Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος καλεσμένος στο «Χαμογέλα και πάλι»

Θέλεις να βλέπεις τα νέα του astratv.gr πρώτα στη Google;
Πρόσθεσέ μας στις προτιμώμενες πηγές σου:

Πρόσθεσε το astratv.gr
στα αγαπημένα σου στη Google

Ο ηθοποιός μίλησε για τον ρόλο του στην νέα σειρά του MEGA, «Κάμπινγκ».

Δεν είναι ότι είναι κόντρα ρόλος. Δεν έχω παίξει κάποιο ρόλο που να πω ότι έτσι είμαι και δεν έχω παίξει κανέναν ρόλο που να πω ότι «δεν είμαι αυτός». Σίγουρα υπάρχει κάπου μέσα μου όλο αυτό. Κάπου θα υπάρχει. Μου φαίνεται πολύ γνώριμος ο ρόλος μου στο Κάμπινγκ. Μου είναι πολύ οικείος. Δεν είναι στη ζωή μου, είναι στην ψυχή μου, σε όλη τη δειλία μου, σε όλη την συστολή μου, σε όλη την δυσκολία μου. Ο ρόλος μου ζούσε όλη του τη ζωή ως καταπιεσμένος άνθρωπος. Στον «Ιορδάνη» συμβαίνει ότι «σκάει», ευτυχώς, κατά τη γνώμη μου. Χαίρομαι που σκάει, παρόλο που παρασέρνει μαζί του πολύ κόσμο και παρόλο που κάνει και πάρα πολύ άσχημα πράγματα επειδή έχει σκάσει, αλλά δεν έχει καθόλου αυτή την πρόθεση. Αλλά καμιά φορά και οι προθέσεις δεν έχουν και μεγάλη σημασία. Καμιά φορά κάνουμε πράγματα ενώ δεν έχουμε την πρόθεση, αλλά εντάξει. Οκ, είμαστε στο πλαίσιο μιας κωμωδίας και σε αυτή την κωμωδία συμβαίνουν ακραία τα πράγματα, όπως συμβαίνουν στις κωμωδίες συχνά τα πράγματα λίγο πιο σηκωμένα από το έδαφος. Είναι ένας άνθρωπος που σκάει, αλλά αυτό στο οποίο καταφεύγει ούτε νόμιμο είναι ούτε και το καλύτερο δυνατό. Το κάνει πάρα πολύ τσαπατσούλικα γιατί δεν έχει– ακριβώς. Ούτε κακός είναι ούτε παράνομος είναι, ούτε άτιμος είναι. Είναι πολύ τίμιος άνθρωπος. Οπότε τα κάνει όλα όπως να ‘ναι. Δεν το σκέφτεται καθόλου. Κάνει το πιο απελπισμένο σχέδιο που υπάρχει τώρα να κλέψει λεφτά από τη μαφία, ας πούμε. Δηλαδή ένας άνθρωπος που δεν έχει πει ποτέ «άντε ρε», και μετά προσπαθεί να τα βγάλει πέρα», είπε αρχικά ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος.

«Και ευτυχώς συναντάει αυτόν τον τύπο εκεί, τον Σοφοκλή, που είναι από άλλη «φτιαξιά» και μπαίνει σαν προστάτης του, άθελά του. Μπαίνει σαν προστάτης του κάμπινγκ βασικά, γιατί έτσι αντιλαμβάνεται τον εαυτό του. Αλλά επειδή ο Ιορδάνης πια μπλέκεται με το Κάμπινγκ, γίνεται προστάτης και του Ιορδάνη και τελικά γίνονται και φίλοι. Συναντάς όλα αυτά τα είδη ανθρώπων σε ένα κάμπινγκ. Είναι όλων των ειδών μέσα εκεί, όλων των ηλικιών, όλων των καταγωγών. Έχει έναν παραλληλισμό με την κοινωνία, αλλά έχει κάτι που εμένα με, με ξεκουράζει, που σχετίζεται με τη φυγή. Όλοι αυτοί με έναν τρόπο είναι «φυγάδες» της ζωής. Και αυτό είναι που σιγά σιγά νομίζω ότι τραβάει και τον Ιορδάνη και τα παιδιά του. Και κάπως, ενώ καθόλου δεν ήταν η πρόθεση αυτή, κάπως τους καταπίνει αυτός ο κόσμος. Θεωρώ ότι ο Ιορδάνης νιώθει σιγά σιγά πολύ καλύτερα μέσα σε αυτή την καινούργια πραγματικότητα παρά στην παλιά πραγματικότητα. Ακόμα και αν αυτή η πραγματικότητα η καινούρια είναι πολύ επικίνδυνη, είναι πολύ επισφαλής, είναι πολύ πρωτόγνωρη», συνέχισε.

