Μωραΐτης για πνευματικά δικαιώματα: Η δόξα, η φήμη, τα πολλά χρήματα από τα live πάνε στον τραγουδιστή, η ιδιοκτησία του έργου ανήκει στους δημιουργούς

Για τα πνευματικά δικαιώματα του δημιουργών μίλησε ο στιχουργός Νίκος Μωραΐτης μετά τον σάλο που προκάλεσε η απόφαση του Νίκου Καρβέλα μετά τη δημόσια κόντρα με την Άννα Βίσση, σύμφωνα με τα οποία οι καλλιτέχνες στο εξής θα χρειάζονται την άδειά του για να ερμηνεύσουν τα έργα του. Με αφορμή την μεγάλη διαμάχη που ξέσπασε μεταξύ των δύο καλλιτεχνών και πρώην συζύγων, ο Νίκος Μωραΐτης εξέφρασε τη δική του οπτική μέσω ανάρτησης στα κοινωνικά δίκτυα. Αφού ο γνωστός στιχουργός τόνισε την αντίθεσή του σε κάθε είδους απαγόρευση, ξεκαθάρισε το τοπίο σχετικά με τα δικαιώματα που έχουν οι δημιουργοί πάνω στα τραγούδια τους και κατά πόσο μπορούν να εμποδίσουν έναν καλλιτέχνη να τα ερμηνεύσει.

Διάβαστε: Μιχάλης Δημητρακόπουλος: “Ο Νίκος Καρβέλας δεν μπορεί να απαγορεύσει στην Άννα Βίσση να ερμηνεύει τα τραγούδια του”

Νίκος Μωραΐτης για τα πνευματικά δικαιώματα των τραγουδιών

Ορμώμενος λοιπόν από μια ερώτηση ενός χρήστη του διαδικτύου για κομμάτι «Το απόλυτο κενό» σε στίχους Ναταλίας Γερμανού και μουσικής Νίκου Καρβέλα, ο Νίκος Μωραΐτης, εξήγησε ότι αν και ο ίδιος διαφωνεί προσωπικά με την απαγόρευση ερμηνείας τραγουδιών και δεν θα επέλεγε κάτι τέτοιο για τα δικά του έργα, η νομοθεσία για τα πνευματικά δικαιώματα αναγνωρίζει ξεχωριστά δικαιώματα τόσο στον συνθέτη όσο και στον στιχουργό.

Το μήνυμα του Νίκου Μωραΐτη στο Χ

«Αφού διευκρινίσω ότι είμαι ιδεολογικά κατά κάθε απαγόρευσης και το τηρώ απαρέγκλιτα στα δικά μου τραγούδια, να ξεκαθαρίσουμε κάποια βασικά και να μη λέμε ό,τι να ‘ναι; Γράφει κάποιος «αυτό δε συμβαίνει πουθενά στον κόσμο, μόνο στην Ελλάδα». Αυτό συμβαίνει ΠΑΝΤΟΥ. Η Ελλάδα τούς ευρωπαϊκούς νόμους Πνευματικής Ιδιοκτησίας υιοθέτησε, λέτε να τους «σκαρφίστηκε» μόνη της; Κατά το δίκαιο της Πνευματικής Ιδιοκτησίας λοιπόν, έχουν δικαίωμα και ο συνθέτης και ο στιχουργός να απαγορεύουν αυτοτελώς.

Advertisement
1. Όπου ο συνθέτης είναι και στιχουργός, μπορεί να απαγορεύσει όλο το τραγούδι.
2. Όπου αυτός που απαγορεύει είναι μόνο συνθέτης, μπορεί να απαγορεύσει μόνο τη μουσική. Δηλαδή μπορεί να βγει ο τραγουδιστής να απαγγείλει τους στίχους (περίπτωση Χατζιδακι – Μητσιά) αλλά όχι να τραγουδήσει.
3. Όπου αυτός που απαγορεύει είναι μόνο στιχουργός, μπορεί να βγει η ορχήστρα να παίζει τη μουσική, ο τραγουδιστής να κάνει «λαλαλα», αλλά δεν επιτρέπεται να τραγουδήσει τα λόγια.

Για να το πούμε λίγο πρακτικά: Η δόξα, η φήμη, τα πολλά χρήματα από τα live πάνε στον τραγουδιστή. Η ιδιοκτησία του έργου (μαζί με το κρίσιμο ηθικό δικαίωμα) ανήκει στους δημιουργούς. Από εκεί και πέρα, το δικαστήριο κρίνει αν υπάρχει ορθή χρήση ή κατάχρηση του δικαιώματος ενός δημιουργού. Αυτά, ως γενικοί κανόνες και χωρίς να αναφέρομαι σε συγκεκριμένη περίπτωση καλλιτεχνών».

Αφού διευκρινίσω ότι είμαι ιδεολογικά κατά κάθε απαγόρευσης και το τηρώ απαρέγκλιτα στα δικά μου τραγούδια, να ξεκαθαρίσουμε κάποια βασικά και να μη λέμε ό,τι να ‘ναι; Γράφει κάποιος «αυτό δε συμβαίνει πουθενά στον κόσμο, μόνο στην Ελλάδα». Αυτό συμβαίνει ΠΑΝΤΟΥ. Η Ελλάδα τούς ευρωπαϊκούς νόμους Πνευματικής Ιδιοκτησίας υιοθέτησε, λέτε να τους «σκαρφίστηκε» μόνη της; Κατά το δίκαιο της Πνευματικής Ιδιοκτησίας λοιπόν, έχουν δικαίωμα και ο συνθέτης και ο στιχουργός να απαγορεύουν αυτοτελώς. 1. Όπου ο συνθέτης είναι και στιχουργός, μπορεί να απαγορεύσει όλο το τραγούδι. 2. Όπου αυτός που απαγορεύει είναι μόνο συνθέτης, μπορεί να απαγορεύσει μόνο τη μουσική. Δηλαδή μπορεί να βγει ο τραγουδιστής να απαγγείλει τους στίχους (περίπτωση Χατζιδακι – Μητσιά) αλλά όχι να τραγουδήσει. 3. Όπου αυτός που απαγορεύει είναι μόνο στιχουργός, μπορεί να βγει η ορχήστρα να παίζει τη μουσική, ο τραγουδιστής να κάνει «λαλαλα», αλλά δεν επιτρέπεται να τραγουδήσει τα λόγια. Για να το πούμε λίγο πρακτικά: Η δόξα, η φήμη, τα πολλά χρήματα από τα live πάνε στον τραγουδιστή. Η ιδιοκτησία του έργου (μαζί με το κρίσιμο ηθικό δικαίωμα) ανήκει στους δημιουργούς. Από εκεί και πέρα, το δικαστήριο κρίνει αν υπάρχει ορθή χρήση ή κατάχρηση του δικαιώματος ενός δημιουργού. Αυτά, ως γενικοί κανόνες και χωρίς να αναφέρομαι σε συγκεκριμένη περίπτωση καλλιτεχνών.

— Nikos Moraitis (@Nikosmoraitis) October 9, 2026