Γιώργος Μαζωνάκης: Η ατάκα που είχε πει στον Πέτρο Πολυχρονίδη – “Εδώ κάνουμε τέχνη” (Εικόνα)

Μια κοινή παιδική ηλικία στη Νίκαια και μια ανάμνηση από το 1984 που, όπως φαίνεται, έμεινε ανεξίτηλη στον χρόνο συνδέουν τον Πέτρο Πολυχρονίδη με τον Γιώργο Μαζωνάκη.Οι δύο άνδρες μεγάλωσαν στην ίδια γειτονιά, έπαιζαν μαζί και έκαναν παρέα από μικρά παιδιά. Ο αναπάντεχος θάνατος του τραγουδιστή επανέφερε στον δημοσιογράφο και παρουσιαστή εικόνες από εκείνα τα χρόνια, πριν ακόμη ο Μαζωνάκης γνωρίσει τη δημοσιότητα και εξελιχθεί σε έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους τραγουδιστές της σύγχρονης ελληνικής μουσικής.Ο Πέτρος Πολυχρονίδης μοιράστηκε την ιστορία μέσα από ανάρτησή του στο Instagram, θέλοντας να θυμηθεί όχι τον γνωστό καλλιτέχνη των μεγάλων σκηνών, αλλά τον «Γιώργο από τον 4ο όροφο», όπως χαρακτηριστικά τον αποκαλεί.

Μαζωνάκης και Πολυχρονίδης: Το καλοκαίρι του 1984

Όπως περιγράφει, μέχρι τα 15 του χρόνια ο Γιώργος Μαζωνάκης μεγάλωσε στην ίδια αυλή της Νίκαιας με τον ίδιο και τα υπόλοιπα παιδιά της γειτονιάς. Ο Πολυχρονίδης θυμάται ακόμη την περίοδο που ο τραγουδιστής έκανε τα πρώτα του επαγγελματικά βήματα και την περηφάνια που ένιωθαν ως φίλοι και γείτονες παρακολουθώντας την πορεία του.

Ανάμεσα στις δεκάδες αναμνήσεις από εκείνα τα χρόνια, επέλεξε να μοιραστεί μία που αφορά ένα αυτοσχέδιο κουκλοθέατρο.

Ήταν καλοκαίρι του 1984 και ο 12χρονος τότε Γιώργος, μαζί με φίλους από την πολυκατοικία, αποφάσισαν να φτιάξουν μόνοι τους μια παράσταση. Κατασκεύασαν με τα χέρια τους ένα κουκλοθέατρο και στη συνέχεια ο Μαζωνάκης ανέλαβε να συγκεντρώσει το κοινό.

Με μια χάρτινη ντουντούκα στο χέρι, σαν άλλος ντελάλης, βγήκε στην αυλή και κάλεσε τα παιδιά της γειτονιάς να παρακολουθήσουν την παράσταση. Υπήρχε, όμως, και ένα μικρό αντίτιμο: δύο δραχμές από κάθε παιδί.

Ο τότε εξάχρονος Πέτρος Πολυχρονίδης δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί θα έπρεπε να πληρώσουν για να δουν την παράσταση. Η απορία του έφερε μια απάντηση από τον μικρό Γιώργο που, όπως αποκαλύπτει σήμερα ο παρουσιαστής, απέκτησε εντελώς διαφορετικό νόημα με το πέρασμα των χρόνων.

«Εδώ θα κάνουμε τέχνη, Πετράκο. Αυτό οι μεγάλοι το πληρώνουν», θυμάται να του λέει ο Μαζωνάκης.

«Γεννήθηκε καλλιτέχνης»

Ο Πολυχρονίδης παραδέχεται πως τότε, σε ηλικία μόλις έξι ετών, δεν μπορούσε να αντιληφθεί τι ακριβώς εννοούσε ο φίλος του. Χρόνια αργότερα, όμως, η συγκεκριμένη φράση απέκτησε για εκείνον μια διαφορετική διάσταση.

Μέσα από την ανάρτησή του, περιγράφει τον Μαζωνάκη ως ένα παιδί που είχε ήδη από τότε την ανάγκη να δημιουργήσει, να παρουσιάσει κάτι στους άλλους και να αντιληφθεί ακόμη και το παιχνίδι ως μια μικρή μορφή παράστασης.

Ο ίδιος θυμάται με τρυφερότητα εκείνη την εποχή, αναφέροντας πως έχει δεκάδες όμορφες αναμνήσεις από τα παιδικά τους χρόνια, όταν ο Γιώργος, η Βάσω και κυρίως η Μαρία ήταν απλώς τα παιδιά με τα οποία μεγάλωναν μαζί στη Μ. Μπότσαρη.

Και κάπως έτσι, μέσα από ένα αυτοσχέδιο κουκλοθέατρο, δύο δραχμές και μια χάρτινη ντουντούκα, ο Πέτρος Πολυχρονίδης βλέπει σήμερα ένα πρώτο δείγμα αυτού που θα ακολουθούσε.

Το συμπέρασμα της ανάμνησής του είναι χαρακτηριστικό: ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν έγινε απλώς καλλιτέχνης στην πορεία της ζωής του. Για τον παιδικό του φίλο, ήταν κάτι που υπήρχε μέσα του από την αρχή.