Τον γοητεύει η φυγή;

Όπως παραδέχθηκε, «Δε με γοητεύει δυστυχώς, αλλά είναι ότι δυσκολεύομαι πολύ στην πραγματικότητα. Αυτό που με κρατάει είναι σίγουρα και η δειλία, αλλά νομίζω ότι με κρατάει και η ζωή μου έτσι όπως τη δόμησα, έτσι όπως την έφτιαξα. Και αυτή η ψευδαισθητική ζωή, μέσα από το θέατρο εννοώ. Κάπως όλες οι ανησυχίες εκτονώνονται μέσα σε αυτούς τους κόσμους που δεν είναι πραγματικοί βέβαια, αλλά για εμάς, για μένα είναι πραγματικοί, οπότε κάπως φεύγω συνέχεια, αλλά φεύγω μέσα σε αυτούς τους κόσμους. Δηλαδή όλη την ώρα είμαι και κάποιος άλλος»,

»Με μια οργάνωση βέβαια, γιατί το ένα θεατρικό έργο υπάρχει από πέρσι, η παράσταση στην οποία παίζω η «Δίκη», σε σκηνοθεσία του Άρη Μπινιάρη που παίζουμε από πέρσι όλη τη χρονιά στο Θέατρο Αρκ και ξεκινάμε και στις 28 Οκτωβρίου. Και την άλλη την παράσταση που τη σκηνοθετώ «Το σκοτάδι». Οπότε με έναν τρόπο δεν συνυπάρχουν όλα μαζί. Δυσκολεύομαι πάρα πολύ να καλέσω κόσμο. Το ξέρω ότι είναι αντιφατικό αυτό γιατί εκθέτω τη δουλειά μου. Αυτή είναι η φύση της δουλειάς μου, να την εκθέτω. Δεν μπορεί να υπάρξει διαφορετικά. Από την άλλη μεριά δυσκολεύομαι πάρα πολύ να καλέσω τον οποιονδήποτε, να προσπαθήσω να τον ψήσω να δει κάτι που φτιάχνω. Γιατί εγώ δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι μου αρέσει αυτό που φτιάχνω. Ποτέ δεν νιώθω σίγουρος ότι μου αρέσει αυτό που φτιάχνω. Ούτε εκ των υστέρων και αυτό είναι και ανεξάρτητα από την επιτυχία. Δηλαδή μπορεί κάτι να πηγαίνει και πάρα πολύ καλά κι εγώ να το δω και να φρικάρω πάρα πολύ άσχημα».

Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Η Δίκη» στο Θέατρο Αρκ και σκηνοθετεί την παράσταση «Το σκοτάδι» στο Θέατρο Αργώ.

