Ελληνοτουρκικά: “Δεν αποκλείεται δολιοφθορά από υποβρύχιο drone στο GSI”

Με επιμονή και ένταση εξακολουθεί η Τουρκία να διατηρεί στην κορυφή της ατζέντας το αίτημα για αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου, την ώρα που διατηρεί το casus belli, μεταφέρει στα δυτικά της παράλια στρατεύματα, ενώ γνωρίζει πως η στρατιωτική θωράκιση των ελληνικών νησιών γίνεται με οπλικά συστήματα αμυντικού χαρακτήρα. Τα τελευταία 24ωρα τόσο υπουργός Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, με δύο δημόσιες παρεμβάσεις του, όσο και ο εκπρόσωπος του τουρκικού υπουργείου Άμυνας, Ζέκι Ατατούρκ, ζήτησαν από την Ελλάδα να αποσύρει τις δυνάμεις της από τα νησιά. Η συστηματική επαναφορά του τουρκικού αιτήματος για τον αφοπλισμό των ελληνικών νησιών του Αιγαίου δεν αποτελεί μια αιφνίδια ή απρόβλεπτη διπλωματική έξαρση. Αντίθετα, πρόκειται για μια διαχρονική και απόλυτα συγκροτημένη στρατηγική επιλογή της Άγκυρας. Η τακτική αυτή συνδέεται στενά με αναθεωρητικές ιδεολογικές καταβολές, νομικούς ελιγμούς δημιουργίας τετελεσμένων, αντιδράσεις στις αμυντικές συμμαχίες της Αθήνας, ιδιαιτέρως με το Ισραήλ, αλλά και υπολογισμένες εσωτερικές πολιτικές σκοπιμότητες, όπως υποστηρίζει στο parapolitika.gr ο Δημήτρης Σταθακόπουλος, διδάκτωρ του Παντείου Πανεπιστημίου, νομικός -Οθωμανολόγος.

Σταθακόπουλος στο parapolitika.gr: Η Τουρκία θέλει να γίνει «κεντρική δύναμη»

Σύμφωνα με τον καθηγητή, στον πυρήνα της τουρκικής επιχειρηματολογίας βρίσκεται το διαχρονικό αφήγημα που αντλεί τις ρίζες του στον «Εθνικό Όρκο» της κεμαλικής περιόδου, ότι η Τουρκία αδικείται σε βάθος χρόνου από τις διεθνείς συνθήκες (Λωζάνης, Μοντρέ, Παρισίων). Όπως υποστηρίζει, η προβολή της «Πατρίδας της Καρδιάς» και της «Γαλάζιας Πατρίδας», που είναι μεγαλύτερη των σημερινών θαλάσσιων χωρικών υδάτων της Τουρκίας, αποτυπώνει την τουρκική φιλοδοξία να αναγνωριστεί ως κεντρική και όχι απλώς περιφερειακή δύναμη, αποκτώντας καθοριστικό λόγο στις εξελίξεις της Ανατολικής Μεσογείου, τονίζοντας χαρακτηριστικά πως «στην Ελλάδα λέμε ότι η Τουρκία θέλει να είναι περιφερειακή δύναμη. Όχι, η Τουρκία στο δικό της αφήγημα θέλει να είναι κεντρική δύναμη. Θεωρεί, δηλαδή, ότι στην Ανατολική Μεσόγειο πρέπει να έχει λόγο σε οτιδήποτε γίνεται. Και όχι μόνο να έχει λόγο, αλλά να έχει και συμμετοχή. Και όχι να έχει συμμετοχή αναλογική, δηλαδή ένα τρίτο, ένα τέταρτο, ένα πέμπτο συμμετοχής σε ένα έργο κοινωφελές, ένα έργο ενεργειακό ή και σε μια στρατιωτική συμμαχία. Αλλά πρέπει να έχει τη μερίδα του λέοντος, δηλαδή να έχει μια λεόντειο συμφωνία υπέρ της, λόγω όγκου που έχει εδαφικά και πληθυσμιακά. Δηλαδή η Τουρκία δεν είναι μια οποιαδήποτε μικρή χώρα. Συν ότι θεωρεί πως η Τουρκία είναι μια διάδοχη κατάσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και, επιπλέον, μπορεί να τα επιβάλει όλα αυτά».

Η «έρπουσα δικαιοδοσία» ως εργαλείο της Άγκυρας

Η αμφισβήτηση της στρατιωτικοποίησης των νησιών δεν είναι καινούργια. Χρονολογείται ήδη από το 1976, όταν η Ελλάδα προχώρησε στη θωράκιση των νησιών μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και τη συγκρότηση της 4ης Στρατιάς του Αιγαίου. Έκτοτε, η Άγκυρα ασκεί συστηματικά τη λεγόμενη «έρπουσα δικαιοδοσία» προβάλλοντας δικαιώματα που δεν της παρέχει το Διεθνές Δίκαιο. Στόχος της είναι να επιδείξει διαχρονική συνέπεια και επιμέλεια, ώστε σε μια ενδεχόμενη διεθνή διαιτησία να ισχυριστεί ότι ουδέποτε αποδέχθηκε το υφιστάμενο καθεστώς, μετατρέποντας de facto καταστάσεις σε de jure δικαιώματα, κατά το ιστορικό παράδειγμα της Αλεξανδρέττας το 1939.

