Παρέμβαση του βουλευτή Χρήστου Μπουκώρου, για να επανεξεταστεί το πλαίσιο κάλυψης των ανθρώπων με βαριά αναπηρία

Θέλεις να βλέπεις τα νέα του astratv.gr πρώτα στη Google;
Πρόσθεσέ μας στις προτιμώμενες πηγές σου:

Πρόσθεσε το astratv.gr
στα αγαπημένα σου στη Google

Επανεξέταση του πλαισίου κάλυψης των βασικών για την επιβίωση ασθενών ζητά ο 37χρονος Βολιώτης που βγήκε ανοιχτά για να μιλήσει για πρόβλημα της υγείας του

Μπροστάρης στον αγώνα για την ασφάλεια και την επιβίωση ανθρώπων με πολύ βαριά αναπηρία, μπαίνει, μετά την πρώτη «μάχη» που κέρδισε για το αναπηρικό αμαξίδιο, ο 37χρονος Βολιώτης, Θανάσης Τουρναβίτης. Το αμαξίδιο που μέχρι πρότινος δεν δικαιούταν, αλλά πλέον ανοίγει ο δρόμος να το αποκτήσει με νέα απόφαση του ΕΟΠΥΥ, μετά τη δημοσιοποίηση της επιστολής του στον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ και την παρέμβαση του βουλευτή Χρήστου Μπουκώρου, ήταν μόνον η αρχή.

Με νέα του επιστολή ο Θανάσης Τουρναβίτης αναφέρεται στο πλήθος των αναλώσιμων που απαιτούνται για έναν άνθρωπο με πολύ βαριά αναπηρία και τα οποία μολονότι προβλέπονται, παρέχονται με σημαντικές εκπτώσεις από τον ΕΟΠΥΥ.

Να επανεξεταστεί συνολικά το πλαίσιο κάλυψης των ανθρώπων με βαριά αναπηρία και μηχανική υποστήριξη της αναπνοής είναι το αίτημα προς τον ΕΟΠΥΥ. «Δεν ζητούμε προνομιακή μεταχείριση. Ζητούμε την κάλυψη βασικών αναγκών που συνδέονται άμεσα με την υγεία, την ασφάλεια και την επιβίωση ανθρώπων με πολύ βαριά αναπηρία», αναφέρει και περιγράφει όσα και ο ίδιος βιώνει:

«Αναλώσιμα τραχειοστομίας και μηχανικής υποστήριξης

Μετά το 2018, στην πράξη δεν βρίσκουμε προμηθευτή που να μας χορηγεί με ιατρική συνταγή τα απαραίτητα αναλώσιμα τραχειοστομίας και μηχανικής υποστήριξης της αναπνοής.

Έτσι, το κόστος επιβαρύνει σχεδόν εξ ολοκλήρου τον ασθενή και την οικογένεια. Ακόμη και με σημαντικό περιορισμό των ποσοτήτων, σε βαθμό που μπορεί να θέτει σε κίνδυνο την υγεία του ασθενούς, το κόστος ανέρχεται περίπου στα 500 ευρώ τον μήνα, δηλαδή περίπου 6.000 ευρώ τον χρόνο.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, προμηθευτές ζητούν επιπλέον συμμετοχή ίση ή ακόμη και μεγαλύτερη από την τιμή με την οποία μπορούμε να αγοράσουμε τα ίδια υλικά απευθείας από την αγορά.

Η μείωση των αναλωσίμων δεν είναι απλώς οικονομική θυσία. Μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο λοιμώξεων, αναπνευστικών επιπλοκών και νοσηλείας. Χρειάζεται άμεση επανεξέταση της κοστολόγησης και του τρόπου χορήγησής τους.

Χορήγηση αναπνευστήρα μηχανικής υποστήριξης

Μέχρι το 2018 ο αναπνευστήρας χορηγούνταν με μικρή συμμετοχή του ασθενούς. Στη συνέχεια εφαρμόστηκε ουσιαστικά ένα σύστημα μακροχρόνιας μίσθωσης.

Στη δική μας περίπτωση, το κράτος καταβάλλει στον προμηθευτή περίπου 166 ευρώ τον μήνα, ενώ παράλληλα εμείς πληρώνουμε επιπλέον περίπου 200 ευρώ τον μήνα. Έτσι, ο προμηθευτής εισπράττει συνολικά περίπου 366 ευρώ τον μήνα, δηλαδή περίπου 4.392 ευρώ τον χρόνο, από τα οποία τα 2.400 ευρώ επιβαρύνουν άμεσα τον ασθενή και την οικογένειά του.

Για μία συσκευή αξίας περίπου 5.000 ευρώ χωρίς ΦΠΑ, είναι εύλογο να εξεταστεί αν το σημερινό σύστημα είναι οικονομικά συμφέρον είτε για το Δημόσιο είτε για τον ασθενή, όταν οι πληρωμές συνεχίζονται επί σειρά ετών.

Θα ήταν οικονομικότερο και δικαιότερο η συσκευή να χορηγείται απευθείας στον ασθενή, με κάλυψη service, τεχνικής υποστήριξης και ανταλλακτικών για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.

