Ο Ανδρέας Τεττέι είναι μια πολυσύνθετη προσωπικότητα, με έντονη παρουσία και έξω από τις τέσσερις γραμμές των γηπέδων.
Αυτός ήταν και ο λόγος που ο διεθνής επιθετικός του Παναθηναϊκού κέρδισε το βραβείο Ακτιβισμού Ποδοσφαιριστών FIFPRO 2025!
Με αφορμή, δε, την βράβευσή του αυτή, ο Τετέι παραχώρησε συνέντευξη στην ιστοσελίδα της FIFPRO, στην οποία και αναφέρθηκε σε ουκ ολίγα κοινωνικά ζητήματα.
Ο 25χρονος φορ μίλησε για την καταπολέμηση του ρατσισμού και την ένταξη των προσφύγων, ενώ έδωσε και το παρασκήνιο για την αφιέρωση του γκολ που είχε σημειώσει κόντρα στη Βικτόρια Πλζεν, σε ένα παιδί που γνώρισε και έδινε τη δική του μάχη με τον καρκίνο.
Αναλυτικά οι δηλώσεις του Τετέι:
«Αυτό το βραβείο ήρθε σε μια τρελή στιγμή της ζωής μου. Η προσοχή μου ήταν στραμμένη κυρίως στη μεταγραφή μου και στο να παίξω για την Ελλάδα, αλλά για μένα, αυτό το βραβείο είχε διαφορετική σημασία. Αυτό μου θύμισε ότι το να είσαι ποδοσφαιριστής συνεπάγεται και ευθύνη.
Καθώς η καριέρα σου προχωρά, η φωνή σου φτάνει σε περισσότερους ανθρώπους. Τώρα, αν θίξω θέματα όπως ο ρατσισμός, οι διακρίσεις ή η αμοιβαία βοήθεια, θα με ακούσουν περισσότεροι άνθρωποι από πριν. Αυτό δεν αλλάζει αυτό που είμαι, αλλά με κάνει να σκεφτώ ακόμη πιο προσεκτικά τον τρόπο που χρησιμοποιώ αυτήν την πλατφόρμα.
Η νίκη αυτού του βραβείου μου επέτρεψε επίσης να λάβω επιχορήγηση για τη χρηματοδότηση ενός κοινωνικού έργου. Ήξερα από την αρχή ότι ήθελα να τη χρησιμοποιήσω για να δημιουργήσω κάτι που θα φέρνει τους ανθρώπους κοντά.
Σε συνεργασία με την Ένωση Ελλήνων Ποδοσφαιριστών, ΠΣΑΠΠ, διοργανώνουμε ένα τουρνουά ποδοσφαίρου για παιδιά πρόσφυγες. Η ιδέα είναι απλή: να περάσουμε μια μέρα παίζοντας Ποδόσφαιρο, να γνωρίσουμε τους παίκτες, να λάβουμε φανέλες και να δημιουργήσουμε αναμνήσεις που θα διαρκέσουν πολύ μετά την εκδήλωση.
Την περασμένη σεζόν, γνώρισα ένα μικρό αγόρι που πάλευε με τον καρκίνο, αφού έμαθε ότι ήμουν ο αγαπημένος του παίκτης. Πήγα να τον επισκεφτώ κρυφά επειδή ήθελα να του κάνω έκπληξη. Δεν υπήρχαν κάμερες ή αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Περάσαμε λίγο χρόνο μαζί. Του έδωσα μια από τις φανέλες μου και κουβεντιάσαμε. Μετά τον ρώτησα τι πανηγύρι θα ήθελε να κάνω αν έβαζα γκολ.
Διάλεξε το γράμμα Μ, το πρώτο γράμμα του μικρού του ονόματος. Όταν σκόραρα εναντίον της Βικτόρια Πλζεν στο Europa League, έκανα αυτή την χειρονομία μπροστά στην κάμερα και του αφιέρωσα το γκολ. Αργότερα, οι άνθρωποι κατάλαβαν τι σήμαινε, αλλά αυτό δεν ήταν ποτέ το θέμα. Το θέμα ήταν τι μου είπε ο πατέρας του αργότερα. Εξήγησε πώς εκείνη η στιγμή είχε δώσει στον γιο του και σε όλη την οικογένεια ανανεωμένο θάρρος σε μια απίστευτα δύσκολη περίοδο».
