Αιμιλία Υψηλάντη: “Πολλοί νομίζουν ότι παίζω για να ξεπεράσω μια απώλεια” – Η δύσκολη διαδικασία για να παίξει κάθε ρόλο (Βίντεο)

Καλεσμένη στην εκπομπή «Buongiorno» βρέθηκε η Αιμιλία Υψηλάντη την Τετάρτη 15 Απριλίου, με αφορμή την παραστασιακή αφήγηση «AI-MILIA» που θα παρουσιαστεί στο θέατρο Αργώ από τις 25 Απριλίου. Η γνωστή ηθοποιός μίλησε σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη για την παράσταση, την πορεία της, αλλά και για βαθύτερες προσωπικές της σκέψεις γύρω από τη ζωή, τον χρόνο και τη διαδικασία της υποκριτικής. Με λόγο ώριμο και εσωτερικό, ανέδειξε τον τρόπο που αντιλαμβάνεται το θέατρο όχι μόνο ως τέχνη, αλλά και ως στάση ζωής, τονίζοντας τη σημασία της ισορροπίας και της εσωτερικής «ουδετερότητας» που τη βοηθά να προσεγγίζει κάθε ρόλο.

Διαβάστε: Αιμιλία Υψηλάντη: “Όταν χάθηκε η κόρη μου, η έγνοια της εγγονής μου ήταν ο δικός μου πόνος, όχι ο δικός της”

Αιμιλία Υψηλάντη: Το θέατρο ως πηγή χαράς και όχι βάρους

Αναφερόμενη στη φιλοσοφία της γύρω από την τέχνη του θεάτρου και τη νέα της παράσταση, η Αιμιλία Υψηλάντη τόνισε τη σημασία της χαράς στη σκηνή και ξεκαθάρισε παρερμηνείες γύρω από το έργο της:«Για εμένα το θέατρο πρέπει να γεννάει χαρά. Πολλοί νομίζουν ότι κάνω αυτόν τον μονόλογο για να απαλλαγώ από το προσωπικό μου βάρος μια σοβαρής απώλειας που είχα. Όχι όμως, δεν το κάνω για αυτό. Την απώλεια την ανασύρω μόνο μια στιγμή μέσα στο έργο γιατί τα σημαντικά γεγονότα δεν καταλαμβάνουν μεγάλο χώρο, πάνε σε βάθος και δεν χρειάζεσαι πολλά λόγια για να τα εκφράσεις»

Από την παιδική προστασία στην έντονη ζωή της σκηνής

Μιλώντας για τα παιδικά της χρόνια και την πορεία της προς την ενηλικίωση και το θέατρο, η ηθοποιός αναφέρθηκε στις ρίζες και τις εμπειρίες που τη διαμόρφωσαν:«Είμαι γέννημα θρέμμα μίας άλλης εποχής. Είμαι παιδί δύο εκπαιδευτικών, η πρώτη κόρη της οικογένειας, που σημαίνει ότι έχεις αίσθηση καθήκοντος. Ήμουν από μικροαστική οικογένεια, προφυλαγμένη. Ήμασταν σε ένα κουκούλι, σε μία αγκαλιά»Στη συνέχεια περιέγραψε και την πιο έντονη πλευρά της ζωής της στα πρώτα χρόνια της καριέρας της, όταν η καθημερινότητά της ήταν γεμάτη ρυθμό και εμπειρίες:«Έζησα και την έντονη ζωή. Όταν ήμουν ηθοποιός τα πρώτα χρόνια με θυμάμαι να μην κοιμάμαι τα βράδια. Πήγαινα κατευθείαν για πρωινό στο Χίλτον μετά από τα μπουζούκια. Ήμουν πάντα σοβαρή, αλλά μου άρεσαν πολύ οι παρέες. Δεν μου αρέσει καθόλου να μένω στο σπίτι, η ζωή είναι έξω. Ο σύζυγός μου είναι ακριβώς το αντίθετο, δεν ακολουθεί. Είναι περίεργο πως κάποιοι άνθρωποι σμίγουν με τα αντίθετά τους»

Η εσωτερική αποστασιοποίηση και η φιλοσοφία της ζωής

Αναφερόμενη στον τρόπο που βιώνει την καθημερινότητα και τη σχέση της με τον εσωτερικό της κόσμο, η Αιμιλία Υψηλάντη μίλησε για την ανάγκη αποστασιοποίησης:«Φεύγω, δεν είμαι διαρκώς παρούσα, γιατί είμαι αλλού. Το μυαλό δεν το πολυελέγχεις. Αυτό έχει και τον δικό του τρόπο να αμύνεται στην καθημερινή τριβή, οπότε αναπαύεται, φεύγει»Στη συνέχεια, τοποθετήθηκε και για την έννοια της νεότητας και τον τρόπο που αντιμετωπίζει τη ζωή:«Τι είναι νεότητα; Γιατί μέσα στη νεότητα μπορεί να υπάρχει πολύ γήρας και το αντίστροφο. Σημασία έχει πως αποφασίζει ο άνθρωπος να αντιμετωπίζει τη ζωή που έχει τώρα. Τη ζωή την αντιμετωπίζω με σωφροσύνη. Χρειάζεται το χαμόγελο στη ζωή και κάποια κόλπα για να επιβιώνεις. Το καμαρίνι είναι λίγο μοναστήρι, θέλω να είναι λίγο απρόσωπο»

Η προετοιμασία για τον ρόλο και η ανάγκη «ουδετερότητας»

Κλείνοντας, η ηθοποιός εξήγησε τη διαδικασία που ακολουθεί για να μεταμορφωθεί σε κάθε ρόλο, δίνοντας έμφαση στην εσωτερική ισορροπία: «Για να μεταμορφωθώ σε έναν ρόλο πρέπει να περάσω από μία κατάσταση ουδετερότητας, αλλιώς θα με επηρεάσει. Θέλω να αφήσω τον εαυτό μου στο κενό για να πάω κάπου αλλού»

Η ηθοποιός Αιμιλία Υψηλάντη απέκτησε μια κόρη από τον γάμο της με τον Άγγελο Υψηλάντη, η οποία έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 55 ετών το 2022.