Τάσος Κωστής: Η εξομολόγηση για τον θάνατο της συζύγού του – “Γυρνούσα και δεν είχα άνθρωπο να μοιραστώ τη χαρά μου” (Βίντεο)

Ο Τάσος Κωστής προχώρησε σε μία από τις πιο συγκλονιστικές και ανθρώπινες εξομολογήσεις της ζωής του, μιλώντας ανοιχτά για την απώλεια της συζύγου του και τη δύσκολη καθημερινότητα που ακολούθησε μετά τον θάνατό της. Ο αγαπημένος ηθοποιός, εμφανώς συγκινημένος, μίλησε στην κάμερα της εκπομπής «Breakfast@Star» το πρωί της Τρίτης 27 Μαΐου και περιέγραψε με λόγια καρδιάς τη μοναξιά που βιώνει, αλλά και το κενό που άφησε πίσω της η γυναίκα με την οποία μοιράστηκε δεκαετίες ζωής. Με βαθιά συγκίνηση, ο Τάσος Κωστής παραδέχτηκε πως ο χρόνος μπορεί να απαλύνει τον πόνο, όμως δεν μπορεί ποτέ να σβήσει την απώλεια ενός ανθρώπου που υπήρξε κομμάτι της ζωής σου για τόσα χρόνια.

Διαβάστε: Τάσος Κωστής για τη μάχη του με τον καρκίνο: “Το μόνο που δε μπορώ να ακούσω είναι η λέξη χημειοθεραπεία”

Τάσος Κωστής: «Ο πόνος δεν φεύγει ποτέ»

Ο ηθοποιός μίλησε για τη διαδικασία της αποδοχής της απώλειας, εξηγώντας πως με το πέρασμα του χρόνου μαθαίνει κανείς να ζει με την απουσία, χωρίς όμως να ξεπερνά πραγματικά τον πόνο.«Ο χρόνος απαλύνει τον πόνο της απώλειας, αλλά δεν φεύγει. Δεν φεύγει ο πόνος. Μαθαίνεις να ζεις με την απώλεια. Όταν άρχισε να ελαφραίνει με τον χρόνο, την αποδέχθηκα αλλά λέω ευχαριστώ που υπήρξε στη ζωή μου και που ήμασταν μαζί τόσα χρόνια».Στη συνέχεια, ο Τάσος Κωστής μίλησε με τρυφερότητα για τη σύζυγό του, περιγράφοντάς τη ως έναν σπουδαίο άνθρωπο που στάθηκε δίπλα του σε όλη του τη ζωή.«Δεν είμαστε τώρα, πρέπει να αποδεχτώ την απώλεια. Πρέπει όμως και να ζω με την ανάμνηση ότι είχα πάντα έναν άνθρωπο δίπλα μου πάρα πολύ ωραίο. Να το πω διαμάντι; Πως να το πω; Κάπως να το πω».

Η μοναξιά μετά τα χειροκροτήματα

Ο γνωστός ηθοποιός αποκάλυψε επίσης μια πρόσφατη εμπειρία του από ταξίδι στη Θεσσαλονίκη για φεστιβάλ, όπου ένιωσε μεγάλη αγάπη από τον κόσμο, ωστόσο όταν έμεινε μόνος στο ξενοδοχείο συνειδητοποίησε ξανά το μεγάλο κενό που υπάρχει στη ζωή του. «Αυτό που μου λείπει είναι η συντροφικότητα. Ένας άνθρωπος δίπλα μου, γιατί δεν είναι καλή η μοναξιά. Ας πούμε, τώρα ήμουν στη Θεσσαλονίκη και πήρα πολλή αγάπη. Είχε πολύ συγκίνηση και έπεσε πολύ κλάμα στο φεστιβάλ. Αλλά όταν γύρισα στο ξενοδοχείο, εκεί ένιωσα την μοναξιά. Δεν είχα έναν άνθρωπο να μοιραστώ τη χαρά μου».