Prince: Δέκα χρόνια μετά, παραμένει το μέλλον που δεν προλάβαμε ποτέ

Δέκα χρόνια χωρίς τον Prince και το πιο παράξενο είναι πως η απουσία του δεν μοιάζει ποτέ οριστική. Υπάρχουν καλλιτέχνες που πεθαίνουν και γίνονται ανάμνηση. Υπάρχουν κι άλλοι που φεύγουν και μετατρέπονται σε καιρό. Ο Prince ανήκει στη δεύτερη, σπάνια κατηγορία.

Στις 21 Απριλίου 2016, όταν έγινε γνωστό πως ο άνθρωπος πίσω από το Purple Rain βρέθηκε νεκρός στο Paisley Park, η μουσική βιομηχανία έχασε κάτι περισσότερο από έναν σταρ. Έχασε έναν αυτόνομο πλανήτη. Έναν καλλιτέχνη που έγραφε, παρήγαγε, ενορχήστρωνε, έπαιζε σχεδόν τα πάντα, χόρευε σαν δαιμονισμένος και εμφανιζόταν στη σκηνή λες και κάθε βράδυ ήταν η τελευταία φορά που θα άναβαν τα φώτα.

Ο The Guardian συγκέντρωσε πρόσφατα μαρτυρίες ανθρώπων που τον έζησαν από κοντά και το πορτρέτο που προκύπτει είναι σχεδόν μυθολογικό. Ο George Clinton θυμάται έναν νεαρό μουσικό που ήδη από τα 19 του έμοιαζε με νέο είδος ζωής. Η Susan Rogers περιγράφει έναν άνθρωπο με δημιουργικά φρένα μόνιμα σπασμένα. Άλλοι μιλούν για νυχτερινές διαδρομές, για αστεία, για σιωπές, για εξαντλητικές πρόβες, για έναν άνθρωπο που μπορούσε να είναι εύθραυστος και αδυσώπητος μέσα στην ίδια μέρα.

Και κάπου εκεί βρίσκεται η ουσία. Ο Prince δεν ήταν “πολύ ταλαντούχος”. Αυτό είναι μικρή λέξη. Ήταν μια διαρκής διαρροή έμπνευσης. Ένας άνθρωπος που δεν χώραγε ούτε στα είδη μουσικής ούτε στις ταμπέλες φύλου ούτε στις προσδοκίες της αγοράς. Funk, rock, soul, gospel, pop, ηλεκτρική επιθυμία και πνευματικότητα στο ίδιο σώμα.

Το Rolling Stone τον έχει κατατάξει ανάμεσα στους κορυφαίους όλων των εποχών, αλλά η αλήθεια είναι πως τέτοιοι καλλιτέχνες δεν χωρούν σε λίστες. Δεν μετριούνται. Συμβαίνουν. Και μετά λείπουν.

Αν θες να καταλάβεις γιατί ακόμη μιλάμε γι’ αυτόν, άκου ξανά το When Doves Cry — τραγούδι χωρίς μπάσο κι όμως γεμάτο σώμα. Βάλε το Kiss — σκελετωμένο groove που ακόμη ακούγεται σαν πρόκληση. Γύρνα στο Sign o’ the Times — κοινωνικό σχόλιο που δεν γέρασε ούτε μέρα. Και φυσικά το Purple Rain, που δεν είναι τραγούδι αλλά τελετουργία ενηλικίωσης για γενιές ανθρώπων.

Το Billboard θυμίζει πως δεν ήταν μόνο είδωλο των μουσικόφιλων αλλά και τεράστια εμπορική δύναμη. Hits, sold out περιοδείες, δίσκοι που όρισαν δεκαετίες. Κι όμως, ακόμη και αυτά μοιάζουν δευτερεύοντα μπροστά στο βασικό του κατόρθωμα: έκανε την ιδιαιτερότητα mainstream χωρίς να τη νερώσει.

Ήταν επίσης από τους πρώτους που τα έβαλαν ανοιχτά με τις δισκογραφικές για την ιδιοκτησία του έργου τους. Πριν γίνει μόδα το artist control, πριν οι μουσικοί μιλούν για rights και masters, εκείνος είχε ήδη μπει στον πόλεμο.

Και είχε πάντα το ένστικτο να αναγνωρίζει το αληθινό ταλέντο. Δεν είναι τυχαίο πως είχε ξεχωρίσει νωρίς την Amy Winehouse και είχε εντάξει το Love Is A Losing Game στα live του. Το 2007, στο Λονδίνο, οι δυο τους το τραγούδησαν μαζί επί σκηνής σε μια από εκείνες τις στιγμές που μοιάζουν γραμμένες εκ των υστέρων σαν θρύλος: δύο σπάνιες φωνές, δύο εύθραυστοι γίγαντες, στο ίδιο τραγούδι.

Δέκα χρόνια μετά, ο Prince παραμένει το μέλλον που πέρασε από μπροστά μας μεταμφιεσμένο σε pop star.

Και ίσως αυτό να εξηγεί γιατί δεν νοσταλγείται όπως άλλοι. Δεν μοιάζει παρελθόν. Μοιάζει κάτι που ακόμη δεν έχουμε προλάβει.

Η κληρονομιά του, πάντως, δεν μένει μόνο στα βινύλια, στα playlists ή στις αναμνήσεις. Ζωντανεύει και επί σκηνής.

Αφιέρωμα για τα 10 χρόνια χωρίς τον Prince στο Kosmos 93,6

Η κληρονομιά του, πάντως, δεν μένει μόνο στα βινύλια, στα playlists ή στις αναμνήσεις. Ζωντανεύει και επί σκηνής. Με αφορμή τη δεκαετία από την απώλειά του, ο Kosmos 93.6 προσκαλεί το κοινό σε μια ξεχωριστή συναυλία-αφιέρωμα που θα μεταδοθεί ζωντανά από το Studio E της ERT την Πέμπτη 23 Απριλίου, από τις 20:00 έως τις 21:00.

Οι Idra Kayne Full Band Project, με την Idra Kayne και εξαμελή μπάντα, θα ανοίξουν ένα μουσικό παράθυρο στον κόσμο του καλλιτέχνη που ένωσε τη funk, τη soul, την pop και το R&B σε κάτι αξεπέραστα προσωπικό. Οικοδεσπότες της βραδιάς θα είναι οι Λεωνίδας Αντωνόπουλος και Γιώργος Μουχταρίδης, δίνοντας τον τόνο μιας ραδιοφωνικής συνάντησης που θυμίζει παρέα.

Γιατί ο Prince μπορεί να έφυγε. Η μουσική του όμως εξακολουθεί να εμφανίζεται κάθε φορά που πατάμε play.