Η Αλεξανδρέττα του 1939 ως ιστορικό προηγούμενο

Ο κ. Σταθακόπουλος υποστηρίζει, μάλιστα, ότι την τακτική που ακολούθησε η Τουρκία στην Αλεξανδρέττα της Συρίας προσπαθεί να την επιβάλει στα Κατεχόμενα της Κύπρου. Λέει χαρακτηριστικά: «Το 1939, όταν η Τουρκία έστειλε εποίκους στην Αλεξανδρέττα, στη συνέχεια ζήτησε από τους Γάλλους που ήταν επόπτες της περιοχής να γίνει δημοψήφισμα. Οι Γάλλοι το δέχτηκαν λόγω των Τούρκων εποίκων που ήταν εκεί και έφερε την Αλεξανδρέττα να ενσωματώνεται στην Τουρκία. Έτσι, λοιπόν, παρότι η Συρία δεν το αποδέχτηκε ποτέ αυτό το δημοψήφισμα, εδώ και 87 χρόνια, εντούτοις η Αλεξανδρέττα σήμερα παραμένει στην Τουρκία. Πού θέλει να το επιβάλει αυτό; Στα Κατεχόμενα, στην Ανατολική Μεσόγεια και στο Αιγαίο τουλάχιστον».

Το σενάριο δολιοφθοράς από άγνωστο drone που θέτει ο Σταθακόπουλος για το GSI

Πόσο, όμως, έτοιμη είναι η Τουρκία να επιβάλει τους σχεδιασμούς της; Όπως μας εξηγεί ο καθηγητής, «ο Ερντογάν έχει μία λογική της μη επίθεσης, αλλά της πολιορκίας και της συνεχής διαμαρτυρίας. Αυτό το κάνει ως στρατηγική πολιορκίας, έχοντας σύμμαχο τον χρόνο και την υπομονή, όπως έλεγε ο στρατηγός Κουτούζοφ στο έργο “Πόλεμος και Ειρήνη” του Λέοντος Τολστόι. Επομένως, θα διαμαρτυρηθεί, μπορεί να βγάλει και φρεγάτες και υπερπτήσεις. Πλην, όμως, εκείνο το οποίο έχει ήδη ενεργοποιήσει και θα εντείνει είναι ο στόλος των ψαράδικων, ο οποίος θα αμφισβητεί και θα δημιουργεί πρόβλημα σε οποιοδήποτε δικαίωμα πάει να ασκήσει η Ελλάδα. Γιατί θα δημιουργούν πρόβλημα; Διότι δεν θα είναι ένας στόλος εμπόλεμος, ώστε η Ελλάδα να διαμαρτύρεται για ένοπλη παραβίαση της Τουρκίας, αλλά θα είναι ένας άοπλος στόλος, όπως είναι αυτός των ψαράδων, οι οποίοι θα δημιουργούν τα προβλήματα και τις αμφισβητήσεις της κυριαρχίας της Ελλάδος σε ό,τι πάει να κάνει στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Πολύ φοβάμαι, δε, ότι όταν θα πάει να γίνει η πόντιση του GSI, του καλωδίου από την Κρήτη προς την Κύπρο, δεν αποκλείεται ένα αγνώστου ταυτότητας drone υποβρύχιο να δημιουργήσει δολιοφθορά (η Τουρκία βεβαίως δεν θα το παραδεχτεί ότι είναι δικό της), πλην όμως θα κερδίσει χρόνο για να σαμποτάρει το συγκεκριμένο έργο, στο οποίο δεν συμμετέχει, αναγκάζοντας τη Meridian, τους Γάλλους δηλαδή εν προκειμένου, να βάλουν μέσα στην κοινοπραξία και την Τουρκία. Οπότε θα ωφεληθεί η Τουρκία, ερωτώμενη πρωτίστως, άρα λοιπόν να αναγνωριστεί η κυριαρχία της, και δευτερευόντως να ζητήσει να πάρει κάποιο όφελος, κάποιο αντάλλαγμα».

Η τακτική αυτή της όξυνσης εξυπηρετεί και τους εσωτερικούς σχεδιασμούς του Προέδρου Ερντογάν. Ενόψει των επόμενων εκλογών, η επίκληση εξωτερικών απειλών από την Ελλάδα, το Ισραήλ ή την οικονομία εξυπηρετεί την ενεργοποίηση του Άρθρου 116 του τουρκικού συντάγματος περί «μείζονος εθνικού συμφέροντος». Μέσω πρόωρων εκλογών, ο Ερντογάν επιδιώκει να ξεπεράσει το συνταγματικό όριο των δύο θητειών και να διεκδικήσει εκ νέου την προεδρία.