Παύλος Λιάρος: “Οι σφαλιάρες του Κωνσταντάρα στον ‘Στρίγγλο που έγινε αρνάκι’ ήταν αληθινές” (Βίντεο)

Μια απολαυστική ιστορία από τα γυρίσματα μιας από τις πλέον αναγνωρίσιμες κωμωδίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου αποκάλυψε ο Παύλος Λιάρος. Ο ηθοποιός, που υποδύθηκε έναν από τους τρεις γιους του Λάμπρου Κωνσταντάρα στον «Στρίγγλο που έγινε αρνάκι», αποκάλυψε ότι οι περίφημες σφαλιάρες που δεχόταν από τον κινηματογραφικό του πατέρα δεν ήταν σκηνοθετημένες, ήταν πραγματικές.

Διαβάστε: Λάμπρος Κωνσταντάρας: “Η ζωή του παππού μου θα μπορούσε να γίνει ταινία – Ο κόσμος δεν ξέρει ούτε το 1/10, από αυτά που είχε ζήσει” (Βίντεο)

Παύλος Λιάρος:«Με το που μπαίνει, τρώω μία στο κεφάλι»

Καλεσμένος την Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2026 στην εκπομπή «Studio στις 3» του ΣΚΑΪ, ο Παύλος Λιάρος θυμήθηκε ότι βρέθηκε στην ταινία σχεδόν συγκυριακά. Είχε τσακωθεί, όπως είπε, με τον Νίκο Φώσκολο και τότε δέχθηκε τηλεφώνημα από τον Κώστα Καραγιάννη, ο οποίος του μετέφερε ότι τον ήθελε ο Αλέκος Σακελλάριος. «Εγώ, βέβαια, στη σχολή είχα κάνει κωμωδία και τα πήγαινα καλά. Όμως επειδή ήμουν άφραγκος, του είπα “άσε ρε Κώστα, θα παίξω να δοκιμάσω και στην κωμωδία”. Και έτσι έπαιξα», αφηγήθηκε. Η μεγάλη έκπληξη, όμως, τον περίμενε στο πρώτο γύρισμα με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα. «Οι σφαλιάρες του Κωνσταντάρα ήταν αληθινές. Είναι το πρώτο γύρισμα, μπαίνω και είναι η σκηνή που μπαίνει και ο Κωνσταντάρας, τσακωνόμαστε και αρχίζουν και πέφτουν σφαλιάρες. Με το που μπαίνει, τρώω μία στο κεφάλι και λέω “ωχ, θα φάμε σφαλιάρα, κάτσε να έχουμε το νου μας”», αποκάλυψε. Από εκείνη τη στιγμή, όπως περιέγραψε, άρχισε να προφυλάσσεται κάθε φορά που έβλεπε τον Κωνσταντάρα να σηκώνει το χέρι του. «Με το που έκανε κίνηση ο Κωνσταντάρας, έμπαινα σε μία υποτυπώδη άμυνα. Και εκεί που μου ρίχνει καρπαζιές, κρατούσα το κεφάλι μου και με βάραγε στο χέρι. Ξέρεις τι χέρι είχε;», είπε γελώντας. 

Η ταινία που έκοψε 360.407 εισιτήρια

«Ο στρίγγλος που έγινε αρνάκι» γυρίστηκε σε παραγωγή Καραγιάννης–Καρατζόπουλος και σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου. Βασίστηκε στη θεατρική κωμωδία «Μια κυρία ατυχήσασα» των Αλέκου Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου, η οποία είχε παρουσιαστεί ήδη από το 1947. Ελληνικός κινηματογράφος

Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας υποδύθηκε τον αυστηρό χήρο πλοίαρχο Λεωνίδα Πετρόχειλο, πατέρα τριών γιων, ενώ δίπλα του πρωταγωνιστούσε η Μάρω Κοντού. Ο Παύλος Λιάρος είχε τον ρόλο του Κίμωνα Πετρόχειλου.  Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 22 Ιανουαρίου 1968 και έκοψε 360.407 εισιτήρια, καταλαμβάνοντας τη 17η θέση ανάμεσα στις 99 ελληνικές παραγωγές εκείνης της κινηματογραφικής σεζόν. 

Ο Γιώργος Φούντας που του άνοιξε τον δρόμο

Ιδιαίτερα προσωπική ήταν και η αναφορά του Παύλου Λιάρου στον Γιώργο Φούντα, με τον οποίο τον συνέδεσε στενή σχέση. Όπως αφηγήθηκε, ο πατέρας του δεν ήθελε αρχικά να ακολουθήσει την υποκριτική και επέμενε να σπουδάσει στο Πολυτεχνείο. Ο νεαρός τότε Λιάρος, όμως, ήταν αποφασισμένος: «Του λέω “ή έτσι ή ηθοποιός”». Ο πατέρας του γνώριζε τον Γιώργο Φούντα από του Ψυρρή και αποφάσισε να ζητήσει τη γνώμη του: «Θα πάω να βρω τον Γιώργο. Και αν μου πει ο Γιώργος ότι κάνεις, θα σε αφήσω να πας». Λίγο αργότερα ο Φούντας βρέθηκε στο σπίτι τους και του ζήτησε να απαγγείλει ένα ποίημα. Ο Λιάρος δεν ήξερε κανένα. Ο καταξιωμένος ήδη ηθοποιός, όμως, δεν σταμάτησε εκεί. Του έδωσε υλικό και επέστρεψε περίπου ενάμιση μήνα αργότερα για να τον δοκιμάσει ξανά. Η δεύτερη συνάντηση έμελλε να αλλάξει τη ζωή του. Όταν ολοκλήρωσε την ερμηνεία του, ο Γιώργος Φούντας σηκώθηκε και είπε μπροστά στην οικογένειά του: «Αυτός είναι δικός μου, τον αναλαμβάνω εγώ». Και κάπως έτσι, όπως θυμήθηκε ο Παύλος Λιάρος σχεδόν έξι δεκαετίες αργότερα, άρχισε η διαδρομή του στην υποκριτική