πάντα να γίνετε ηθοποιός;

Από μικρή είχα δύο μεγάλες αγάπες: τους κλασικούς συγγραφείς και τον κινηματογράφο. Ήθελα να σπουδάσω σκηνοθέτις κινηματογράφου. Έβλεπα πολλές ταινίες του τότε αναπτυσσόμενου κινηματογραφικού στερεώματος. Μετά με κέρδισε η υποκριτική.

Στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου πήρα τις βάσεις, ώστε να αγαπήσω και να εξελιχθώ στην τέχνη αυτή. Ίσως στην προσπάθειά μου με βοήθησαν και τα αναγνώσματα των κλασικών που είχα από μικρή, Ντοστογιέφσκι και άλλους. Στη σχολή μπήκα στον κόσμο των θεατρικών συγγραφέων (Τσέχοφ, Ίψεν κ.λπ.) και, προσπαθώντας να αντιληφθώ την ιστορία των ηρώων, καταλάβαινα και τη δική μου προσωπική πορεία ως ανθρώπου.

Πίστεψα στην ανάγκη μου να γευθώ το καινούργιο και να το συγκρίνω με το παλιό. Ανακάλυψα πόσο λυτρωτική είναι η ανάγκη μου να απαγκιστρωθώ από στερεότυπα και να πορευτώ με όρεξη στη δημιουργία και την αναζήτηση. Αγάπησα την εξέλιξη.

Έχετε κάποιο χόμπι;

Αν υπάρχει ένα χόμπι, είναι η κολύμβηση. Από μωρό ζούσα δίπλα στη θάλασσα και κάθε καλοκαίρι περιμένω να βρεθώ πάλι στη θάλασσα, για να νιώσω την ελευθερία που σου δίνει.

Μαγειρεύετε; Έχετε κάποια σπεσιαλιτέ;

Έχω μεγάλη αγάπη στην ελληνική κουζίνα. Σπεσιαλιτέ μου είναι τα γεμιστά και οι λαχανοντολμάδες. Μου θυμίζουν το κυριακάτικο τραπέζι, με την οικογένεια να απολαμβάνει τη χαρά της συνάθροισης.

Πώς βιώνετε την κρίση της χώρας; Έχει επηρεάσει το θέατρο;

Η ενεργειακή και η οικονομική κρίση των ημερών έχει επιδράσει κατά πολύ στον άνθρωπο. Οι επαναστάσεις είναι κρυμμένες, αλλά υπάρχουν δίπλα μας, αρκεί να τις ανακαλύψουμε. Πρέπει να καταγγέλλουμε τις απάτες, διότι χωρίς αυτές μια σιγή θα επικρατήσει και ο τόπος δεν θα πάρει ανάσα.

Μια κατήφεια πολιτική έχει ρίξει άγκυρα στις ζωές μας. Μια σκληρότητα και ένας φόβος έχουν μπει μέσα μας και δεν μας επιτρέπουν να γινόμαστε δημιουργικοί. Από την άλλη, η επέλαση της τεχνολογίας ταξιδεύει με τέτοια ταχύτητα, ώστε σχεδόν μας απαγορεύει να καταλάβουμε τα νοήματα που είμαστε προορισμένοι ως άνθρωποι να αντιληφθούμε.

Μιλάω για τις πραγματικές ανάγκες μας: να ερωτευθούμε, να αγαπήσουμε και να έρθουμε κοντά στα πραγματικά μας υπαρξιακά προβλήματα.

Όταν, λοιπόν, όλα λειτουργούν μέσα στην ανέχεια, είναι φυσικό και το θέατρο να αναστενάζει μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο. Βέβαια, η τέχνη πάντα προσφέρει το αντίδοτο σε χαλεπούς καιρούς. Και γι’ αυτό το κοινό βρίσκει καταφύγιο σε αυτήν. Διότι η κοινωνία της τέχνης προσφέρει ταξίδι στο όνειρο, ώστε η πραγματικότητα να μη φαντάζει τόσο σκληρή.

*Δημοσιεύθηκε στα Παραπολιτικά