Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος για την ανάγκη αποδοχής που έχει: “Δεν είμαι περήφανος ως άνθρωπος γι’ αυτό” (Βίντεο)

Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος μίλησε για τον ρόλο του στη νέα σειρά του MEGA, «Κάμπινγκ», αλλά και για τη δική του σχέση με την αποδοχή και την επιτυχία. Ο ηθοποιός βρέθηκε καλεσμένος στο «Χαμογέλα και Πάλι» και συνομίλησε με τη Σίσσυ Χρηστίδου και τους συνεργάτες της για την τηλεοπτική του επιστροφή, τον ήρωα που υποδύεται, αλλά και τις προσωπικές του αναζητήσεις.Ο ίδιος χαρακτήρισε ιδιαίτερα οικείο τον Ιορδάνη, τον ήρωα της σειράς, εξηγώντας πως, παρά το γεγονός ότι δεν ταυτίζεται απόλυτα μαζί του, αναγνωρίζει σε εκείνον πλευρές του χαρακτήρα του.

Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος: «Ο ρόλος μου ζούσε όλη του τη ζωή ως καταπιεσμένος άνθρωπος»

«Δεν είναι ότι είναι κόντρα ρόλος. Δεν έχω παίξει κάποιο ρόλο που να πω ότι έτσι είμαι και δεν έχω παίξει κανέναν ρόλο που να πω ότι “δεν είμαι αυτός”. Σίγουρα υπάρχει κάπου μέσα μου όλο αυτό», ανέφερε αρχικά.

Για τον Ιορδάνη, ο ηθοποιός εξήγησε πως πρόκειται για έναν άνθρωπο που έχει περάσει μεγάλο μέρος της ζωής του καταπιεσμένος, μέχρι τη στιγμή που αποφασίζει να ξεφύγει από όσα τον κρατούσαν πίσω.

«Μου φαίνεται πολύ γνώριμος ο ρόλος μου στο Κάμπινγκ. Μου είναι πολύ οικείος. Δεν είναι στη ζωή μου, είναι στην ψυχή μου, σε όλη τη δειλία μου, σε όλη τη συστολή μου, σε όλη τη δυσκολία μου. Ο ρόλος μου ζούσε όλη του τη ζωή ως καταπιεσμένος άνθρωπος», σημείωσε.

Όπως περιέγραψε, ο Ιορδάνης φτάνει σε ένα σημείο όπου «σκάει» και, στην προσπάθειά του να αλλάξει τη ζωή του, καταφεύγει σε επιλογές που δεν είναι ούτε νόμιμες ούτε απαραίτητα σωστές. Ωστόσο, όπως τόνισε, δεν πρόκειται για έναν κακό άνθρωπο.

Η νέα πραγματικότητα του κάμπινγκ λειτουργεί για εκείνον σαν μια μορφή φυγής. Μέσα στον συγκεκριμένο χώρο συναντώνται άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών, καταγωγών και χαρακτήρων, με τον ηθοποιό να βλέπει σε αυτόν έναν παραλληλισμό με την ίδια την κοινωνία.

«Όλοι αυτοί με έναν τρόπο είναι “φυγάδες” της ζωής. Και αυτό είναι που σιγά σιγά νομίζω ότι τραβάει και τον Ιορδάνη και τα παιδιά του. Και κάπως, ενώ καθόλου δεν ήταν η πρόθεση αυτή, κάπως τους καταπίνει αυτός ο κόσμος», είπε.

Η «φυγή» μέσα από την υποκριτική και η ανάγκη για αποδοχή

Μιλώντας για το αν ο ίδιος γοητεύεται από την ιδέα της φυγής, ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος παραδέχτηκε πως η πραγματικότητα συχνά τον δυσκολεύει, με το θέατρο να αποτελεί για εκείνον έναν διαφορετικό τρόπο διαφυγής.

«Δε με γοητεύει δυστυχώς, αλλά είναι ότι δυσκολεύομαι πολύ στην πραγματικότητα. Αυτό που με κρατάει είναι σίγουρα και η δειλία, αλλά νομίζω ότι με κρατάει και η ζωή μου έτσι όπως τη δόμησα», ανέφερε.

«Κάπως όλες οι ανησυχίες εκτονώνονται μέσα σε αυτούς τους κόσμους που δεν είναι πραγματικοί βέβαια, αλλά για εμάς, για μένα είναι πραγματικοί, οπότε κάπως φεύγω συνέχεια, αλλά φεύγω μέσα σε αυτούς τους κόσμους. Δηλαδή όλη την ώρα είμαι και κάποιος άλλος», πρόσθεσε.

Ο ηθοποιός μίλησε ακόμη για τη σχέση του με την καλλιτεχνική ιδιότητα, ξεκαθαρίζοντας πως αισθάνεται περισσότερο επαγγελματίας ηθοποιός παρά σκηνοθέτης ή καλλιτέχνης.

«Δεν ξέρω αν θεωρώ τον εαυτό μου καλλιτέχνη. Δεν νομίζω ότι είμαι πολύ καλλιτέχνης. Είμαι ηθοποιός και τα τελευταία χρόνια προσπαθώ να σκηνοθετώ κιόλας, ενώ δεν γνωρίζω να σκηνοθετώ», είπε χαρακτηριστικά.

Ιδιαίτερα προσωπική ήταν, ωστόσο, η αναφορά του στην ανάγκη για αποδοχή και στο πόσο αυτή επηρεάζει τον ίδιο αλλά και τους ανθρώπους του επαγγέλματός του.

«Φυσικά και θέλουμε το χειροκρότημα και την αποδοχή. Δυστυχώς αδιάκοπα και δυστυχώς αθεράπευτα. Δεν το εκτιμώ ιδιαίτερα. Δεν εκτιμώ ιδιαίτερα την περιοχή μου που ζητάει διαρκώς την αποδοχή», παραδέχτηκε.

Και συνέχισε με μια ειλικρινή αυτοκριτική: «Δεν είναι απ’ τα πράγματα για τα οποία είμαι περήφανος ως άνθρωπος, που έχω τόσο μεγάλη ανάγκη την αποδοχή και γι’ αυτό δυσκολεύομαι πάρα πολύ και με αυτό που λέγεται επιτυχία».