Για το τι πραγματεύεται η παράσταση «Το σκοτάδι»: «Αυτή η παράσταση βασίζεται πάνω σε ένα έργο πραγματικό. Εννοώ όχι δημιουργημένο τώρα που υπάρχει στην θεατρική βιβλιογραφία εδώ και έναν αιώνα που είναι οι Τυφλοί του Μέτερλινκ. Είναι ένα συμβολικό έργο για 10-12 τυφλούς που βρίσκονται σε ένα δάσος και ο άνθρωπος που τους πήγαινε, ο οδηγός τους, γιατί είναι τυφλοί και τους έχει βγάλει από το άσυλό τους, έχει εξαφανιστεί. Αυτοί ξυπνάνε μέσα στο δάσος και δεν ξέρουν ούτε πού είναι ούτε πού είναι αυτός. Και μέσα εκεί αρχίζουν να κυριεύονται σιγά σιγά από τον τρόμο αυτής της, αυτού του αγνώστου. Τώρα αυτό το έργο έχει και ένα πολύ μινιμαλιστικό τέλος, εντελώς φιλοσοφικό. Εμένα με ταράζει πολύ γιατί συνομιλεί πολύ με μια δική μου ανάγκη και ένα δικό μου ζήτημα που σχετίζεται με την δυσκολία μας να υπάρχουμε μέσα στη ζωή και με τον φόβο μας και με την, με το, με κάτι που μας απειλεί, το οποίο είναι πάντοτε αθέατο. Στα αλήθεια ούτε καταλαβαίνουμε τι μας απειλεί, αλλά ζούμε διαρκώς τρομαγμένοι από κάτι που μας απειλεί, που μέσα μας κατοικεί μάλλον και είμαστε τυφλοί μπροστά του. Ούτε το βλέπουμε ούτε και ξέρουμε. Και όλο νομίζουμε ότι κάτι βλέπουμε και τίποτα δεν βλέπουμε. Γι’ αυτό το λόγο εγώ είχα την ανάγκη ο θεατής να είναι τυφλός, όπως οι τυφλοί του Μέτερλινκ και άρα ούτε αυτός θα δει τίποτα. Θα ακούσει, θα νιώσει κάποια πράγματα και θα αφεθεί μέσα σε ένα σύμπαν το οποίο είναι αρκετά φιλοσοφικό. Το λέω αυτό γιατί μπορεί κάποιος να ακούσει το σκοτάδι. Έχω πάντα αγωνία για τις παραστάσεις μου γιατί δεν ξέρω αν καταφέρνω να κάνω αυτό που μέσα στην ψυχή μου υπήρχε, στην αγωνία μου».

Για το πώς «βλέπει» τον εαυτό του: «Δεν ξέρω αν θεωρώ τον εαυτό μου καλλιτέχνη. Δεν νομίζω ότι είμαι πολύ καλλιτέχνης. Είμαι ηθοποιός και, και τα τελευταία χρόνια προσπαθώ να σκηνοθετώ κιόλας, ενώ δε γνωρίζω να σκηνοθετώ. Δεν ξέρω πώς γίνεται. Γι’ αυτό και δεν μπορώ να ονομάσω τον εαυτό μου επαγγελματία σκηνοθέτη. Δεν είμαι επαγγελματίας σκηνοθέτης. Δεν είμαι καταρτισμένος, ούτε ξέρω ακριβώς να το κάνω. Ενώ θεωρώ τον εαυτό μου επαγγελματία ηθοποιό. Αν μου δώσεις κάτι, ξέρω πώς να το παίξω. Δεν έχει σημασία αν θα σ’ αρέσει, αν θα είναι καλό. Ξέρω πώς να το κάνω. Φυσικά και θέλουμε το χειροκρότημα και την αποδοχή. Δυστυχώς αδιάκοπα και δυστυχώς αθεράπευτα. Δεν το εκτιμώ ιδιαίτερα. Δεν εκτιμώ ιδιαίτερα την περιοχή μου που ζητάει διαρκώς την αποδοχή. Θα έλεγα ότι δεν είναι απ’ τα πράγματα για τα οποία είμαι περήφανος ως άνθρωπος. Που έχω τόσο μεγάλη ανάγκη την αποδοχή και γι’ αυτό δυσκολεύομαι πάρα πολύ και με αυτό που λέγεται επιτυχία».