Πέτρος Πολυχρονίδης για Μαζωνάκη: “Νιώθω ότι τώρα η οικογένειά του δεν πρόλαβε να τον σηκώσει όρθιο, αλλά ήταν πάντα εκεί” (Βίντεο)

Πριν γίνει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα ονόματα του ελληνικού τραγουδιού, ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν για τον Πέτρο Πολυχρονίδη απλώς «ο Γιώργος από τη γειτονιά». Ένα παιδί που μεγάλωσε μαζί του στην ίδια πολυκατοικία, τραγουδούσε από μικρός, έστηνε αυτοσχέδιες παραστάσεις και μιλούσε με βεβαιότητα για το όνειρό του να ασχοληθεί με την τέχνη. Χρόνια αργότερα, ο Πολυχρονίδης κρατά ζωντανές εκείνες τις εικόνες και μιλά για τον άνθρωπο που γνώρισε πριν ακόμη γίνει γνωστός στο ευρύ κοινό.

Πολυχρονίδης: Ο Γιώργος γεννήθηκε καλλιτέχνης

Οι δύο οικογένειες έμεναν στην ίδια πολυκατοικία, σε διαφορετικούς ορόφους, και τα παιδιά μεγάλωσαν ουσιαστικά μαζί. Ο Πέτρος Πολυχρονίδης θυμάται τον Γιώργο Μαζωνάκη από τα παιδικά του χρόνια, όταν ακόμη δεν υπήρχε τίποτα από τη δημοσιότητα που θα ερχόταν αργότερα.

Όπως περιγράφει, ο Γιώργος είχε από μικρός έντονη καλλιτεχνική φύση. Τραγουδούσε στις οικογενειακές συγκεντρώσεις, έστηνε αυτοσχέδιες θεατρικές παραστάσεις, έκανε παραστάσεις με μαριονέτες και ονειρευόταν να γίνει ηθοποιός. Για ένα διάστημα, μάλιστα, είχε σκεφτεί ακόμη και να γίνει ιερέας. Αυτό που έμενε σταθερό, όμως, ήταν η ανάγκη του να δημιουργεί.

«Εγώ θα κάνω τέχνη», έλεγε χαρακτηριστικά, δείχνοντας από πολύ νωρίς ότι είχε αποφασίσει ποιον δρόμο ήθελε να ακολουθήσει.

Ο Πολυχρονίδης θυμάται πως παρακολουθούσε με ενδιαφέρον την πορεία του και, όταν ο Μαζωνάκης άρχισε να εμφανίζεται σε μικρά μαγαζιά της Νίκαιας και της Κοκκινιάς, άνθρωποι από τη γειτονιά πήγαιναν να τον ακούσουν. Η επιτυχία του δεν ήρθε ξαφνικά για όσους τον γνώριζαν από παιδί. Είχαν ήδη δει το πάθος του και την επιμονή του να ασχοληθεί με την τέχνη.

Η οικογένεια που ήταν πάντα δίπλα του

Η σχέση του Πέτρου Πολυχρονίδη με τον Γιώργο Μαζωνάκη δεν περιορίστηκε στα παιδικά τους χρόνια. Παρέμεινε κοντά στην οικογένειά του και συνέχισε να παρακολουθεί την πορεία του, πηγαίνοντας σε πρεμιέρες, γενέθλια και σημαντικές στιγμές της ζωής του. Όπως εξηγεί, δεν ένιωθε ποτέ την ανάγκη να προβάλει δημόσια αυτή τη σχέση, καθώς για εκείνον ο Γιώργος παρέμενε ο άνθρωπος που γνώριζε από τη γειτονιά.

Παράλληλα, μιλά με ιδιαίτερη ζεστασιά για την οικογένεια του τραγουδιστή. Ο πατέρας, η μητέρα και οι αδελφές του ήταν, όπως λέει, πολύ δεμένοι μαζί του και του έδιναν διαρκώς αγάπη και στήριξη. Ήταν οι άνθρωποι που βρίσκονταν δίπλα του στις δύσκολες περιόδους και προσπαθούσαν να τον βοηθούν να σηκώνεται ξανά όρθιος.

«Η οικογένειά του ήταν πάντα εκεί για να τον σηκώνουν όρθιο. Νιώθω ότι τώρα δεν πρόλαβαν», αναφέρει ο Πέτρος Πολυχρονίδης, μιλώντας για τον ιδιαίτερο δεσμό που υπήρχε ανάμεσα στον Γιώργο και στους δικούς του ανθρώπους.

Ο ίδιος υπογραμμίζει ακόμη ότι ο Μαζωνάκης είχε βοηθήσει αρκετούς ανθρώπους γύρω του, αλλά και συνεργάτες του, χωρίς αυτές οι πράξεις να γίνονται απαραίτητα γνωστές. Πολλά από όσα έκανε για ανθρώπους του περιβάλλοντός του έμεναν μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Από το Ευρωμπάσκετ του ’87 μέχρι τα τραγούδια στον φωταγωγό

Ανάμεσα στις αναμνήσεις που κρατά από εκείνα τα χρόνια είναι και το Ευρωμπάσκετ του 1987. Οι δύο οικογένειες είχαν παρακολουθήσει τους αγώνες από τη μοναδική έγχρωμη τηλεόραση της πολυκατοικίας, σε μια εποχή που τέτοιες στιγμές έφερναν όλους τους γείτονες πιο κοντά.

Θυμάται ακόμη τα καλοκαιρινά βράδια της δεκαετίας του ’80, όταν τα παιδιά κοιμούνταν στις ταράτσες λόγω της ζέστης, αλλά και τη στενή φιλία του με την αδελφή του Γιώργου, Μαρία, με την οποία είχαν μεγαλώσει μαζί και είχαν πάει στο ίδιο σχολείο.

Και φυσικά, θυμάται τα τραγούδια του Γιώργου πριν ακόμη κυκλοφορήσουν. Από τον φωταγωγό της πολυκατοικίας έφταναν στους γείτονες οι πρώτες μελωδίες που αργότερα θα γίνονταν γνωστές σε ολόκληρη την Ελλάδα. Για τους ανθρώπους της γειτονιάς, ήταν ένας δικός τους άνθρωπος που κατάφερνε σταδιακά να κάνει πραγματικότητα το όνειρο που είχε από παιδί.

Ο Πέτρος Πολυχρονίδης κρατά αυτές τις εικόνες ως ένα κομμάτι μιας κοινής διαδρομής που ξεκίνησε πολλά χρόνια πριν από τη μεγάλη αναγνωρισιμότητα του Γιώργου Μαζωνάκη. Μια σχέση που, όπως περιγράφει, βασίστηκε περισσότερο στις αναμνήσεις, την ανθρώπινη επαφή και τη γειτονιά παρά στη δημοσιότητα.