Κοστολόγηση ειδικού ιατροτεχνολογικού εξοπλισμού

Οι τιμές αποζημίωσης για απαραίτητο εξοπλισμό απέχουν σημαντικά από τις πραγματικές τιμές της αγοράς.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι οι συσκευές αναρρόφησης, οι γερανοί ανύψωσης, τα ηλεκτρικά κρεβάτια, τα ειδικά στρώματα και μαξιλάρια κατακλίσεων, οι μπαταρίες ηλεκτροκίνητων αμαξιδίων και οι μπαταρίες των αναπνευστήρων.

Η μπαταρία ενός αναπνευστήρα κοστίζει περίπου 700 ευρώ και χρειάζεται αντικατάσταση περίπου ανά τρία χρόνια. Στη δική μας περίπτωση υπάρχουν τρεις αναπνευστήρες, καθώς η εφεδρεία είναι απαραίτητη για λόγους ασφάλειας, μεταξύ άλλων και λόγω πιθανών διακοπών ρεύματος ή βλάβης κάποιας συσκευής. Μόνο το κόστος των μπαταριών μπορεί έτσι να φθάνει τα 2.100 ευρώ ανά τριετία.

Για τον ίδιο λόγο διαθέτουμε δύο συσκευές αναρρόφησης, ώστε σε περίπτωση βλάβης της μίας να υπάρχει άμεσα δεύτερη διαθέσιμη. Σε άνθρωπο με τραχειοστομία η αναρρόφηση δεν μπορεί να περιμένει μέχρι να επισκευαστεί ένα μηχάνημα.

Αντίστοιχα, απαιτούνται δύο γερανοί ανύψωσης: ένας ηλεκτρικός και ένας χειροκίνητος ως εφεδρικός. Στη δική μας περίπτωση ο ασθενής δεν μπορεί να σηκωθεί με ασφάλεια από άνθρωπο, μεταξύ άλλων και λόγω αυξημένου σωματικού βάρους. Αν ο ηλεκτρικός γερανός παρουσιάσει βλάβη ή υπάρξει διακοπή ρεύματος, πρέπει να υπάρχει άμεσα διαθέσιμη χειροκίνητη λύση.

Άρα, αυτό που μπορεί να φαίνεται ως «διπλός» ή «τριπλός» εξοπλισμός δεν αποτελεί πολυτέλεια. Αποτελεί αναγκαία εφεδρεία για την ασφάλεια και σε ορισμένες περιπτώσεις για την ίδια την επιβίωση του ασθενούς.

Σε αρκετές περιπτώσεις η προβλεπόμενη αποζημίωση καλύπτει μόλις το 1/5 ή το 1/3 της πραγματικής τιμής. Αυτό αναγκάζει τις οικογένειες είτε να πληρώνουν οι ίδιες τη διαφορά είτε να αναζητούν μεταχειρισμένο εξοπλισμό, συχνά χωρίς τεχνική υποστήριξη.

Από τη δική μας εμπειρία, η επιβάρυνση για αγορά, επισκευή, εφεδρικό εξοπλισμό και αντικατάσταση μπορεί να ξεπερνά τις 2.000 ευρώ τον χρόνο. Χρειάζεται ουσιαστική και τακτική επικαιροποίηση των τιμών αποζημίωσης με βάση τις πραγματικές ανάγκες και τις τιμές της αγοράς.

Συνολικό κόστος διαβίωσης και φροντίδας

Στα παραπάνω έξοδα προστίθενται ειδική διατροφή, φάρμακα, υλικά υγιεινής, μετακινήσεις, αυξημένη κατανάλωση ρεύματος και θέρμανσης, φυσιοθεραπείες και νοσηλευτική υποστήριξη στο σπίτι.

Στη δική μας περίπτωση απαιτείται νοσηλευτής για τουλάχιστον 3 ώρες την ημέρα, με κόστος περίπου 8 ευρώ την ώρα, δηλαδή περίπου 720 ευρώ τον μήνα.

Η φυσιοθεραπεία θα έπρεπε να γίνεται καθημερινά, όμως λόγω του υψηλού κόστους την έχουμε περιορίσει στις 3 φορές την εβδομάδα, με κόστος 25–30 ευρώ ανά συνεδρία.

Ακόμη και με αυτούς τους περιορισμούς, το συνολικό κόστος φθάνει περίπου τα 2.500 ευρώ τον μήνα. Και αυτό επιτυγχάνεται μόνο επειδή περιορίζουμε αναλώσιμα, φυσιοθεραπείες και άλλες απαραίτητες ανάγκες σε βαθμό που μπορεί να γίνει επικίνδυνος για την υγεία του ασθενούς. Με πλήρη κάλυψη των πραγματικών αναγκών, το κόστος θα ήταν αισθητά υψηλότερο.

Το δωμάτιο ενός ανθρώπου με τραχειοστομία και μηχανική υποστήριξη λειτουργεί στην πράξη σαν μία μικρή μονάδα εντατικής φροντίδας μέσα στο σπίτι. Για τον λόγο αυτό απαιτείται όχι μόνο ο βασικός εξοπλισμός, αλλά και ασφαλής εφεδρεία για κρίσιμες συσκευές σε περίπτωση βλάβης ή διακοπής ρεύματος.

Παράλληλα, η οικογένεια καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της φροντίδας σε 24ωρη βάση χωρίς αμοιβή».